پشم: تفاوت میان نسخه‌ها

خط ۲:

پشم، در لغت به موی بدن گوسفند و شتر، پرز بعضی از میوه‌ها و هیچ و پوچ گفته می‌شود.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/%D9%BE%D8%B4%D9%85%DA%A9 معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه پشم، سایت واژه‌یاب.]</ref> در اصطلاح، منظور از پشم، موهای پوست چهارپایانی مانند گوسفند، بز و شتر است که گاهی به آن «کُرک» نیز گفته می‌شود. انواع پشم‌ در زندگی روزمره ایرانیان، کاربردهای متنوعی دارد.

پشم، از نظر بافت شیمیایی کاملا شبیه پنبه است و بخش عمده‌ی آن را سلولوز تشکیل می‌دهد.<ref>Braaten, "Wool", 2005, P.441-443.</ref> پشم، از جمله مواد تجدیدپذیر و قابل بازیافت است که دارای خاصیت ضدخیس‌شوندگی و استحکام بالا است.<br>

پشم، از نظر بافت شیمیایی کاملا شبیه [[پنبه]] است و بخش عمده‌ی آن را سلولوز تشکیل می‌دهد.<ref>Braaten, "Wool", 2005, P.441-443.</ref> پشم، از جمله مواد تجدیدپذیر و قابل بازیافت است که دارای خاصیت ضدخیس‌شوندگی و استحکام بالا است.<br>

تولید جهانی پشم، در حدود 2 میلیون تن در سال است که 60 درصد از آن، برای تولید پوشاک استفاده می‌شود. امروزه، استرالیا، بزرگ‌ترین تولیدکننده پشم در جهان است.

==واژه‌شناسی==

پشم، از جمله واژگان فارسی میانه است.<ref>MacKenzie, A Concise Pahlavi Dictionary, 1971, P66.</ref> در زبان عربی، به آن «صوف» و «وَبَر»، در زبان ترکی به آن «یون» و کردزبانان نیز آن را «کولک» می‌نامند.<ref>برهان قاطع، 1342ش، ذیل واژه یون، کولک، صوف و وبر.</ref> در میان مردم لرستان، پشم بره‌ی یک‌ساله را «بَرگه»، پشم کهنه را «پِته» و رسته‌های پشمی را «بَن» و «تیسک»<ref>ایزدپناه، فرهنگ لری، ۱۳۸۱ش، ص۴۷ و ۴۹ و ۵۳ و ۶۹.</ref> نامیده‌اند. در منطقه خور و بیابانک، استان ~~اصفهان،~~ به الیاف پشم و پنبه «تِژ» می‌گویند.<ref>شایگان، واژه‌نامۀ گویش خوری، ۱۳۸۵ش، ص۶۶.</ref>

پشم، از جمله واژگان فارسی میانه است.<ref>MacKenzie, A Concise Pahlavi Dictionary, 1971, P66.</ref> در زبان عربی، به آن «صوف» و «وَبَر»، در زبان ترکی به آن «یون» و کردزبانان نیز آن را «کولک» می‌نامند.<ref>برهان قاطع، 1342ش، ذیل واژه یون، کولک، صوف و وبر.</ref> در میان مردم لرستان، پشم بره‌ی یک‌ساله را «بَرگه»، پشم کهنه را «پِته» و رسته‌های پشمی را «بَن» و «تیسک»<ref>ایزدپناه، فرهنگ لری، ۱۳۸۱ش، ص۴۷ و ۴۹ و ۵۳ و ۶۹.</ref> نامیده‌اند. در منطقه خور و بیابانک، استان [[اصفهان]]، به الیاف پشم و پنبه «تِژ» می‌گویند.<ref>شایگان، واژه‌نامۀ گویش خوری، ۱۳۸۵ش، ص۶۶.</ref>

==پیشینه پشم==

پیشینه استفاده از پشم به مناطق زاگرس‌نشین ایران و منطقه بین‌النهرین تا حدود 6500 سال پیش از میلاد مسیح بازمی‌گردد.<ref>دیگار، مردم‌شناسی انسان و حیوانات اهلی، ۱۳۸۵ش، ص25.<br>

@@ خط ۲: / خط ۲: @@
 پشم، در لغت به موی بدن گوسفند و شتر، پرز بعضی از میوه‌ها و هیچ و پوچ گفته می‌شود.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/%D9%BE%D8%B4%D9%85%DA%A9 معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه پشم، سایت واژه‌یاب.]</ref>  در اصطلاح، منظور از پشم، موهای پوست چهارپایانی مانند گوسفند، بز و شتر است که گاهی به آن «کُرک» نیز گفته می‌شود. انواع پشم‌ در زندگی روزمره ایرانیان، کاربردهای متنوعی دارد.
-پشم، از نظر بافت شیمیایی کاملا شبیه پنبه است و بخش عمده‌ی آن را سلولوز تشکیل می‌دهد.<ref>Braaten, "Wool", 2005, P.441-443.</ref>  پشم، از جمله مواد تجدیدپذیر و قابل بازیافت است که دارای خاصیت ضدخیس‌شوندگی و استحکام بالا است.<br>
+پشم، از نظر بافت شیمیایی کاملا شبیه [[پنبه]] است و بخش عمده‌ی آن را سلولوز تشکیل می‌دهد.<ref>Braaten, "Wool", 2005, P.441-443.</ref>  پشم، از جمله مواد تجدیدپذیر و قابل بازیافت است که دارای خاصیت ضدخیس‌شوندگی و استحکام بالا است.<br>
 تولید جهانی پشم، در حدود 2 میلیون تن در سال است که 60 درصد از آن، برای تولید پوشاک استفاده می‌شود. امروزه، استرالیا، بزرگ‌ترین تولیدکننده پشم در جهان است.
 ==واژه‌شناسی==
-پشم، از جمله واژگان فارسی میانه است.<ref>MacKenzie, A Concise Pahlavi Dictionary, 1971, P66.</ref>  در زبان عربی، به آن «صوف» و «وَبَر»، در زبان ترکی به آن «یون» و کردزبانان نیز آن را «کولک» می‌نامند.<ref>برهان قاطع، 1342ش، ذیل واژه یون، کولک، صوف و وبر.</ref>  در میان مردم لرستان، پشم بره‌ی یک‌ساله را «بَرگه»، پشم کهنه را «پِته» و رسته‌های پشمی را «بَن» و «تیسک»<ref>ایزدپناه، فرهنگ لری، ۱۳۸۱ش، ص۴۷ و ۴۹ و ۵۳ و ۶۹.</ref>  نامیده‌اند. در منطقه خور و بیابانک، استان اصفهان، به الیاف پشم و پنبه «تِژ» می‌گویند.<ref>شایگان، واژه‌نامۀ گویش خوری، ۱۳۸۵ش، ص۶۶.</ref>
+پشم، از جمله واژگان فارسی میانه است.<ref>MacKenzie, A Concise Pahlavi Dictionary, 1971, P66.</ref>  در زبان عربی، به آن «صوف» و «وَبَر»، در زبان ترکی به آن «یون» و کردزبانان نیز آن را «کولک» می‌نامند.<ref>برهان قاطع، 1342ش، ذیل واژه یون، کولک، صوف و وبر.</ref>  در میان مردم لرستان، پشم بره‌ی یک‌ساله را «بَرگه»، پشم کهنه را «پِته» و رسته‌های پشمی را «بَن» و «تیسک»<ref>ایزدپناه، فرهنگ لری، ۱۳۸۱ش، ص۴۷ و ۴۹ و ۵۳ و ۶۹.</ref>  نامیده‌اند. در منطقه خور و بیابانک، استان [[اصفهان]]، به الیاف پشم و پنبه «تِژ» می‌گویند.<ref>شایگان، واژه‌نامۀ گویش خوری، ۱۳۸۵ش، ص۶۶.</ref>
 ==پیشینه پشم==
 پیشینه استفاده از پشم به مناطق زاگرس‌نشین ایران و منطقه بین‌النهرین تا حدود 6500 سال پیش از میلاد مسیح بازمی‌گردد.<ref>دیگار، مردم‌شناسی انسان و حیوانات اهلی، ۱۳۸۵ش، ص25.<br>