صفحهای تازه حاوی «جایگزین=نقشی از بهشت در حرم امام رضا، در میدان ولیعصر تهران|بندانگشتی|نقشی از بهشت در حرم امام رضا، در میدان ولیعصر تهران {{درشت|'''بهشت'''}}؛ جایگاه برتری که نیکوکاران پس از مرگ، در آن زندگی خواهند کرد. بهشت یا وهشت، در لغت بهم...» ایجاد کرد |
برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
||
| خط ۶۹: | خط ۶۹: | ||
در باور ایرانیان، بهشت سرشار از سازش و آرامش است.<ref>Loeffler, Islam in Practice, 1988, P67.</ref> پس از مرگ، روح افراد نیکوکار به بهشت رفته و سرآغاز خوشیهای آنها خواهد بود. مُردن در روز [[عاشورا]] و برخی روزهای خاص، از نظر ایرانیان بسیار نیکو است و درهای بهشت به روی افراد درگذشته، باز خواهد بود.<ref>ماسه، معتقدات و آداب ایرانی، ۱۳۸۷ش، ص۲۰۹.</ref> شادمان بودن چهره در هنگام مرگ نیز نشانه بهشتی بودن است. مُردن بر اثر یک دوره بیماری طولانی نیز موجب بهشتی شدن فرد میشود.<ref>ماسه، معتقدات و آداب ایرانی، ۱۳۸۷ش، ص168.</ref> | در باور ایرانیان، بهشت سرشار از سازش و آرامش است.<ref>Loeffler, Islam in Practice, 1988, P67.</ref> پس از مرگ، روح افراد نیکوکار به بهشت رفته و سرآغاز خوشیهای آنها خواهد بود. مُردن در روز [[عاشورا]] و برخی روزهای خاص، از نظر ایرانیان بسیار نیکو است و درهای بهشت به روی افراد درگذشته، باز خواهد بود.<ref>ماسه، معتقدات و آداب ایرانی، ۱۳۸۷ش، ص۲۰۹.</ref> شادمان بودن چهره در هنگام مرگ نیز نشانه بهشتی بودن است. مُردن بر اثر یک دوره بیماری طولانی نیز موجب بهشتی شدن فرد میشود.<ref>ماسه، معتقدات و آداب ایرانی، ۱۳۸۷ش، ص168.</ref> | ||
بهشت، علاوه بر جایگاه آسمانی آن، در زبان عامیانه بهمعنای باغ و سرزمینی سرسبز نیز به کار میرود.<ref>همایونی، فرهنگ مردم سروستان، ۱۳۷۱ش، ص۲۹۱.</ref> مردم در تنکابن بر این باورند که خداوند، بهشت را برای پنج تن آل عبا، زینت داده است.<ref>خلعتبری لیماکی، فرهنگ مردم تنکابن، ۱۳۸۷ش، ص۵۰.</ref> در باور کهن برخی از مردم، کشتن زنبور بهدلیل موذی و اهریمنی بودن آن، پاداشی برابر با یک دانهٔ [[خرما]] در بهشت دارد.<ref>طباطبایی اردکانی، فرهنگ عامهٔ اردکان، ۱۳۸۱ش، ص۴۵۲.</ref> مُردن در زمان [[کودک|کودکی]] نیز، فرد را بهصورت مستقیم به بهشت هدایت میکند.<ref>همایونی، فرهنگ مردم سروستان، ۱۳۷۱ش، ص328.</ref> کودکان، پس از مرگ بهصورت بلبل یا پرندهای دیگر درآمده و در هنگام ورود به بهشت، از فرشتگان الهی قول میگیرند که پدر و مادر آنها را نیز به بهشت ببرند.<ref>ماسه، معتقدات و آداب ایرانی، ۱۳۸۷ش، ص168.</ref> | بهشت، علاوه بر جایگاه آسمانی آن، در زبان عامیانه بهمعنای باغ و سرزمینی سرسبز نیز به کار میرود.<ref>همایونی، فرهنگ مردم سروستان، ۱۳۷۱ش، ص۲۹۱.</ref> مردم در [[تنکابن]] بر این باورند که خداوند، بهشت را برای پنج تن آل عبا، زینت داده است.<ref>خلعتبری لیماکی، فرهنگ مردم تنکابن، ۱۳۸۷ش، ص۵۰.</ref> در باور کهن برخی از مردم، کشتن زنبور بهدلیل موذی و اهریمنی بودن آن، پاداشی برابر با یک دانهٔ [[خرما]] در بهشت دارد.<ref>طباطبایی اردکانی، فرهنگ عامهٔ اردکان، ۱۳۸۱ش، ص۴۵۲.</ref> مُردن در زمان [[کودک|کودکی]] نیز، فرد را بهصورت مستقیم به بهشت هدایت میکند.<ref>همایونی، فرهنگ مردم سروستان، ۱۳۷۱ش، ص328.</ref> کودکان، پس از مرگ بهصورت بلبل یا پرندهای دیگر درآمده و در هنگام ورود به بهشت، از فرشتگان الهی قول میگیرند که پدر و مادر آنها را نیز به بهشت ببرند.<ref>ماسه، معتقدات و آداب ایرانی، ۱۳۸۷ش، ص168.</ref> | ||
خوردن تمام دانههای یک [[انار]]، به دلیل آنکه یک دانه بهشتی در آن وجود دارد، موجب بهشتی شدن فرد میشود.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم عامهٔ مردم خراسان، ۱۳۴۶ش، ص۲۶۸.</ref> در [[سیرجان]]، [[سروستان]] و [[خراسان]]، معتقدند که همهٔ آبهای کره زمین، در روز [[جمعه]] به بهشت میروند، از اینرو لباس شستن در روز جمعه را نکوهش میکنند؛ اگر ضرورتی در شستن رختها در روز جمعه پیش آید، فرد میتواند تکهای از لباس [[سادات]] را نیز همراه با رختهای خود بشوید تا از این گناه، دور بماند.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم عامهٔ مردم خراسان، ۱۳۴۶ش، ص۲۶9؛{{سخ}} | خوردن تمام دانههای یک [[انار]]، به دلیل آنکه یک دانه بهشتی در آن وجود دارد، موجب بهشتی شدن فرد میشود.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم عامهٔ مردم خراسان، ۱۳۴۶ش، ص۲۶۸.</ref> در [[سیرجان]]، [[سروستان]] و [[خراسان]]، معتقدند که همهٔ آبهای کره زمین، در روز [[جمعه]] به بهشت میروند، از اینرو لباس شستن در روز جمعه را نکوهش میکنند؛ اگر ضرورتی در شستن رختها در روز جمعه پیش آید، فرد میتواند تکهای از لباس [[سادات]] را نیز همراه با رختهای خود بشوید تا از این گناه، دور بماند.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم عامهٔ مردم خراسان، ۱۳۴۶ش، ص۲۶9؛{{سخ}} | ||
