فحشا: تفاوت میان نسخه‌ها

'''{{درشت|فحشا؛}}''' رفتار یا گفتاری که زشتی آن آشکار است.  

فحشا به رفتار یا گفتاری گفته می‌شود که بر پایه هنجارهای اخلاقی، عرفی، دینی یا حقوقی ناپسند یا نامشروع تلقی می‌شوند. این واژه در قرآن مفهومی عام دارد و هرچند بر هر عمل آشکارا زشت اطلاق شده، در برخی آیات به مصادیقی مانند زنا، لواط و برخی رفتارهای جنسی اشاره دارد. در کاربردهای معاصر، فحشا بیشتر برای اشاره به جرایم و روابط جنسی نامشروع، [[روسپی‌گری]] و تجارت جنسی به‌کار می‌رود و در نظام حقوقی ایران نیز در جرم‌انگاری برخی رفتارها و مراکز مرتبط با فساد و فحشا مجازات قانونی دارد.

فحشاء واژه‌ای عربی از ریشهٔ فحش است و در لغت به رفتار یا گفتاری گفته می‌شود که زشتی آن آشکار و بسیار شدید<ref>راغب اصفهانی، المفردات فی غریب القرآن، 1412ق، ج1، ص626.</ref><ref> مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن، 1368ش، ج9، ص35.</ref> و خارج از حد اعتدال باشد.<ref>[https://lib.eshia.ir/10299/1/418/%D8%A7%D9%84%D9%92%D9%81%D9%8E%D8%AD%D9%92%D8%B4%D8%A2%D8%A1%D9%90 مکارم شیرازی، لغات در تفسير نمونه، 1387ش، ج 1، ص 418.]</ref> فحش دادن نیز از همین ریشه گرفته شده و به کاربرد الفاظ و عبارات صریح برای بیان امور زشت و قبیح گفته می‌شود.<ref>[https://www.porseman.com/!191230 «فحش به شوخی»، وب‌سایت پرسمان.]</ref>

در کاربرد رایج زبان فارسی، فحشا به رفتارها یا [[رابطه جنسی|روابط جنسی‌ای]] گفته می‌شود که بر اساس هنجارهای اخلاقی، دینی یا حقوقی نامشروع یا ناپسند تلقی می‌شوند و رفتارهایی مانند [[زنا]]، [[قوادی]] و دیگر جرایم جنسی را دربر می‌گیرد.<ref>[https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/304808 مولوی گنجه، نگاهی به پدیده فحشا»، 1384ش، ص4.]</ref> این واژه در ادبیات حقوقی و اجتماعی معاصر، گاه برای اشاره به [[روسپی‌گری|تن‌فروشی]]،<ref>[http://pajoohe.ir/Product.aspx?ProductID=42112 بختیاری، «روسپی‌گری (فحشا) Prostitution»، وب‌سایت پژوهه.]</ref><ref>[https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/2375802 صبوری، «علل و عوامل گرایش دختران به روسپی‌گری»، 1404ش، ص423.]</ref> [[تجارت جنسی]]<ref>[https://shouba.ir/%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A2%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D9%81%D8%AD%D8%B4%D8%A7-%D9%88-%D8%AA%D8%AC%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D8%AC%D9%86%D8%B3%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D8%B5%D8%B1%D8%9B-%D8%A2%D9%85/ هلال، «بررسی آماری فحشا و تجارت جنسی در مصر؛ آمیزه‌ای از محرومیت‌های اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی»، وب‌سایت شعوبا.]</ref> و در برخی منابع، [[صنعت سکس]] نیز به‌کار رفته است.<ref>[https://ensani.ir/fa/article/107549/%D9%81%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C%D8%B3%D9%85-%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%B3%D9%BE%DB%8C-%DA%AF%D8%B1%DB%8C مکنون و عطایی، «فمینیسم و روسپی‌گری»، 1384ش.]</ref> در زبان عربی و در برخی کاربردهای فارسی، فاحشه نیز به زنی که مرتکب زنا شده است گفته می‌شود.<ref>[https://www.pasokhgoo.ir/node/80476 «بدحجابی و فحشا»، وب‌سایت مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی.]</ref>

در قرآن، فحشاء و صورت‌های هم‌ریشهٔ آن با معانی متفاوتی به‌کار رفته‌اند. در برخی موارد، معنایی عام دارد و به اعمال بسیار زشت و ناپسند اشاره می‌کند.<ref>[https://quran.isca.ac.ir/fa/Attachment/ArticleFile/20219.pdf سیدکریمی، «معنا شناسي واژه فاحشه از منظر تفاسير»، 1389ش، ص123.]</ref> برای نمونه، در آیهٔ ۳۳ سورهٔ اعراف، فواحش در کنار گناه، ستم و [[شرک به خدا|شرک]] از جمله اموری دانسته شده است که خداوند آنها را حرام کرده است.<ref>[https://kq.meybod.ac.ir/article_3329_ac8cd1808dc30460a81cab1b0e6652fa.pdf ریاحی و دیگران، «تحلیل مؤلفه‌های مفهوم فاحشه در قرآن کر یم با واکاوی ریشه‌شناسی تار یخی و روابط همنشینی»، 1402ش، ص14.]</ref> در آيه ۲۶۸ [[سوره‌ بقره]]، به معناى بخل و ترک انفاق، آمده است.<ref>[https://lib.eshia.ir/10299/1/418/%D8%A7%D9%84%D9%92%D9%81%D9%8E%D8%AD%D9%92%D8%B4%D8%A2%D8%A1%D9%90 مکارم شیرازی، لغات در تفسير نمونه، 1387ش، ج 1، ص 418.]</ref> در برخی آیات، فاحشه برای اشاره به رفتار جنسی مشخص به‌کار رفته است؛ مانند زنا، [[لواط]] و [[ازدواج با همسر پدر]].<ref>[https://quran.isca.ac.ir/fa/Attachment/ArticleFile/20219.pdf سیدکریمی، «معنا شناسي واژه فاحشه از منظر تفاسير»، 1389ش، ص123.]</ref> برخی معتقدند کاربرد غالب این واژه در قرآن ناظر به [[انحرافات جنسی]]،<ref>[https://www.tebyan.net/news/183279/%D9%85%D9%86%D8%B8%D9%88%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D8%B4%D8%A7%D8%B9%D9%87-%D9%81%D8%AD%D8%B4%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86 «منظور از اشاعه فحشا در قرآن»، وب‌سایت تبیان.]</ref> به‌ویژه زنا و لواط است.<ref>[https://lib.eshia.ir/23017/1/527/%D9%81%D8%AD%D8%B4%D8%A7 مؤسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامی، «اشاعه فحشاء»، ج1، ص527.]</ref>

در آیهٔ ۱۵۱ سورهٔ انعام نیز از فواحش که شامل امور آشکار و پنهان است، نهی شده است.<ref>[https://quran.isca.ac.ir/fa/Attachment/ArticleFile/20219.pdf سیدکریمی، «معنا شناسي واژه فاحشه از منظر تفاسير»، 1389ش، ص112.]</ref> همچنین در آیهٔ ۱۹ سورهٔ نور، [[اشاعه فاحشه|اشاعهٔ فاحشه]] در میان مؤمنان نکوهش شده است.<ref>[https://ensani.ir/file/download/article/1611998043-1036099-84.pdf طاهری‌پور، «واکاوی آیه اشاعه فحشا و شمول آن نسبت به مصادیق نوپدید»، 1398ش، ص222.]</ref> از سوی دیگر در ادبیات قرآن، نماز عامل دوری و پرهیز از فحشا معرفی شده است.<ref>[https://hawzah.net/fa/Article/View/116312/%D9%86%D9%85%D8%A7%D8%B2%D8%8C_%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D9%86%D8%AF%D9%87_%D8%A7%D8%B2_%D8%B2%D8%B4%D8%AA%DB%8C_%D9%87%D8%A7_%D9%88_%D9%85%D9%86%DA%A9%D8%B1%D8%A7%D8%AA «نماز، بازدارنده از زشتی ها و منکرات»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.]</ref>

==پانویس==

==منابع==

*راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، دمشق-بیروت، دارالقلم، 1412ق.

*ریاحی، حدیث و همکاران، «تحلیل مؤلفه‌های مفهوم فاحشه در قرآن کر یم با واکاوی ر یشه‌شناسی تار یخی و روابط همنشینی»، دو فصلنامه کتاب قیم، شماره 29، 1402ش.

*طاهری‌پور، زهرا، «واکاوی آیه اشاعه فحشا و شمول آن نسبت به مصادیق نوپدید»، مجله پژوهش دینی، شماره 39، 1398ش.

*«فحش به شوخی»، وب‌سایت پرسمان، تاریخ درج مطلب: 12 بهمن 1400ش.

*مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم‏، تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1368ش.

*«نماز، بازدارنده از زشتی ها و منکرات»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه، تاریخ درج مطلب: 22 فروردین 1398ش.