زهرا فاضل (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «<big>'''بستنی'''</big>؛ نوعی شربت یخ‌بسته از شیر و شکر <br> بستنی، نوعی دسر منجمد، با طعمی شیرین و عطری خوش است که از شیر، شکر و گاهی ترکیب آن با انواع میوه تهیه می‌شود. در این نوع از شیرینی‌ها، از موادی چسبنده همچون نشاسته، لرزانک، ثعلب و قوام‌بخش‌ه...» ایجاد کرد
 
امان الله فصیحی (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
<big>'''بستنی'''</big>؛ نوعی شربت یخ‌بسته از شیر و شکر <br>
<big>'''بستنی'''</big>؛ نوعی شربت یخ‌بسته از شیر و شکر <br>


بستنی، نوعی دسر منجمد، با طعمی شیرین و عطری خوش است که از شیر، شکر و گاهی ترکیب آن با انواع میوه تهیه می‌شود. در این نوع از شیرینی‌ها، از موادی چسبنده همچون نشاسته، لرزانک، ثعلب و قوام‌بخش‌هایی نظیر تخم‌مرغ، میوه، خامه و نیز انواع مغزها (پسته، گردو، بادام) استفاده می‌شود. برای تهیه‌ی بستنی، باید عملیات هم زدن، یخ بستن و فشرده‌سازی به‌صورت مداوم انجام گیرد. بستنی، امروزه از معروف‌ترین دسرهای بین‌المللی است.
بستنی، نوعی دسر منجمد، با طعمی شیرین و عطری خوش است که از [[شیر]]، شکر و گاهی ترکیب آن با انواع میوه تهیه می‌شود. در این نوع از شیرینی‌ها، از موادی چسبنده همچون نشاسته، لرزانک، ثعلب و قوام‌بخش‌هایی نظیر تخم‌مرغ، میوه، خامه و نیز انواع مغزها (پسته، گردو، بادام) استفاده می‌شود. برای تهیه‌ی بستنی، باید عملیات هم زدن، یخ بستن و فشرده‌سازی به‌صورت مداوم انجام گیرد. بستنی، امروزه از معروف‌ترین دسرهای بین‌المللی است.
==پیشینه==  
==پیشینه==  
بسیاری از پژوهشگران، بستنی را خوراکی با اصالت ایرانی می‌دانند. در برخی از متون پهلوی، به خوراکی با نام «برفینه» اشاره‌ شده است.<ref>متون پهلوی، ۱۳۷۱ش، ص75.</ref>  در متن خسرو و ریدک، به برفینه، به‌عنوان بهترین حلوا (شیرینی) زمستانی اشاره شده است.<ref>ابریشمی، زعفران، ۱۳۸۳ش، ص۳۲۹.</ref>  خوردن برفینه، در نواحی برف‌خیز ایران، همواره رایج بوده و در برخی از نقاط، برف‌شیره (ترکیب برف، شیره و گلاب) را به‌عنوان خوراکی زمستانی مصرف می‌کردند.<ref>خاور، هنر آشپزی در گیلان، ۱۳۸۸ش، ص۲۹۵.</ref>  واژه پهلوی «وَفرَک» (برفک) نیز به خوراکی اشاره دارد که ساختار و طعمی مشابه پالوده داشته است.<ref>معین، «خسروقبادان و ریدک وی»، مجموعۀ مقالات، ج1، ۱۳۶۴ش، ص۹۲، حاشیۀ ۳.</ref>  برخی دیگر از مورخان، ریشه دسرهای یخ‌زده را در چین باستان دانسته و برای اثبات این ادعا، به افسانه‌های کهن چینی استناد کرده‌اند.<ref>Clarke, Science of Ice Cream, 2004, P4.</ref><br>
بسیاری از پژوهشگران، بستنی را [[خوراک|خوراکی]] با اصالت ایرانی می‌دانند. در برخی از متون پهلوی، به خوراکی با نام «برفینه» اشاره‌ شده است.<ref>متون پهلوی، ۱۳۷۱ش، ص75.</ref>  در متن خسرو و ریدک، به برفینه، به‌عنوان بهترین حلوا (شیرینی) زمستانی اشاره شده است.<ref>ابریشمی، زعفران، ۱۳۸۳ش، ص۳۲۹.</ref>  خوردن برفینه، در نواحی برف‌خیز ایران، همواره رایج بوده و در برخی از نقاط، برف‌شیره (ترکیب برف، شیره و گلاب) را به‌عنوان خوراکی زمستانی مصرف می‌کردند.<ref>خاور، هنر آشپزی در گیلان، ۱۳۸۸ش، ص۲۹۵.</ref>  واژه پهلوی «وَفرَک» (برفک) نیز به خوراکی اشاره دارد که ساختار و طعمی مشابه پالوده داشته است.<ref>معین، «خسروقبادان و ریدک وی»، مجموعۀ مقالات، ج1، ۱۳۶۴ش، ص۹۲، حاشیۀ ۳.</ref>  برخی دیگر از مورخان، ریشه دسرهای یخ‌زده را در چین باستان دانسته و برای اثبات این ادعا، به افسانه‌های کهن چینی استناد کرده‌اند.<ref>Clarke, Science of Ice Cream, 2004, P4.</ref><br>
   
   
جهانگردان به انواع بستنی و نحوه تولید آن‌ها در ایران، اشاره کرده‌اند.<ref>کُتسبو، مسافرت به ایران، ۱۳۶۵ش، ص۱۷۹؛ <br>
جهانگردان به انواع بستنی و نحوه تولید آن‌ها در ایران، اشاره کرده‌اند.<ref>کُتسبو، مسافرت به ایران، ۱۳۶۵ش، ص۱۷۹؛ <br>