شرم: تفاوت میان نسخه‌ها

شرم، معادل فارسی واژۀ حیا، در زبان عربی است و به‌معنای خجالت، آزرم و نوعی بازدارندگی درونی ناشی از ترس از سرزنش، مجازات یا آشکار شدن عیب‌ها و کاستی‌های انسان در برابر دیگران است. همچنین می‌توان آن را الگویی ارتباطی دانست که بر پایۀ احترام و حفظ کرامت انسانی شکل می‌گیرد. اصل وجود شرم، ماهیتی فطری و تغییرناپذیر دارد، اما نمودها و مصادیق آن با توجه به تفاوت‌های فرهنگی، دچار تغییر و تحول می‌شود. شرم به دو نوع مثبت و منفی تقسیم می‌شود که نوع مثبت آن در سبک‌زندگی اسلامی، یک ویژگی ارزشمند محسوب می‌شود. این نوع شرم نقش مهمی در تنظیم روابط اجتماعی ایفا می‌کند، از جمله پیشگیری از رفتارهای ناپسند و فراهم‌کردن زمینۀ اصلاح و جبران آسیب‌ها. رعایت ادب، پایبندی به ارزش‌ها و هنجارهای دینی و اجتماعی در گفتار، رفتار، شنیدن، دیدن، اندیشیدن و پوشش و همچنین پرهیز از ایجاد یا ترویج صحنه‌های بی‌حیایی و تحریک‌کننده، از مهم‌ترین جلوه‌های شرم مثبت به‌شمار می‌آیند.

شرم در عربی به‌معنای بریدن،<ref>[https://lib.eshia.ir/86578/7/332/%D8%B4%D8%B1%D9%85 صاحب‌ بن عباد، المحیط فی‌اللغه، 1414ق، ج7، ص332.]</ref> در فارسی به‌جای حیا <ref>[https://hawzah.net/fa/Magazine/View/3992/4173/25743/%D8%AD%DB%8C%D8%A7%D8%8C-%D9%81%D8%B6%DB%8C%D9%84%D8%AA%DB%8C-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86%DB%8C نساجی، «حیا، فضیلتی انسانی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.]</ref> و در عرف جامعه نیز، شرم و حیا به‌صورت مترادف به‌کار رفته<ref>[https://ensani.ir/file/download/article/64aa70e9b01b8-10694-1400-60.pdf سمیعیان و دیگران، «بررسی تأثیر دین‌داری بر تجریۀ احساس شرم و حیای شهروندان»،  1396ش، ص76.]؛ [http://akhlagh.saminatech.ir/Article/18313/FullText حاجی ده‌آبادی و کریمی، «شرم و پیشگیری از جرم از منظر دانش جرم‌شناسی و اخلاق اسلامی»، 1400ش، ص126.] </ref> و به‌معنای خجالت، آزرم، انفعال و آن حیرت و وحشتی است که از ترس ملامت، مجازات و آگاهی دیگری بر عیب و نقص در سبک‌زندگی آدمی پدیدار می‌شود.<ref>دهخدا، لغت‌نامۀ دهخدا، 1377ش، ج9، ص14237؛ معین، فرهنگ فارسی یک‌جلدی، 1380ش، ص617؛ [https://hawzah.net/fa/Magazine/View/3992/4173/25743/%D8%AD%DB%8C%D8%A7%D8%8C-%D9%81%D8%B6%DB%8C%D9%84%D8%AA%DB%8C-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86%DB%8C نساجی، «حیا، فضیلتی انسانی»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.]</ref> کلمۀ شرم باواژه‌هایی همچون شرمنده، شرم‌زده، شرم‌زدگی، شرمندگی، شرم‌آلود، شرم‌آلودگی، شرمساری، شرمسار گشتن، شرم‌آور، شرمگین و شرمناک هم‌خانواده و هم‌معنا بوده و با واژه‌هایی همچون حیا، استحیا، خجالت، خجلت، خجل، عار و عفت، ارتباط معنایی دارد.<ref>جلالی، فرهنگ پایه، 1354ش، ص793؛ دهخدا، لغت‌نامۀ دهخدا، 1377ش، ج2، ص14237-14242؛ عمید، فرهنگ فارسی یک‌جلدی، 1380ش، ذیل واژۀ شرم؛ انصاف پور، فرهنگ فارسی، 1374ش، ص629.</ref>

شرم هرچند به لحاظ کاربرد آن در سبک‌زندگی، به‌معنای حیا به‌کار می‌رود؛ اما در مواردی با هم تفاوت دارند:

* شرم از نظر زبانی واژه‌ای فارسی است، در حالی که حیا واژه‌ای عربی محسوب می‌شود.<ref>[http://akhlagh.saminatech.ir/Article/18313/FullText حاجی ده‌آبادی و کریمی، «شرم و پیشگیری از جرم از منظر دانش جرم‌شناسی و اخلاق اسلامی»، 1400ش، ش3، ص126.]</ref>  

* از نظر منشأ، شرم بیشتر ریشه در نفس، فطرت و طبیعت انسانی دارد، اما حیا علاوه بر فطرت، با ایمان و احساس حضور و ترس از خداوند نیز مرتبط است.<ref>دهخدا، لغت‌نامۀ دهخدا، 1377ش، ج18، ص843؛ [https://hawzah.net/fa/Article/View/84022/%D8%A7%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82-%D9%88-%D8%B9%D8%B1%D9%81%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C-%D9%85%D9%81%D9%87%D9%88%D9%85-%D8%AD%DB%8C%D8%A7%D8%A1-%D9%88-%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D8%AA%D8%B1%D8%AA%D8%A8-%D8%A8%D8%B1-%D8%A2%D9%86 مصباح یزدی، «اخلاق وعرفان اسلامی؛ مفهوم حیاء و آثارمترتب برآن»، وب‌سایت پایگاه اطلاع رسانی حوزه.]

</ref>  

* از نظر ناظر، شرم معمولاً در ارتباط با نگاه و قضاوت دیگران و ناظران بیرونی شکل می‌گیرد،<ref>پسندیده، پژوهشی در فرهنگ حیا، 1385ش، ص286-287.</ref> در حالی که حیا علاوه بر ناظران بیرونی، به ناظران درونی مانند وجدان، احساس حضور خداوند و باورهای معنوی نیز وابسته است.<ref name=":0">[https://www.abpedia.ir/wp-content/uploads/2019/01/%D8%AE%D8%A7%D8%B3%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%87%D8%8C-%D8%B9%D9%88%D8%A7%D9%85%D9%84-%D9%88-%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D8%B4%D8%B1%D9%85-%D9%88-%D8%AD%D9%8A%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86-%D9%88-%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D8%AB.pdf خادم‌پیر، علی، «خاستگاه، عوامل و آثار شرم وحیا در نگاه قرآن و حدیث»، 1394ش، ش32،  ص148-149.]</ref>

* از نظر ارادی بودن، شرم غالباً حالتی غیرارادی و انفعالی است که به‌طور طبیعی در انسان پدید می‌آید، اما حیا حالتی ارادی و آگاهانه است که از درک خوبی‌ها و بدی‌ها و انتخاب آگاهانه فرد ناشی می‌شود.<ref>بانکی پورفرد، حیا، 1389ش، ص14-15.</ref>  

* از نظر ارزشمندی، شرم به‌دلیل طبیعی و انفعالی بودن، ارزش ذاتی مستقلی ندارد و ارزش آن بیشتر به پیامدهایی مانند پشیمانی و اصلاح رفتار وابسته است؛<ref>[http://akhlagh.saminatech.ir/Article/18313/FullText حاجی ده‌آبادی و کریمی، «شرم و پیشگیری از جرم از منظر دانش جرم‌شناسی و اخلاق اسلامی»، 1400ش، ش3، ص130-131 و134.]</ref> در مقابل، حیا به‌سبب ارتباط با اراده، ایمان و بُعد معنوی انسان، دارای ارزش ذاتی است.<ref>بانکی پورفرد، حیا، 1389ش، ص11و14-15. </ref>

* از نظر زمان بروز، شرم می‌تواند پیش از انجام کار ناپسند یا پس از آن ایجاد شود، اما حیا معمولاً پیش از انجام کار ناپسند شکل می‌گیرد و مانع ارتکاب آن می‌شود.<ref>پسندیده، پژوهشی در فرهنگ حیا، 1385ش، ص87.</ref>  

* از نظر آثار نیز، شرم بیشتر دارای پیامدهای روانی و احساسی است، در حالی که حیا علاوه بر آثار روانی، آثار رفتاری، اخلاقی و معنوی نیز به‌همراه دارد.<ref>بانکی پورفرد، حیا، 1389ش، ص14-15؛ [https://hawzah.net/fa/Article/View/105461/%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D9%81%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D9%88-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%AD%DB%8C%D8%A7 «آثار فردی و اجتماعی حیا»، وب‌سایت پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.]</ref>

واژۀ خجالت در زبان فارسی معمولاً برای بیان مفهوم شرم به‌کار می‌رود، اما در زبان عربی این واژه به‌همین صورت رایج نیست و به‌جای آن از واژۀ خَجَل، استفاده می‌شود. خجل در عربی به حالتی اشاره دارد که نشان‌دهندۀ شرم، شرمساری یا شرمندگی فرد است.<ref>دهخدا، لغت نامۀ دهخدا، ج6، 1377ش، ص9537 و 9544؛ معین، فرهنگ فارسی یک‌جلدی، 1381ش، ص401.</ref> با این حال، خجالت در فارسی از برخی جهات با شرم، تفاوت دارد:  

 

* از نظر کیفیت، شرم احساسی عمیق و درونی است، در حالی که خجالت احساسی گذرا و ناگهانی است که معمولاً به‌صورت موقتی و در ظاهر فرد، مانند تغییر حالت چهره، نمایان می‌شود.<ref>سیّاح، فرهنگ بزرگ جامع نوین عربی به فارسی، ج1-2، (ترجمۀ المنجد لوئیس معلوف با اضافات)، 1387ش، ص447؛ رازی، فرهنگ واژه‌های فارسی سره برای واژه‌های عربی در فارسی معاصر، 1366ش، ص88؛ [https://adibefazel.com/2025/10/%d9%81%d8%b1%d9%82-%d8%ae%d8%ac%d8%a7%d9%84%d8%aa-%d9%88-%d8%b4%d8%b1%d9%85-%d8%af%d8%b1%da%a9-%d8%b9%d9%85%db%8c%d9%82-%d8%a7%d8%ad%d8%b3%d8%a7%d8%b3%d8%a7%d8%aa-%d8%a7%d9%86%d8%b3%d8%a7%d9%86%db%8c/ فاضل، «فرق خجالت و شرم: درک عمیق احساسات انسانی و تأثیرات آن‌ها»، وب‌سایت ادیب فاضل؛] [https://ravanhami.com/%d8%a2%db%8c%d8%a7-%d8%ae%d8%ac%d8%a7%d9%84%d8%aa-%d9%86%d8%b9%d9%85%d8%aa-%d8%a7%d8%b3%d8%aa-%db%8c%d8%a7-%d9%85%d8%b5%db%8c%d8%a8%d8%aa%d8%9f/ بهرامی زاده، «آیا خجالت، نعمت است یا مصیبت؟» وب‌سایت روان‌حامی.] </ref>  

* از نظر ارزشی، شرم می‌تواند هم جنبه مثبت و هم جنبه منفی داشته باشد،<ref>[http://akhlagh.saminatech.ir/Article/18313/FullText حاجی ده‌آبادی و کریمی، «شرم و پیشگیری از جرم از منظر دانش جرم‌شناسی و اخلاق اسلامی»، 1400ش، ش3، ص129]</ref> اما خجالت بیشتر به جنبۀ منفی شرم اشاره دارد و اغلب با ویژگی‌هایی مانند کاهش اعتمادبه‌نفس، احساس ناکامی و ناتوانی در حضور در جمع همراه است.<ref>[https://radiofarhang.ir/NewsDetails/?m=060001&n=1308972 نظری،«حیا، شرم، خجالت»، وب‌سایت رادیو فرهنگ.]</ref>

* از نظر زمان بروز، شرم می‌تواند پیش از انجام یک عمل یا پس از آن ایجاد شود، اما خجالت معمولاً پس از انجام عمل و در واکنش به آن پدید می‌آید.<ref>[https://lib.eshia.ir/23019/1/6664 والازاده، دانشنامۀ جهان اسلام، 1375ش، ج1، ص6664؛] [https://www.noormags.ir/view/ar/articlepage/1294209/%d8%b4%d8%b1%d9%85-%d9%88-%d9%be%db%8c%d8%b4%da%af%db%8c%d8%b1%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d8%aa%da%a9%d8%b1%d8%a7%d8%b1-%d8%ac%d8%b1%d9%85 غلامی، حسین، «شرم و پیشگیری از تکرار جرم»، 1387ش، ش10، ص61.]</ref>  

* از نظر عامل، شرم ممکن است در اثر عوامل درونی مانند وجدان یا عوامل بیرونی مانند قضاوت دیگران ایجاد شود، در حالی که خجالت بیشتر در نتیجۀ عوامل بیرونی و واکنش دیگران شکل می‌گیرد.<ref>[https://www.noormags.ir/view/ar/articlepage/1294209/%d8%b4%d8%b1%d9%85-%d9%88-%d9%be%db%8c%d8%b4%da%af%db%8c%d8%b1%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d8%aa%da%a9%d8%b1%d8%a7%d8%b1-%d8%ac%d8%b1%d9%85 غلامی، حسین، «شرم و پیشگیری از تکرار جرم»، 1387ش، ش10، ص61.]</ref>

شرم و احساس گناه هر دو از هیجانات اخلاقی خودآگاه هستند که پس از ارتکاب خطا یا انجام رفتار ناشایست در زندگی فرد پدید می‌آیند. هنگامی که انسان نادرستی یک رفتار را درک می‌کند، ممکن است دچار احساس بی‌کفایتی و حقارت شود و از خود احساس شرم کند، یا با تجربۀ احساس گناه، به جبران رفتار نادرست و اصلاح آن تمایل پیدا کند.<ref>سهراب‌زاده، مهران و دیگران، فرهنگ‌نامۀ آسیب‌های اجتماعی، 1389ش، ص235.</ref> با وجود شباهت مفهومی، شرم و احساس گناه تفاوت‌هایی با یکدیگر دارند:

* از نظر عامل، شرم معمولاً با احساس حضور یک ناظر واقعی یا حتی خیالی و نگرانی از قضاوت دیگران همراه است، اما احساس گناه بیشتر ناشی از آگاهی فرد نسبت به نادرستی عمل خود است، حتی اگر کسی از آن آگاه نباشد.<ref>سهراب‌زاده، مهران و دیگران، فرهنگ‌نامۀ آسیب‌های اجتماعی، 1389ش، ص235.</ref>

* از نظر پیامد، شرم اغلب سبب تمایل فرد به پنهان‌شدن، کناره‌گیری یا حتی واکنش‌های منفی می‌شود و می‌تواند احتمال بروز رفتار مطلوب را کاهش دهد. در مقابل، احساس گناه معمولاً فرد را به پذیرش خطا، اعتراف و تلاش برای جبران آن سوق می‌دهد و زمینۀ اصلاح رفتار را فراهم می‌کند.<ref>سهراب‌زاده، مهران و دیگران، فرهنگ‌نامۀ آسیب‌های اجتماعی، 1389ش، ص235.</ref>

* از نظر محل بروز، شرم بیشتر زمانی تجربه می‌شود که خطا، آشکارشده یا احتمال آشکار‌شدن آن وجود دارد، در حالی که احساس گناه می‌تواند حتی در صورت پنهان‌ماندن خطا نیز در فرد شکل بگیرد.<ref>[https://ensani.ir/fa/article/366100/%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%B7%D9%87-%D9%85%D8%B9%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%AA-%D9%88-%D8%A7%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%B3-%D8%B4%D8%B1%D9%85-%D9%88-%DA%AF%D9%86%D8%A7%D9%87 جوکار، بهرام و کمالی، فاطمه، «بررسی رابطۀ معنویت واحساس شرم و گناه»، فرهنگ در دانشگاه اسلامی، 1394ش، ش14، ص5-6].</ref>

در رویکرد روان‌شناختی، شرم نوعی هیجان اخلاقی خودآگاه و احساسی منفی است که فرد آن را در ارتباط با ارزیابی کلی خود تجربه می‌کند.<ref>[https://frooyesh.ir/article-1-236-fa.pdf کاشانکی، حمید و کشمیری، مرتضی، «بررسی نقش شرم و گناه در سلامت روان»، رویش روان شناسی، ش5 و پیاپی 38، مرداد 1398ش، ص208 و 212؛] [https://ensani.ir/fa/article/366100/%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%B7%D9%87-%D9%85%D8%B9%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%AA-%D9%88-%D8%A7%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%B3-%D8%B4%D8%B1%D9%85-%D9%88-%DA%AF%D9%86%D8%A7%D9%87 جوکار، بهرام و کمالی، فاطمه، «بررسی رابطۀ معنویت واحساس شرم و گناه»، فرهنگ در دانشگاه اسلامی، 1394ش، ش14، ص4.].</ref> این هیجان زمانی شکل می‌گیرد که فرد میان خود واقعی و خود آرمانی، یا انتظارات کمال‌گرایانۀ خود تعارض احساس کند و تصور کند که از معیارهای مطلوب، به‌ویژه در نگاه دیگران، فاصله گرفته است. در صورتی که شرم به‌صورت افراطی و غیرمنطقی تجربه شود، می‌تواند پیامدهای منفی قابل‌توجهی به همراه داشته باشد؛ از جمله کاهش عزت نفس، کناره‌گیری و انزوای روانی، و شکل‌گیری احساساتی مانند پریشانی، تحقیر، خواری، ننگ، فضاحت و بدنامی.<ref>[https://phm.znu.ac.ir/article_32207.html اعتماد و دیگران، «بررسی مفهوم شرم: مقایسۀ دیدگاه شناختی ودیدگاه روان تحلیلی فرویدی در حوزه روان شناسی با یک‌دیدگاه الهیاتی - اخلاقی»، 1397ش، ش20، ص116 و 121-122.] [https://frooyesh.ir/article-1-236-fa.pdf کاشانکی و کشمیری، «بررسی نقش شرم و گناه در سلامت روان»، 1398ش، ش5 و پ38، ص209-211؛] [https://civilica.com/note/17321/ امیدی مقدم، « مفهوم شرم در روان‌کاوی ار دیدگاه جوزف برگو»، وب‌سایت سیویلیکا.]</ref>

بر اساس دیدگاه برگو، شرم نوعی تهدید نسبت به احساس ارزشمندی فرد است. از منظر روان‌شناختی، این هیجان در چهار شکل اصلی بروز می‌کند:

# '''شرم ناشی از شکست:''' که به‌صورت احساس بی‌کفایتی و ناتوانی در مقایسه با دیگران تجربه می‌شود.

# '''شرم ناشی از طرد:''' که با احساس پذیرفته‌نشدن و طردشدن از سوی دیگران همراه است.

# '''شرم ناشی از افشا شدن:''' که فرد در آن احساس آسیب‌پذیری، ضعف و بی‌دفاعی در برابر دیگران دارد.

# '''شرم ناشی از نادیده گرفته شدن:''' که در آن فرد احساس بی‌اهمیتی و بی‌ارزشی می‌کند و تصور می‌کند در نظر دیگران مورد توجه و احترام قرار ندارد.<ref name=":2">برگو، شرم‌کاوی، رها ساختن خود، یافتن شعف و ساخت احساس ارزشمندی اصیل، 1402ش، ص31-33؛ [https://civilica.com/note/17321/ امیدی مقدم، الهام، « مفهوم شرم در روان‌کاوی ار دیدگاه جوزف برگو»، وب‌سایت سیویلیکا، تاریخ درج مطلب: 20 آبان 1404ش.]</ref>

اگرچه شرم از منظر روان‌شناختی هیجانی مرتبط با ارزیابی فرد از خود و رابطۀ او با خویشتن محسوب می‌شود، از منظر جامعه‌شناختی تجربه‌ای ارتباطی است که به نگاه، ارزیابی و داوری دیگران وابسته است. به بیان دیگر، شرم در بستر روابط اجتماعی معنا پیدا می‌کند و با آگاهی فرد از قضاوت دیگران شکل می‌گیرد.<ref>برگو، شرم‌کاوی، رها ساختن خود، یافتن شعف و ساخت احساس ارزشمندی اصیل، 1402ش، ص31-33؛ [https://civilica.com/note/17321/ امیدی مقدم، الهام، «مفهوم شرم در روان‌کاوی ار دیدگاه جوزف برگو»، وب‌سایت سیویلیکا، تاریخ درج مطلب: 20 آبان 1404ش.]</ref> شرم به‌عنوان یک هیجان اخلاقی، نقش مهمی در تنظیم سبک‌ زندگی اجتماعی دارد. این هیجان زمانی پدید می‌آید که فرد، رفتار خود را در تعارض با هنجارهای اخلاقی و اجتماعی درک کند. در چنین وضعیتی، فرد ممکن است احساساتی مانند ناراحتی، پشیمانی و خودسرزنشی را تجربه کند. این تجربه موجب می‌شود فرد برای حفظ جایگاه، اعتبار و پیوند خود با جامعه،<ref>[https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/1294209/%D8%B4%D8%B1%D9%85-%D9%88-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%DA%A9%D8%B1%D8%A7%D8%B1-%D8%AC%D8%B1%D9%85 غلامی، حسین، «شرم و پیشگیری از تکرار جرم» فصلنامۀ مطالعات پیشگیری از جرم،  ش10، بهار 1387ش، ص72.]</ref> از رفتارهای ناهنجار و ضد اجتماعی پرهیز کند و رفتار خود را با ارزش‌ها و الگوهای پذیرفته‌شدۀ اجتماعی هماهنگ سازد.<ref>[http://akhlagh.saminatech.ir/Article/18313/FullText حاجی ده‌آبادی و کریمی، «شرم و پیشگیری از جرم از منظر دانش جرم‌شناسی و اخلاق اسلامی»، 1400ش، ش3، ص126؛] [https://frooyesh.ir/article-1-236-fa.pdf کاشانکی، حمید و کشمیری، مرتضی، «بررسی نقش شرم و گناه در سلامت روان»، رویش روان شناسی، ش5 و پیاپی 38، مرداد 1398ش، ص211.]</ref>

=== '''مفهوم شرم در اسلام''' ===

در سبک زندگی اسلامی، شرم با اخلاق فردی و اجتماعی پیوندی عمیق دارد. از نظر فردی، شرم به‌عنوان یک خصلت اصیل و ارزشمند انسانی<ref>[https://lib.eshia.ir/10208/1/100 مصباح یزدی، سجاده‌های سلوک، 1390ش، ج1، ص100.]</ref> و احساسی اخلاقی شناخته می‌شود که نقش مهمی در رشد معنوی و تعالی انسان ایفا می‌کند.<ref>[https://frooyesh.ir/article-1-236-fa.pdf کاشانکی، حمید و کشمیری، مرتضی، «بررسی نقش شرم و گناه در سلامت روان»، رویش روان شناسی، ش5 و پیاپی 38، مرداد 1398ش، ص211.]</ref> از نظر اجتماعی نیز، شرم الگویی ارتباطی مبتنی بر حرمت و کرامت انسانی است که به تنظیم روابط اجتماعی و حفظ احترام متقابل میان افراد کمک می‌کند.<ref>پسندیده، پژوهشی در فرهنگ حیا، 1385ش، ص221.</ref> بر اساس اعتقاد به خدا و آخرت در آموزه های اسلامی، شرم به‌مثابۀ یک‌بازدارندۀ درونی عمل کرده و با ایجاد حساسیت اخلاقی، سبک زندگی فرد را به سمت پیروی از احکام دینی و دوری از محرمات سوق می‌دهد.<ref>[https://lib.eshia.ir/10208/1/100 مصباح یزدی، سجاده‌های سلوک، 1390ش، ج1، ص99.]</ref>

=== '''شرم در قرآن''' ===

در قرآن کریم، یکی از معانی استحیا، شرم دانسته شده است.<ref>[https://rasekhoon.net/article/show/1274722 کوثری، «واژۀ استحیاء در قرآن»، و‌ب‌سایت راسخون.]</ref> این مفهوم در چند مورد با واژگانی برگرفته از ریشۀ استحیا، به‌کار رفته است؛<ref>[https://lib.eshia.ir/23019/1/6664 والازاده، دانشنامۀ جهان اسلام، 1375ش، ج1، ص6664.]</ref> گاه در قالب فعل منفی دربارۀ خداوند،<ref>سوره بقره، آیۀ 26 ؛ سورۀ احزاب، آیۀ 53.</ref> گاه در توصیف رفتار پیامبر،<ref>سورۀ احزاب، آیۀ 53.</ref> و نیز در بیان ویژگی عفت و حیا در داستان دختر حضرت شعیب.<ref>سورۀ قصص، آیۀ 25. </ref> همچنین، با توجه به آیاتی که به معرفی رفتارهای پسندیده و ناپسند، جایگاه والای انسان و حضور ناظران الهی بر اعمال انسان اشاره دارند، نوعی نظام مراقبت اخلاقی در زندگی مؤمن شکل می‌گیرد. در این چارچوب، فرد با آگاهی از جایگاه خود و توجه به نظارت الهی، از انجام رفتارهای ناشایست شرم می‌کند و همین احساس، او را به انتخاب رفتارهایی هماهنگ با کرامت انسانی و ارزش‌های اخلاقی هدایت می‌کند.<ref>[https://www.tebyan.net/news/463365/%D8%AD%DB%8C%D8%A7-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D9%85-%D8%AF%D8%B1-%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86-%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D9%85 «حیا و شرم در قرآن کریم» وب‌سایت تبیان.]</ref>

=== '''شرم در روایات''' ===

در روایات اسلامی نیز، شرم جایگاهی والا دارد و از آن به‌عنوان عامل روشنگری عقل، زینت اسلام و از ویژگی‌های اساسی دینداری یاد شده است.<ref>مجلسی، بحارالانوار لجامعة درر أخبار الأئمة‌ألاطهار(ع)، 1404ق، ج1، ص107؛ کلینی، کافی، 1365ش، ج27، ص82.</ref> همچنین، ارتباط نزدیک شرم و حیا با ایمان سبب شده است که این مفهوم با عفت و پاکدامنی پیوند یابد.<ref>ابن‌منظور، لسان‌العرب، بی‌تا، ج3، ص429.</ref> در برخی روایات، شرم همراه و یاور عفاف<ref>تمیمی آمدی، تصنیف غرر الحکم و درر الکلم، 1366ش، ح 5423.</ref> و از عوامل مهم حفظ پاکی و سلامت اخلاقی انسان معرفی شده است.<ref>تمیمی آمدی، تصنیف غررالحکم و درر الکلم، 1366ش، ج2، ح5444.</ref>

=== '''کاربرد مفهوم شرم در مورد خداوند''' ===

در آموزه‌های اسلامی، کاربرد مفهوم شرم درباره خداوند با معنای آن در مورد انسان متفاوت است. شرم در انسان یک حالت احساسی است که با ویژگی‌های جسمانی و روانی همراه است، در حالی که خداوند از جسم و حالات جسمانی منزّه است. بنابراین، هنگامی که در قرآن از تعبیر «لا یستحیی» درباره خداوند استفاده می‌شود، مقصود آن است که خداوند از بیان حق یا انجام امور درست و حکیمانه بازنمی‌ایستد و از بیان حقیقت خودداری نمی‌کند. مفسران این تعبیر را به معنای پاکی و منزه بودن خداوند از هرگونه نقص و رفتار ناپسند دانسته‌اند، نه به معنای تجربه یک احساس انسانی.<ref>[https://lib.eshia.ir/23019/1/6664 والازاده، دانشنامۀ جهان اسلام، 1375ش، ج1، ص6664.]؛ [https://rasekhoon.net/article/show/1274722 کوثری، «واژۀ استحیا در قرآن»، وب‌سایت راسخون.] </ref> در مقابل، شرم در انسان ریشه در گرایش فطری او به حفظ کرامت و بی‌نقص جلوه کردن دارد. انسان به دلیل نگرانی از آشکار شدن نقص‌ها و ترس از سرزنش یا کاهش اعتبار اجتماعی، از انجام رفتارهای ناپسند پرهیز می‌کند. از این‌رو، شرم در زندگی انسان نقش مهمی در حفظ شخصیت اخلاقی و تنظیم رفتارهای فردی و اجتماعی ایفا می‌کند.<ref>[https://pasokhgoo.ir/content/%D9%85%D9%86%D8%B8%D9%88%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D8%B1%D9%85-%D9%88-%D8%AD%DB%8C%D8%A7%D8%A1%D8%8C-%D9%88-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A2%D9%86 «منظور از شرم و حیاء و کار کردهای آن»، وب‌سایت مرکز ملی پاسخگویی به‌سؤالات دینی.]</ref>

در سبک‌زندگی مدرن و مادی، مرجعیت‌های سنتی اخلاق، مانند ایده‌های ثابت، متون مقدس و الگوهای شخصی، جایگاه و قداست پیشین خود را تا حد زیادی از دست داده‌اند.<ref>[https://iej.ihu.ac.ir/article_200827.html بناهان و دیگران، «تبیینی از مبانی نظری اندیشۀ مرجعیت زدایی اخلاقی پسا ساختار گرا و نقد آن» تابستان 1391ش، ش15، ص141.]</ref> در نتیجه، ارزش‌های اخلاقی حالتی نسبی و فردی یافته و تشخیص خوبی و بدی بیش از آنکه بر معیارهای مشترک اجتماعی استوار باشد، به سلیقه و برداشت شخصی افراد وابسته شده است.<ref>[https://rasekhoon.net/article/show/673588 احمدی طباطبایی، «اخلاق در فلسفۀ غرب»، وب‌سایت راسخون.]</ref> به‌همین دلیل، شرم در این سبک زندگی کمتر به‌عنوان یک هیجان اخلاقی اجتماعی عمل می‌کند و بیشتر بر معیارهای فردی و خودتعریف‌شده متکی است؛<ref>[https://www.sharghdaily.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-100/222266-%D8%A7%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%B3-%D8%B4%D8%B1%D9%85-%D8%A7%D8%B2-%D8%B9%D9%86%D8%A7%D8%B5%D8%B1-%D8%A7%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82-%D9%85%D8%AF%D8%B1%D9%86 قاضی مرادی، «احساس شرم از عناصر اخلاقی مدرن»، وب سایت شبکه شرق.]</ref> برخلاف سبک زندگی سنتی که در آن، شرم با هنجارهای پذیرفته‌شدۀ اجتماعی و اخلاقی، پیوندی مستقیم دارد.<ref>[https://www.sharghdaily.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-100/222266-%D8%A7%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%B3-%D8%B4%D8%B1%D9%85-%D8%A7%D8%B2-%D8%B9%D9%86%D8%A7%D8%B5%D8%B1-%D8%A7%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82-%D9%85%D8%AF%D8%B1%D9%86 قاضی مرادی، «احساس شرم از عناصر اخلاقی مدرن»، وب‌سایت شبکه شرق.]</ref>

همچنین برخی روان‌شناسان و متفکران غربی، به دلیل پیامدهایی مانند احساس بی‌ارزشی، نالایقی و ترس از قضاوت دیگران، نگاه انتقادی به شرم داشته و آن را هیجانی منفی و نامطلوب دانسته‌اند.<ref>جین ميدلتون موز، ''روان‌شناسي شرم و گناه''، ترجمه شهلا ارژنگ، 1373ش، ص28.</ref> در برخی دیدگاه‌ها، شرم به‌عنوان حالتی انفعالی و ناشی از ضعف انسان تفسیر شده است.<ref>مونتسکیو، روح‌القوانین، ترجمه علی‌اکبر مهتدی، 1339ش، ص440.</ref> بر این اساس، در چارچوب سبک زندگی مادی، شرم نه‌تنها ارزش اخلاقی پیشین خود را از دست داده، بلکه در برخی موارد، رهایی از آن و بی‌شرمی به‌عنوان نشانه‌ای از اعتماد به نفس یا کمال فردی تلقی شده است.<ref>[https://lib.eshia.ir/10208/1/100 مصباح یزدی، سجاده‌های سلوک، 1390ش، ج1، ص100.]</ref>

شرم در سبک زندگی، از منظرهای مختلف به انواع گوناگونی تقسیم می‌شود که هر یک نشان‌دهندۀ منشأ، کارکرد و آثار متفاوت این هیجان اخلاقی است.

 

 

* از نظر ناظر، شرم به دو نوع ایمانی و نفسانی تقسیم می‌شود. شرم ایمانی به احساس مسئولیت در برابر خداوند و ارزش‌های معنوی مربوط است، در حالی که شرم نفسانی بیشتر به نگرانی از قضاوت دیگران مربوط می‌شود.<ref>[http://akhlagh.saminatech.ir/Article/18313/FullText حاجی ده‌آبادی و کریمی، «شرم و پیشگیری از جرم از منظر دانش جرم‌شناسی و اخلاق اسلامی»، 1400ش، ش3، ص129-130.]</ref>

 

* از نظر حیطۀ بروز، شرم ممکن است در روابط اجتماعی عمومی یا در روابط خصوصی و خانوادگی تجربه شود.<ref>[https://hawzah.net/fa/Article/View/114790/%D8%B4%D8%B1%D9%85_%D9%88_%D8%AD%DB%8C%D8%A7 میر باقری، «شرم و حیا»، وب‌سایت پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.]</ref>

 

 

در متون اسلامی، شرم و حیا غالباً هم‌معنا به‌کار رفته‌اند و بنابراین مباحث مرتبط با شرم معمولاً در چارچوب حیا بررسی می‌شوند.<ref>[https://ensani.ir/file/download/article/64aa70e9b01b8-10694-1400-60.pdf سمیعیان و دیگران، «بررسی تأثیر دین‌داری بر تجریۀ احساس شرم و حیای شهروندان»،  1396ش، ش11، ص76.]</ref> شرم به‌عنوان عنصری مؤثر در سبک زندگی انسان، چهار مؤلفه اصلی دارد:<ref>پسندیده، پژوهشی در فرهنگ حیا، 1385ش، ص31.</ref>

 

# '''مهار نفس:''' برای ایجاد سبک زندگی مطلوب، فرد باید میان خواسته‌های نفسانی و مصلحت خود تعادل برقرار کند و به اقتضای شرم، گرایش‌ها و امیال نفسانی را کنترل کند.<ref>پسندیده، پژوهشی در فرهنگ حیا، 1385ش، ص31.</ref>

# وجود قباحتی به‌حکم عقل، وجدان، شرع یا عرف؛

# احساس ارزشمندی و عزت‌نفس؛

# وجود هنجارها و معیارهایی برای تعیین حسن و قبح رفتارها؛

# ارزیابی‌کردن رفتارها بر اساس هنجارهای اخلاقی؛

# احساس حضور یک‌ ناظر آگاه و محترم وجدانی یابیرونی بر رفتار خود؛

هرچند موجودیت شرم، ماهیت فطری و تغییر ناپذیر دارد؛ اما مصادیق آن به‌تبع تفاوت فرهنگ‌ها و نظام‌های ارزشی تغییرپذیرند. شرم در دو قلمرو خانواده و جامعه مصادیقی دارد؛ حفظ ادب، احترام، وقار، ارزش‌ها و هنجارهای شرعی و عرفی در تعاملات سبک زندگی اعم از گفتار، رفتار، شنیدار، دیدار، پندار، پوشش در ارتباطات با دیگران و در مقابل، خودداری از تولید صحنه‌های بی‌شرمی و هوس انگیز، از مصادیق شرم به‌شمار می‌آیند.<ref>پسندیده، پژوهشی در فرهنگ حیا، 1385ش، ص47-51 و191، 202، 208، 219-222، 225، 227-228؛ بانکی پورفرد، حیا، 1389ش، ص52-64.</ref>

شرم به‌عنوان عاملی تنظیم‌کننده در سبک زندگی، در دو قلمرو اخلاق و جرم‌شناسی مصادیق و کاربردهای متفاوتی دارد:

 

* '''از نظر زمان بروز:''' در جرم‌شناسی، شرم معمولاً پس از ارتکاب رفتار مجرمانه شکل می‌گیرد، اما در اخلاق، شرم می‌تواند پیش از عمل ناپسند یا پس از آن تجربه شود.<ref>[http://akhlagh.saminatech.ir/Article/18313/FullText حاجی ده‌آبادی و کریمی، «شرم و پیشگیری از جرم از منظر دانش جرم‌شناسی و اخلاق اسلامی»، 1400ش، ش3، ص132.]</ref>

* '''از نظر اثر مفید بودن:''' شرم در جرم‌شناسی تنها زمانی مفید است که بازپذیرنده باشد، در حالی که در آموزه‌های اخلاقی هر دو نوع شرم—چه بازپذیرنده و چه بدنام‌کننده—با توجه به پیامدهای اخلاقی خود، ارزشمند تلقی می‌شوند.<ref>[http://akhlagh.saminatech.ir/Article/18313/FullText حاجی ده‌آبادی و کریمی، «شرم و پیشگیری از جرم از منظر دانش جرم‌شناسی و اخلاق اسلامی»، 1400ش، ش3، ص132.]</ref>

* '''از جهت مخاطبان:''' مخاطب شرم در جرم‌شناسی محدود به بزهکاران است، اما در آموزه‌های اخلاقی، شرم جنبه اصلاحی دارد و شامل تمام افراد جامعه، اعم از بزهکار و غیر بزهکار، می‌شود.<ref>[http://akhlagh.saminatech.ir/Article/18313/FullText حاجی ده‌آبادی و کریمی، «شرم و پیشگیری از جرم از منظر دانش جرم‌شناسی و اخلاق اسلامی»، 1400ش، ش3، ص133.]</ref>

=== '''تفاوت شرم مثبت و منفی و کارکردهای آن''' ===

 

* '''کارکرد:''' شرم مثبت زمینه‌ساز اصلاح، پذیرش نقص‌ها و انتخاب مسیر درست،<ref>[https://pasokhgoo.ir/content/%D9%85%D9%86%D8%B8%D9%88%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D8%B1%D9%85-%D9%88-%D8%AD%DB%8C%D8%A7%D8%A1%D8%8C-%D9%88-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A2%D9%86 «منظور از شرم و حیاء و کار کردهای آن»، وب‌سایت مرکز ملی پاسخگویی به‌سؤالات دینی.]</ref> شرم منفی موجب تضییع فرصت‌ها و ناکامی در دستیابی به اهداف.<ref>پسندیده، پژوهشی در فرهنگ حیا، 1385ش، ص327-328.</ref>

 

 

* '''اجتماعی:''' تقویت انسجام، تعلق و ارزش اجتماعی افراد.<ref>برگو، شرم‌کاوی، رها ساختن خود، یافتن شعف و ساخت احساس ارزشمندی اصیل، 1402ش، ص45-49.</ref>

* '''تمدنی:''' تعیین مرز بین امور خصوصی و عمومی.<ref>برگو، شرم‌کاوی، رها ساختن خود، یافتن شعف و ساخت احساس ارزشمندی اصیل، 1402ش، ص45-49.</ref>

* '''سیاسی و آرمانی:''' تشویق به مسئولیت‌پذیری و پایبندی به هنجارها.<ref>برگو، شرم‌کاوی، رها ساختن خود، یافتن شعف و ساخت احساس ارزشمندی اصیل، 1402ش، ص45-49.</ref>

* '''ارزشی و حقوقی:''' حفظ ارزش‌ها،<ref>سهراب‌زاده، مهران و دیگران، فرهنگ‌نامۀ آسیب‌های اجتماعی، 1389ش، ص43.</ref> بازپذیری یا طرد مجرم و اجرای عدالت.<ref>[http://akhlagh.saminatech.ir/Article/18313/FullText حاجی ده‌آبادی و کریمی، «شرم و پیشگیری از جرم از منظر دانش جرم‌شناسی و اخلاق اسلامی»، 1400ش، ش3، ص131.]</ref>

* '''مدیریتی و روانی:''' کنترل اجتماعی<ref>سهراب‌زاده، مهران و دیگران، فرهنگ‌نامۀ آسیب‌های اجتماعی، 1389ش، ص234.</ref> و امنیت روانی جامعه.<ref>[https://tahavolejtemaee.ir/storage/store/uploads/tahavol/%D8%A7%D8%B7%D9%84%D8%B3-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87/00-3-%D8%A8%D8%B9%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D8%B2%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%AC-%D9%88-%D8%AA%D8%B4%DA%A9%DB%8C%D9%84-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87/00-27-%D9%86%D9%82%D8%B4-%D8%AD%DB%8C%D8%A7-%D9%88-%D8%B9%D9%81%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%DA%AF%DB%8C/%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D8%AA%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%B4%D8%B1%D9%85-%D9%88-%D8%AD%DB%8C%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D9%86%D8%B8%D8%B1-%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86-%D9%88-%D8%A7%D8%AD%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D8%AB.pdf میردامادی و صیامی، «آثار تربیتی شرم و حیا از منظر قرآن و احادیث»، فصلنامۀ مطالعات روان شناسی»، 1396ش، ش26، ص43.]</ref>

* '''خانوادگی و فردی:''' تقویت پیوند خانواده، پیشگیری از رفتارهای ناشایست،<ref>[https://tahavolejtemaee.ir/storage/store/uploads/tahavol/%D8%A7%D8%B7%D9%84%D8%B3-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87/00-3-%D8%A8%D8%B9%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D8%B2%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%AC-%D9%88-%D8%AA%D8%B4%DA%A9%DB%8C%D9%84-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87/00-27-%D9%86%D9%82%D8%B4-%D8%AD%DB%8C%D8%A7-%D9%88-%D8%B9%D9%81%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%DA%AF%DB%8C/%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D8%AA%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%B4%D8%B1%D9%85-%D9%88-%D8%AD%DB%8C%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D9%86%D8%B8%D8%B1-%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86-%D9%88-%D8%A7%D8%AD%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D8%AB.pdf میردامادی و صیامی، «آثار تربیتی شرم و حیا از منظر قرآن و احادیث»، فصلنامۀ مطالعات روان شناسی»، 1396ش، ش26، ص43.]</ref> اصلاح بعد از خطا<ref>ویلیامز و مک شین، نظریه های جرم‌شناسی، ترجمۀ ملک محمدی، 1383ش، ص209؛ برگو، شرم‌کاوی، رها ساختن خود، یافتن شعف و ساخت احساس ارزشمندی اصیل، 1402ش، ص45-49.</ref> و رشد اخلاقی و معنوی فرد.<ref>[https://www.abpedia.ir/wp-content/uploads/2019/01/%D8%AE%D8%A7%D8%B3%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%87%D8%8C-%D8%B9%D9%88%D8%A7%D9%85%D9%84-%D9%88-%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D8%B4%D8%B1%D9%85-%D9%88-%D8%AD%D9%8A%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86-%D9%88-%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D8%AB.pdf خادم‌پیر، علی، «خاستگاه، عوامل و آثار شرم وحیا در نگاه قران و حدیث»، 1394ش، ش32، ص148-149؛] [https://www.pasokhgoo.ir/content/%D9%85%D9%86%D8%B8%D9%88%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D8%B1%D9%85-%D9%88-%D8%AD%DB%8C%D8%A7%D8%A1%D8%8C-%D9%88-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A2%D9%86 «منظور از شرم و حیا وکارکردهای آن»، وب‌سایت مرکز ملی پاسخگویی به‌سؤالات دینی.]</ref>

دیانت و باور به خدا، عزت نفس، همگانی بودن قبح عمل و نهادینه‌شدن فرهنگ شرم در جامعه.<ref>[http://akhlagh.saminatech.ir/Article/18313/FullText حاجی ده‌آبادی و کریمی، «شرم و پیشگیری از جرم از منظر دانش جرم‌شناسی و اخلاق اسلامی»، 1400ش، ش3، ص138-140.]</ref>

 

* '''اجتماعی:''' کناره‌گیری و دوری از جمع.<ref>سهراب‌زاده، مهران و دیگران، فرهنگ‌نامۀ آسیب‌های اجتماعی، 1389ش، ص43.</ref>

* '''اخلاقی:''' گرفتار شدن در رفتارهای منفی.

* '''آرمانی:''' مانع رسیدن به اهداف و آرزوها.<ref>[https://www.pasokhgoo.ir/content/%D9%85%D9%86%D8%B8%D9%88%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D8%B1%D9%85-%D9%88-%D8%AD%DB%8C%D8%A7%D8%A1%D8%8C-%D9%88-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A2%D9%86 «منظور از شرم و حیا و کارکردهای آن»، وب‌سایت مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی.]</ref>

* '''فردی و رفتاری:''' محرومیت<ref>تمیمی‌آمدی، تصنیف غررالحکم و دررالکلم، 1366ش، ح7678؛ پسندیده، پژوهشی در فرهنگ حیا، 1385ش، ص327.</ref> از فرصت‌های مفید مانند یادگیری، کسب درآمد، بخشش، احترام به دیگران و انجام کارهای درست.<ref>[https://www.abpedia.ir/wp-content/uploads/2019/01/%D8%AE%D8%A7%D8%B3%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%87%D8%8C-%D8%B9%D9%88%D8%A7%D9%85%D9%84-%D9%88-%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D8%B4%D8%B1%D9%85-%D9%88-%D8%AD%D9%8A%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86-%D9%88-%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D8%AB.pdf خادم‌پیر، علی، «خاستگاه، عوامل و آثار شرم وحیا در نگاه قرآن و حدیث»، 1394ش، ش32، ص147؛] پسندیده، پژوهشی در فرهنگ حیا، 1385ش، ص327-328.</ref>

مفهوم شرم، شرمساری یا بی‌شرمی در اشعار شاعران نیز به‌عنوان یک‌عنصر مؤثر در تنظیم روابط اجتماعی بازتاب یافته است:

اندر آخر، او نگردد شرمسار

کار مردان، روشنی و گرمی ا‌ست