صفحهای تازه حاوی «<big>'''جگرکی'''</big>؛ از مشاغل سنتی ويژۀ طبخ جگر.<br> جگرکی، از جمله مشاغل کهن است که در آن دل، جگر و قلوۀ گاو، گوسفند و گوساله را کباب کرده و میفروشند. این نام، به فردی که این کار را انجام میدهد نیز اطلاق شود.<ref>[https://vajehyab.com/amid/%D8%AC%DA%AF%D8%B1%DA%A9%DB%8C عمید،...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۵: | خط ۱۵: | ||
آنها، پس از مدتی، در اماکنی در اطراف قصابیها، نانواییها و قهوهخانهها بساط میکردند. جگرکیها، در کنار بساط خود، تختهایی را برای نشستن و پذیرایی از مشتریان خود، تعبیه میکردند.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج3، ص41.</ref> مردم، همواره به جگر تازه علاقۀ زیادی داشتهاند، همین موضوع به پا گرفتن جگرکی، در کنار سلاخخانهها نیز منجر شد. از شِگردهای اصلی جگرکیها، گذاشتن سیخی از دنبه روی آتش بود تا بوی آن، مردم را به وجد آورده و به خوردن جگر علاقهمند کند. در بسیاری از مناطق ایران، دکههای جگرکی، در سر هر گذر، پاتوقی برای بچههای محل بود تا در آنجا جمع شده و در رابطه با مسائل مختلفی گفتوگو کنند.<ref>[https://www.cgie.org.ir/fa/article/240458/%D8%AC%DA%AF%D8%B1%DA%A9%DB%8C افتخاری، «جگرکی»، دایرهالمعارف بزرگ اسلامی.]</ref> <br> | آنها، پس از مدتی، در اماکنی در اطراف قصابیها، نانواییها و قهوهخانهها بساط میکردند. جگرکیها، در کنار بساط خود، تختهایی را برای نشستن و پذیرایی از مشتریان خود، تعبیه میکردند.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج3، ص41.</ref> مردم، همواره به جگر تازه علاقۀ زیادی داشتهاند، همین موضوع به پا گرفتن جگرکی، در کنار سلاخخانهها نیز منجر شد. از شِگردهای اصلی جگرکیها، گذاشتن سیخی از دنبه روی آتش بود تا بوی آن، مردم را به وجد آورده و به خوردن جگر علاقهمند کند. در بسیاری از مناطق ایران، دکههای جگرکی، در سر هر گذر، پاتوقی برای بچههای محل بود تا در آنجا جمع شده و در رابطه با مسائل مختلفی گفتوگو کنند.<ref>[https://www.cgie.org.ir/fa/article/240458/%D8%AC%DA%AF%D8%B1%DA%A9%DB%8C افتخاری، «جگرکی»، دایرهالمعارف بزرگ اسلامی.]</ref> <br> | ||
در گذشته، مردم جگر را همراه با تکهای نان میل میکردند. امروزه، این خوراک همراه با | در گذشته، مردم جگر را همراه با تکهای نان میل میکردند. امروزه، این [[خوراک]] همراه با [[سبزی]]، فلفل، لیموترش، نارنج یا گوجهفرنگی میل میشود. جگرکیها بر این باورند که بهترین زمان برای خوردن جگر، صبح است؛ زیرا جگر، از جمله غذاهای سنگین است که هضم آن در شب، دشوار است. این خوراک، در همۀ فصول سال، مصرف میشود اما مردم در هوای سرد و بارانی، تمایل بیشتری به خوردن آن دارند.<ref> [https://www.cgie.org.ir/fa/article/240458/%D8%AC%DA%AF%D8%B1%DA%A9%DB%8C افتخاری، «جگرکی»، دایرهالمعارف بزرگ اسلامی.]</ref> | ||
==ابزارآلات== | ==ابزارآلات== | ||
از وسایل لازم برای این پیشه میتوان به منقل، زغال، سیخ و بادبزن اشاره کرد. جگرکیها، از سیخ باریک و به پهنای تره (گونهای سبزی) استفاده میکردند که درازای آن نیز در حدود 30 تا 40 سانتیمتر بوده است.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج3، ص314.</ref> این سیخها، بیشتر از جنس آهن، مس، آلومینیوم و استیل بوده است. امروزه، استفاده از سیخهای آهنی مرسوم است. اعتبار بسیاری از جگرکیها، به تعداد سیخهای مورد استفاده بوده است.<ref> [https://www.cgie.org.ir/fa/article/240458/%D8%AC%DA%AF%D8%B1%DA%A9%DB%8C افتخاری، «جگرکی»، دایرهالمعارف بزرگ اسلامی.]</ref> | از وسایل لازم برای این پیشه میتوان به منقل، زغال، سیخ و بادبزن اشاره کرد. جگرکیها، از سیخ باریک و به پهنای تره (گونهای سبزی) استفاده میکردند که درازای آن نیز در حدود 30 تا 40 سانتیمتر بوده است.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج3، ص314.</ref> این سیخها، بیشتر از جنس آهن، مس، آلومینیوم و استیل بوده است. امروزه، استفاده از سیخهای آهنی مرسوم است. اعتبار بسیاری از جگرکیها، به تعداد سیخهای مورد استفاده بوده است.<ref> [https://www.cgie.org.ir/fa/article/240458/%D8%AC%DA%AF%D8%B1%DA%A9%DB%8C افتخاری، «جگرکی»، دایرهالمعارف بزرگ اسلامی.]</ref> | ||
