سیمین بهبهانی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''<big>سیمین بهبهانی</big>'''؛

سیمین خلیلی، معروف به بهبهانی، در ۲۸ تیر ۱۳۰۶ش در تهران زاده شد. او در خانواده‌ای کاملاً فرهنگی و ادبی رشد کرد. پدرش، عباس خلیلی دیپلمات، روزنامه‌نگار (مدیر روزنامۀ اقدام) و رمان‌نویس بود. او به دو زبان فارسی و عربی شعر می‌گفت و شخصیتی سیاسی داشت. مادرش، فخرعظمی ارغون، زنی بسیار پیشرو، شاعر، معلم زبان فرانسه و از مؤسسان کانون بانوان بود. او از سنین بسیار کم به شعر علاقه‌مند شد و در ۱۴ سالگی اولین شعرش را منتشر کرد و همین خانوادهٔ ادبی، زمینهٔ رشد هنری او را فراهم کرد.<ref>[https://www.andishmandpub.com/mainPage/Article/details/624+%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D9%88_%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1_%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%A8%D9%87%D8%A8%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C «زندگی‌نامه و آثار سیمین بهبهانی»، وب‌سایت انتشارات اندیشمند.]</ref>

پدر و مادر سیمین سال 1303ش ازدواج کردند، اما خیلی زود در سال 1309ش وقتی سیمین بسیار کوچک بود، از هم جدا شدند. سیمین با مادرش ماند و تأثیر مادر بر شخصیت مستقل و مبارز او بسیار پررنگ‌تر از پدرش بود. مادرش بعداً با عادل خلعتبری، مدیر روزنامه آینده، ازدواج کرد و سیمین صاحب خواهر و برادرانی ناتنی شد. سیمین کتابی به نام «با مادرم همراه» دارد که شرح حال زندگی مادرش و در واقع ریشه‌های خود او است.<ref>[https://vminds.info/@tajahmadi/108pa1exx78y تاج احمدی، «بیوگرافی سیمین بهبهانی»، وب‌سایت دهکده اندیشه‌ها.]</ref>

سیمین بهبهانی در 19 سالگی با حسن بهبهانی ازدواج کرد. نام اصلی او سیمین خلیلی بود، اما پس از ازدواج، نام خانوادگی همسرش را برگزید و با نام بهبهانی، به شهرت رسید و حتی پس از طلاق نیز آن را تغییر نداد. ثمرۀ این ازدواج سه فرزند بود؛ دو پسر به نام‌های علی و حسین و یک دختر به نام امید. سیمین نام دخترش را به‌خاطر علاقۀ زیادی که به شعر مهدی اخوان ثالث، (م. امید) داشت، امید گذاشت. زندگی مشترک سیمین با حسن بهبهانی، حدود ۲۴ سال طول کشید، اما در نهایت در سال ۱۳۴۹ش به جدایی انجامید. گفته می‌شود تفاوت‌های فکری در این جدایی بی‌تأثیر نبوده است.<ref>[https://palizbook.ir/%D8%A8%DB%8C%D9%88%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%81%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D9%87%D8%A8%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C/ «بیوگرافی سیمین بهبهانی»، وب‌سایت پالیزبوک.]</ref>

سیمین بهبهانی در همان سال 1349ش پس از طلاق، با منوچهر کوشیار ازدواج کرد. منوچهر کوشیار هم‌کلاسی دوران دانشکدۀ حقوق سیمین بود. آن‌ها سال‌ها یکدیگر را می‌شناختند. این ازدواج ۱۴ سال دوام داشت و دورانی آرام و عاشقانه برای سیمین بود. منوچهر کوشیار در تیرماه ۱۳۶۳ش بر اثر سکتۀ قلبی ناگهانی، درگذشت. مرگ او ضربۀ روحی بسیار سنگینی به سیمین زد و بازتاب این اندوه و تنهایی در اشعار دهۀ ۶۰ و ۷۰ او، مانند مجموعه «خطی ز سرعت و از آتش»، کاملاً مشهود است. او پس از کوشیار دیگر ازدواج نکرد.

او فرم‌های کلاسیک شعر فارسی، به‌ویژه غزل را احیا و بازآفرینی کرد و با استفاده از زبان امروزی و دیدگاه یک زن، موضوعات اجتماعی را در این قالب‌ها گنجاند. او سنت‌های ادبی قدیم را با دیدگاه مدرن و زنانه همراه کرد. سیمین به نام‌های '''بانوی غزل'''، '''نیمای غزل'''، '''شاعر ملی''' و '''شیرزن ایران''' شناخته شده است.   

# چلچراغ (۱۳۴۴ش)؛

# مرمر (۱۳۵۱ش)؛

# گزینه اشعار (۱۳۶۷ش)؛

# کاغذین جامه (۱۳۷۲ش)، غزلیات؛

# طوفان در پرورده (۱۳۷۵ش)، شامل شعرهای آزاد و سپید؛

# یکی مثلا این که (۱۳۸۵ش)، شامل شعرهای سپید.<ref>[https://palizbook.ir/%D8%A8%DB%8C%D9%88%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%81%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D9%87%D8%A8%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C/ «بیوگرافی سیمین بهبهانی»، وب‌سایت پالیزبوک.]</ref>

 

 

# ما را چه شد؟ که شامل مقاله‌ها و گفت‌وگوها است.

سیمین بهبهانی در سال ۱۳۴۲ش به عضویت انجمن ادبی ایران درآمد و یکی از معدود زنان عضو این انجمن بود. به‌همین ترتیب فعالیت‌های ادبی او تداوم یافت تا این‌که در سال ۱۳۴۸ش به شورای شعر و موسیقی راه پیدا کرد؛ شورایی که با حضور چهره‌های شاخصی چون هوشنگ ابتهاج، نادر نادرپور، یدالله رؤیایی، بیژن جلالی، فریدون مشیری و خود سیمین اداره می‌شد. وی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ش نیز مدتی عضو شورای موسیقی رادیو و تلویزیون ملی ایران بود و برای رادیو ترانه می‌سرود. همچنین سیمین در سال ۱۳۵۷ش عضویت در کانون نویسندگان ایران را پذیرفت.

سیمین بهبهانی در ۲۸ مرداد ۱۳۹۳ش در سن ۸۷ سالگی به علت بیماری تنفسی و قلبی در تهران درگذشت. پیکر او پس از مراسم تشییع، در قطعۀ هنرمندان بهشت زهرا، به خاک سپرده شد. مراسم خاکسپاری وی با حضور گستردۀ دوستداران، شاعران، نویسندگان و روشنفکران همراه بود که این استقبال، نشان از جایگاه مردمی و تأثیر عمیق او داشت.