سرپوش دوران هخامنشی: تفاوت میان نسخه‌ها

در دوران هخامنشی، سرپوش بخش مهمی از پوشاک بود که افزون بر کارکرد پوششی، جایگاه اجتماعی، قومیت، و باورهای مذهبی فرد را بازتاب می‌داد. سرپوش مردان شامل انواع گوناگونی بود، ازجمله: تاج‌های کنگره‌دار ویژهٔ شاهان، کلاه راستهٔ نمدی برای مراسم رسمی، تیارا یا متیر برای اشراف و سرداران، کلاه ترک‌دار مخصوص پارسیان و باشلق که از جامهٔ مادی اقتباس شده بود و گردن و چانه را می‌پوشاند. کلاه آشوری بلند با تزیینات پر و ستاره نیز در نقش‌برجسته‌ها دیده شده، اما کاربرد عملی آن محل تردید است. پوشش سر زنان عمدتاً شامل تاجی کوچک بود که چادر یا پارچه‌ای نازک و تزیینی به آن متصل می‌شد و تا کمر یا زانو آویزان بود. همچنین خدمه از دستار استفاده می‌کردند که کلاهی نمدی یا پارچه‌ای با دو گوش‌بلند آویخته در پشت بود. این تنوع در سرپوش‌ها نه تنها نشان‌دهندهٔ سلسله‌مراتب اجتماعی، بلکه پیوستگی فرهنگی با دوره‌های بعدی مانند اشکانیان را نیز آشکار می‌سازد.  

#'''باشلق'''؛ باشلق نوعی کلاه هخامنشی است که پس از اقتباس از جامه مادی در میان پارسیان رواج پیدا کرد. این نوع کلاه مربوط به مادها، ارمنی‌ها، پارت‌ها و مردم قفقاز بوده و از جنس کتان یا نمد است. باشلق در قسمت پشت و همچنین در طرفین صورت دو قسمت بلند‌تر به‌دلیل پوشاندن دورگردن و چانه داشته است و قسمت بالای کلاه که بالای سر قرار می‌گرفت، گاهی به‌شکل مخروط و گاهی صاف و نیز گاهی به‌دلیل آزاد بودن، چین پیدا می‌کرده است.<ref>غیبی، تاریخ پوشاک اقوام ایرانی، 1384ش، ص167 و 32.</ref>