تشییع جنازه: تفاوت میان نسخه‌ها

| تصویر            =تشییع جنازه.png

| زیرنویس تصویر    =تشییع پیکر [[محمود فرشچیان]] در [[اصفهان]]

| image_alt        =

| فایل پادکست      =

| حجم فایلپادکست    =

| تاریخ پادکست      =

| زیرنویس عنوان    =

 

| عنوان اصلی        =  

| عنوان انگلیسی    =  

| عنوان عربی        =  

| عنوان علمی        =  

| شاخه علمی        =  

| نوع مفهوم        =  

| معنای اصطلاحی      =  

| حوزه کاربرد      =  

| گستره جغرافیایی  =  

| منشأ تاریخی      =  

 

| نخستین کاربرد    =  

| ریشه واژه        =  

| مرتبط با          =  

| اهمیت            =  

| مبدع              =  

| مروج              =  

| مقدس برای        =  

| مورد احترام      =  

| آثار مرتبط        =  

در [[فرهنگ|فرهنگ‌های مختلف]]، مراسم [[خاک‌سپاری]] مردگان [[آداب]] متنوعی دارد. در فرهنگ اسلامی، [[مرگ]] به معنای جدایی [[روح]] و حقیقت وجود آدمی از جسم او است، اما [[بدن]] انسان که در وضعیت مرگ، جنازه نامیده می‌شود همچنان دارای احترام است و باید با آداب ویژه‌ای به خاک سپرده شود.<ref>مجلسی، [https://ar.lib.eshia.ir/11008/31/88/حرمة_المسلم_ميتا بحار الانوار]، ۱۴۰۳ق، ج۳۱، ص۸۸.</ref> آداب اسلامی مربوط به جنازه، از هنگام [[احتضار]] به معنای آشکار شدن نشانه‌های مرگ در [[انسان]]، آغاز می‌شود. در چارچوب فرهنگ اسلامی، هرگاه انسانی در آستانه مرگ و خروج روح از بدن قرار می‌گیرد، اطرافیان، جنازۀ او را به‌سوی [[قبله]] می‌گردانند و [[شهادتین]] را به او تلقین می‌کنند. [[ادب اسلامی]] دیگر آن است که [[جنابت|جُنُب]] و [[قاعدگی|حائض]] از حضور در کنار انسان در حال جان‌دادن، پرهیز کند. مسلمانان پس از مرگ، جنازه را [[غسل میت|می‌شویند]]، با [[کافور]]، آن را [[حنوط|خوش‌بو می‌کنند]] و [[کفن|پارچه‌ای پاکیزه]] بر آن می‌پوشانند؛ سپس بر جنازه، نماز می‌خوانند و آن را تا [[قبر|محل دفن]]، همراهی و مشایعت می‌کنند. [[مسلمان|مسلمانان]]، جنازه را به صورت کفن‌پوش، در قبر وارد می‌کنند، آن را روبه‌قبله قرار می‌دهند و صورت مرده را بر خاک گور می‌نهند. در پایان [[سنگ لحد]] را قرار می‌دهند و قبر را با خاک می‌پوشانند.<ref>طباطبایی یزدی، [https://ar.lib.eshia.ir/10027/2/18/توجيهه_إلى_القبلة العروة الوثقی]، ١٤١٩ق، ج۲، ص۱۸-۱۳۱.</ref>

* حمل جنازه توسط چهار نفر از چهار طرف.<ref>طباطبایی یزدی، [https://ar.lib.eshia.ir/10027/2/85/في_التشييع_يستحب العروة الوثقی]، ١٤١٩ق، ج۲، ص۸۵-۸۶.</ref>

* سریع بردن جنازه.<ref>طباطبایی یزدی، [https://ar.lib.eshia.ir/10027/2/87/%D9%88%D9%8A%D9%83%D8%B1%D9%87_%D8%A3%D9%85%D9%88%D8%B1%3A العروة الوثقی]، ١٤١٩ق، ج۲، ص۸۷.</ref>

* [[حضرت محمد]]، مسلمانان را به حفظ آرامش و وقار و آرام راه‌رفتن در تشییع جنازه سفارش کرده و از آنها خواسته است که جنازه را با شدت، بالا و پایین نکنند. او هنگام تشییع جنازه، اندوهگین می‌شد، کم سخن می‌گفت و بیشتر [[حدیث نفس]] می‌کرد. او همچنین به [[ابوذر]] سفارش کرد که در تشییع جنازه، با [[خشوع]] به یاد داشته باش که تو نیز به او می‌پیوندی.<ref>ری‌شهری، [https://ar.lib.eshia.ir/11023/4/2976/%D8%A3%D8%AF%D8%A8_%D8%A7%D9%84%D8%AA%D8%B4%D9%8A%D9%8A%D8%B9 میزان الحکمة]، ۱۴۱۶ق، ج۴، ص۲۹۷۶-۲۹۷۷.</ref>

* [[امام علی|علی بن ابی‌طالب]] آنگاه که در تشییع جنازه‌ای صدای خنده مردی را شنید به او یادآوری کرد که [[زندگی]] در این دنیا جاودان نیست و [[مرگ]]، سرنوشت حتمی همگان است. او هنگامی که جنازه‌ای را پس از تشییع به خاک سپردند به خانواده میت که بر مرگ او شیون و زاری کردند، سفارش کرد که فرارسیدن مرگ خود را به یاد داشته باشند.<ref>ری‌شهری، [https://ar.lib.eshia.ir/11023/4/2976/%D8%A3%D8%AF%D8%A8_%D8%A7%D9%84%D8%AA%D8%B4%D9%8A%D9%8A%D8%B9 میزان الحکمة]، ۱۴۱۶ق، ج۴، ص۲۹۷۶-۲۹۷۷.</ref>

* [[امام محمد باقر]] به تشییع‌کنندگان سفارش کرده است که هنگام تشیع جنازه، خود را به‌جای او فرض کنند که از [[خدا]] می‌خواهد تا به دنیا بازگردد و همچون زندگان تلاش کند. <ref>ری‌شهری، [https://ar.lib.eshia.ir/11023/4/2976/%D8%A3%D8%AF%D8%A8_%D8%A7%D9%84%D8%AA%D8%B4%D9%8A%D9%8A%D8%B9 میزان الحکمة]، ۱۴۱۶ق، ج۴، ص۲۹۷۶-۲۹۷۷.</ref>

* [[امام جعفر صادق]] به تشییع‌کنندگان سفارش می‌کند که در تشییع جنازه، عبرت‌پذیر باشند. وی از سرخوشی کسانی که مرگ دیگران را می‌بینند و همچنان در [[غفلت]] و فراموشی می‌مانند، ابراز شگفتی می‌کند.<ref>ری‌شهری، [https://ar.lib.eshia.ir/11023/4/2976/أدب_التشييع میزان الحکمة]، ۱۴۱۶ق، ج۴، ص۲۹۷۶-۲۹۷۷.</ref>

{{پایان منابع}}