| خط ۶۷: | خط ۶۷: | ||
=== '''مدیریت جنگ و چالشهای داخلی''' === | === '''مدیریت جنگ و چالشهای داخلی''' === | ||
در ادامه جنگ، میان دربار قاجار، بهویژه عباس | در ادامه جنگ، میان دربار قاجار، بهویژه عباس میرزا و سید مجاهد اختلافاتی ایجاد شد. این اختلافات مربوط به نحوه مدیریت جنگ و برخی تصمیمات نظامی، از جمله قلعه شوشی بود. سید محمد مجاهد عملکرد فرماندهان را ناشی از سهلانگاری یا ملاحظات سیاسی میدانست، در حالی که درباریان نفوذ او در میان مردم را تهدیدی برای موقعیت خود ارزیابی میکردند و با تبلیغات منفی او را عامل ناکامیها معرفی نمودند. همچنین برخی عناصر آشوبگر به تحریک دربار، شرایطی ایجاد کردند که سید محمد مجاهد در معرض بیاحترامی و فشار قرار گرفت.<ref>[https://ensani.ir/fa/article/84072/%D8%AC%D9%86%DA%AF-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%B3-%D9%88-%D9%86%D9%82%D8%B4-%D8%B9%D9%84%D9%85%D8%A7 ذاکری، «جنگ ایران و روس و نقش علما»، ۱۳۸۰ش.]</ref> | ||
در نهایت، فتحعلی شاه قاجار که از ابتدا تمایل چندانی به ادامه جنگ نداشت، به تهران بازگشت و عباس میرزا را در برابر روسها تنها گذاشت.<ref>جمالزاده، تاریخ روابط روس و ایران، ۱۴۰۴ش، ص۲۵۱. </ref> در این زمان، انگلیس که منافعش در خطر بود، وارد میانجیگری شد و در نتیجه، عهدنامه ترکمانچای امضا شد که طی آن دولت ایران امتیازات گستردهای به حکومت تزاری روسیه واگذار کرد.<ref>نجفی و حقانی، تاریخ تحولات سیاسی ایران، ۱۳۸۸، ص۱۰۴ – ۱۰۳</ref> | در نهایت، فتحعلی شاه قاجار که از ابتدا تمایل چندانی به ادامه جنگ نداشت، به تهران بازگشت و عباس میرزا را در برابر روسها تنها گذاشت.<ref>جمالزاده، تاریخ روابط روس و ایران، ۱۴۰۴ش، ص۲۵۱. </ref> در این زمان، انگلیس که منافعش در خطر بود، وارد میانجیگری شد و در نتیجه، عهدنامه ترکمانچای امضا شد که طی آن دولت ایران امتیازات گستردهای به حکومت تزاری روسیه واگذار کرد.<ref>نجفی و حقانی، تاریخ تحولات سیاسی ایران، ۱۳۸۸، ص۱۰۴ – ۱۰۳</ref> | ||
