پارچه‌بافی دوره قاجار: تفاوت میان نسخه‌ها

[[پارچه‌بافی]] در [[دوره قاجار]] فراز و نشیب‌های بسیاری را پشت سر گذاشت و متأثر از عواملی چون [[انقلاب صنعتی]] غرب، سیاست‌های داخلی و رقابت با کالاهای وارداتی دستخوش تحول شد. در آغاز و در زمان [[فتحعلی‌شاه]]، این هنر شکوهی دوباره یافت و با احیای نقوش صفوی و زندیه، به‌ویژه نقش [[بته‌جقه]]، به اوج خود رسید؛ اما با روی کار آمدن [[محمدشاه]] و به‌دنبال قراردادهای تجاری با غرب، واردات پارچه‌های ارزان‌قیمت اروپایی افزایش یافت و تولیدات داخلی را با رکود مواجه کرد. در دوره [[ناصرالدین‌شاه]]، نفوذ فرهنگ اروپایی و تغییر پوشاک مردم، اعتراض علما و تجار را برانگیخت و منجر به تأسیس [[شرکت اسلامیه]] در [[اصفهان]] برای مقابله با این روند شد. با وجود این تلاش‌ها، واردات بی‌رویه پارچه‌های نخی اروپایی آسیب جدی به بافندگی داخلی وارد کرد. در دوره [[مظفرالدین‌شاه]]، تولیدات داخلی همچنان بخش قابل توجهی از نیازها مانند [[زری‌بافی|زری]]، [[مخمل]]، [[ترمه]] و [[قلمکاری|قلمکار]] را تأمین می‌کرد و در دوره [[احمدشاه]] نیز با تصویب قانون منع واردات منسوجات خارجی و الزام به استفاده از پارچه ایرانی برای کارکنان دولت، گامی برای حمایت از تولید داخلی برداشته شد. مراکز مهم نساجی این دوره شامل شهرهای [[یزد]]، [[کاشان]]، [[اصفهان]] و [[کرمان]] بود که هر یک در تولید انواع پارچه‌های ابریشمی، پنبه‌ای، زربفت، مخمل، ترمه، شال و قلمکار شهرت داشتند. نقوش به‌کاررفته در این پارچه‌ها شامل نقوش گیاهی، حیوانی، صحنه‌های [[شکار]] و [[چوگان]] و نقوش هندسی بود که طرح‌هایی همچون بته‌جقه، [[اسلیمی]]، [[ختایی]] و شاخ گوزنی را در بر می‌گرفت.