مازندران: تفاوت میان نسخه‌ها

استان مازندران، که در گویش محلی، «مازِرون» یا «مازِندِرون» گفته می‌شود، از شمال به دریای خزر، از جنوب به رشته‌کوه‌های البرز، از شرق به گلستان و از غرب به گیلان محدود است. رشته‌کوه البرز مانند یک سد بزرگ، مناطق شمالی را از مرکز ایران جدا کرده و تمام رطوبت دریای خزر را در خود متوقف می‌کند که همین موضوع منجر به بارش و رطوبت فراوان در استان مازندران و مناطق هم‌جوار آن شده است.

عده‌ای دیگر نیز این‌گونه استنباط می‌کنند که «دران» به‌معنای درنده و کنایه از ببر و گوزن‌های مازندران است که روزگاری در این منطقه به وفور مشاهده می‌شد.

مساحت این استان در حدود ۲۳۷۵۶ کیلومتر مربع است که حدود ۱٫۴۶ درصد از کل خاک ایران را دربردارد. مازندران، از جانب شمال، هم‌جوار با دریای خزر و کشورهای روسیه، جمهوری آذربایجان، ترکمنستان و قزاقستان است. از مشرق به استان گلستان، از جنوب به استان‌ها سمنان و تهران و البرز و از مغرب به استان گیلان محدود است. براساس آخرین تقسیمات کشوری، مازندران دارای ۲۲ شهرستان به نام‌های آمل، بابل، بابلسر، بهشهر، تنکابن، جویبار، چالوس، رامسر، ساری، سوادکوه، قائمشهر، گلوگاه، محمودآباد، میاندرود، نکا، نور، نوشهر، فریدونکنار، سوادکوه شمالی، عباس‌آباد، سیمرغ و کلاردشت و ۵۷ شهر، ۵۷ بخش، ۱۳۲ دهستان و ۳۶۴۵ آبادی است.<ref>[https://www.sabteahval.ir/mz/اطلاعات-عمومی-استان «موقعیت جغرافیایی استان مازندران»، سایت اداره کل ثبت احوال استان مازندران، تاریخ بازدید: 24 مهر 1400ش.]</ref>