حکومت‌های شیعه در ایران: تفاوت میان نسخه‌ها

| valign="top" |استمرار سلسله امامت نزاری از طریق  شمس‌الدین، ادامه حیات اسماعیلیه در قالب گروه‌ها و حلقه‌های صوفیان<ref>چلونگر و شاهمرادی، دولت‌های شیعی در تاریخ، ۱۳۹۵ش، ص۱۷۲.</ref>،  فعالیت گسترده در علوم گوناگون مانند ادبیات، فلسفه، کلام و نجوم، معماری بی‌نظیر  قلاع خود، ایجاد کتابخانه‌های مجهز و مراکز پژوهشی و کانون‌های فعالیت فکری،  عقلانی و علمی، زبان فارسی به‌عنوان زبان ادبیات دینی جمعی، از منظر اجتماعی، جامعه  نزاریان ایران که بستر اصلی آن را مردمان نواحی کوهستانی، روستائیان و اقلیتی از  شهرنشینان تشکیل می‎دادند انسجام و یکپارچگی  کم‎نظیری از خود نشان دادند. جلب برخی  از مخالفان اقتصادی، سیاسی و مذهبی نظام مسلط زمانه به نام سلجوقیان.[9]

| valign="top" |گسترش مذهب تشیع در  ایران به‌ویژه در خراسان و سرزمین‌های مجاور و حتی آفریقا، تشکیل قیام‌های متعدد  همزمان با دولت سربداران یا در سال‌های بعد از فروپاشی با توجه به عمق نفوذ تفکر  مذهبی سربداران مانند قیام شاه اسماعیل صفوی و تشکیل دولت شیعی صفوی در ایران و  انقلاب معاصر ایران، تفکر بیگانه‌ستیزی سربداران، احیای آموزه‌های شیعی، رفتار  مناسب حاکمان با مردمان و حمایت از قیام‌های همسو، انجام اصلاحات مالی و اقدامات  عمرانی، ایجاد تشکیلات منظم اداری و نظامی، توجه به طبقات علمای شیعی و شاعران و  نگارش کتاب و دانشمندان و فرهیختگان.[10]

| valign="top" |گسترش و رشد شیعه امامیه و محبوبیت سادات مرعشی در طبرستان، جلب  دشمنان و مخالفان با عدالت و رأفت، گسترش شعائر شیعی مانند برگزاری مراسم  عزاداری امام حسین و پاسداشت فضائل شهدای کربلا، عمران و آبادی بناهای عام‌المنفعه  مانند حمام، بازار و مسجد، تأثیر بسیار در به‌وجودآمدن قیام‌های دیگر شیعی از  جمله آل کیا در گیلان، تشکیل دولت صفویان متأثر از اندیشه‌های سیاسی-اجتماعی مرعشیان.[11]

| valign="top" |حکومت به پایتختی لاهیجان  بر شرق گیلان تا اوایل دولت صفویه، گرایش از مذهب زیدی به امامیه، ظهور  دانشمندان، پزشکان، شاعران، هنرمندان، نوازندگان، انجام آداب و رسوم اجتماعی  مانند جشن‌ها، عزاداری‌ها، مراسم دینی و مذهبی، مسابقات و سرگرمی‌ها با حفظ اصول  ملی و بومی و مایه‌های اسلامی.[12]

| valign="top" |ایجاد حكومت مستقل شيعه به مركزيت  حويزه، حكمرانان آنان افرادی بزگوار، علم دوست، اهل فضل و دانش، جنبشی برخوردار  از حمایت نظام قبیله‌ای اعراب منطقه خوزستان، سازگاری اصطلاح جنبش (نهضت) به  حرکت اجتماعی یاران سیدمحمد بن فلاح، آغاز حرکت اجتماعی در براندازی مراجع قپرت  سیاسی خوزستان و جنوب بین‌النهرین، رشد فرهنگي و شكوفايي علم و هنر در منطقه  خوزستان عموما و حويزه خصوصاْ، ساخت مدارس، کتابخانه‌ها و ظهور مفسرين، فقها،  حكما، ادبا و شعراء بزرگ.[13]

| valign="top" |اختصاص یک جغرافیای سیاسی مشخص برای  مذهب تشیع در میان جغرافیای سیاسی عثمانیان و ازبکان، دیپلماسی و روابط خارجی،  مکان‌یابی مذهب تشیع در پیدایش و تکوین هویت سیاسی و فرهنگی جدید ایران با عنوان  مسلمان شیعه ایرانی فارسی زبان، توجه و  رشد و گسترش به علم و دانش‌های شیعی و فهم مدنیت ایرانی، ایجاد مدارسو  بسترهای مناسب برای آموزش، رسیدن به پدیده‌ای به نام «مکتب» در رشته‌های علمی  مثل مکتب فلسفه اصفهان، مکتب-سبک-ادبی اصفهان و مکتب معماری اصفهان، تجلی شعائر شیعی  در منابع و متون ادبی و علمی شهر اصفهان به‌عنوان پایتخت فرهنگ و تمدن شیعی  صفوی، اغعتلای هنرهای مبتنی بر آموزه‌های تشیع مانند هنر نمایش جهت برپایی تعزیه  و نمایش‌های محلی در سوگواری امام حسین، ، تجلی شعائر شیعی در معماری به‌ویژه در  تزئینات، تجلی هنر شیعی در قالی‌بافی، نساجی، سفال‌گری، فلزکاری، نقاشی و به‌ویژه  خوشنویسی در کتیبه‌های مساجد و مناره‌ها و آثار با طرح و نقش‌های برگرفته از  حکمت متعالیه هنر شیعی، حمایت از علمای شیعه همچون شیخ بهایی، ملاصدرا،  میرفندرسکی، علامه مجلسی و فراهم کردن زمینه رشد دانش‌های شیعی با دعوت از علمای  شیعه سایر مناطق جهان اسلام و حمایت از علمای ایرانی و واگذاری مشاغل و امور مهم  به آنان، کاهش قدرت قزلباش‌ها از راه گسترش اندیشه‌های شیعی و تبدیل گرایش‌های  شیعی سیاسی به گرایش‌های اعتقادی و فقاهتی، قرار گرفتن مهندسی فرهنگی در اختیار  علما، تخصص در گرایش‌های مختلف علمی و گسترش علوم گوناگون مبتنی بر معارف معنوی  تشیع، تجدید حیات علمی ایران و برپایی شهرها، مدارس، مساجد، پل‌ها، قصرها، محلات  و کاروانسراها، استفاده از علم ریاضی در معماری این عصر به‌عنوان جوانب وجودی  وحدت و تصویری از کثرت به سوی وحدت، توجه به آموزه‌ها و شعائر مذهبی شیعی مانند  تحریر متون فقهی و حدیثی، وجوب یا استحباب نماز جمعه، مراسم سوگواری و جشن‌های  مذهبی، توجه به سنت وقف، قرار دادن مذهب تشیع به‌عنوان رکن اساسی در نظام سیاسی  و قضایی، توجه به اماکن مذهبی به‌ویژه حرم امام رضا و عتبات عالیات، ساخت و ساز  و گسترش اماکن دینی و مزین نمودن آنها به نمادها و شعائر شیعی.[14]