همبستگی اجتماعی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
همبستگی اجتماعی؛ انسجام، پیوند و احساس تعلق مشترک میان اعضای یک جامعه. | '''همبستگی اجتماعی؛''' انسجام، پیوند و احساس تعلق مشترک میان اعضای یک جامعه. | ||
'''همبستگی اجتماعی''' به معنای وجود پیوندها، ظرفیتها و احساسات مشترکی است که اعضای یک جامعه را به یکدیگر متصل کرده و زمینهساز انسجام، ثبات و همکاری برای رسیدن به خیر عمومی میشود. این مفهوم نه تنها ابعاد ساختاری و اقتصادی، بلکه ریشههای عمیق فرهنگی، اخلاقی و مذهبی دارد که بقای نظامهای اجتماعی را تضمین میکند. | '''همبستگی اجتماعی''' (به انگلیسی: Social Cohesion) به معنای وجود پیوندها، ظرفیتها و احساسات مشترکی است که اعضای یک جامعه را به یکدیگر متصل کرده و زمینهساز انسجام، ثبات و همکاری برای رسیدن به خیر عمومی میشود. این مفهوم نه تنها ابعاد ساختاری و اقتصادی، بلکه ریشههای عمیق فرهنگی، اخلاقی و مذهبی دارد که بقای نظامهای اجتماعی را تضمین میکند. | ||
== مفهومشناسی == | == مفهومشناسی == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
=== کلام امام علی و امام رضا === | === کلام امام علی و امام رضا === | ||
* '''محوریت عدالت:''' از دیدگاه علی بن | * '''محوریت عدالت:''' از دیدگاه [[علی بن ابیطالب]]، همبستگی اجتماعی بدون اجرای عدالت پایدار نخواهد بود. عدالت باعث تالیف قلوب و استحکام پیوند میان مردم و حاکمان میشود.<ref>سایه میری، «رابطه عدالت با همبستگی اجتماعی از دیدگاه امام علی (ع)»، ۱۳۹۹، ص ۲۰۷.</ref> | ||
* '''متغیرهای اخلاقی:''' در سیره | * '''متغیرهای اخلاقی:''' در سیره [[علی بن موسی الرضا]]، متغیرهایی چون «تواضع»، «مدارا» و «کمک به همنوع» بهعنوان بسترهای اصلی همبستگی معرفی شدهاند. اخلاق اجتماعی در این الگو، ضامن امنیت و صلح پایدار است.<ref>محصص، «الگوی همبستگی اجتماعی در کلام امام رضا (ع)»، ۱۴۰۳، ص ۱.</ref> | ||
=== دیدگاه فارابی === | === دیدگاه فارابی === | ||
در اندیشه | در اندیشه [[فارابی]]، عامل اصلی ایجاد همبستگی اجتماعی در جامعه «محبت» است. این محبت در سه مرحله شکل میگیرد: نخست، به دلیل «اشتراک در فضیلت» که از طریق اشتراک در آراء (نظیر اعتقاد به مبدأ و منتهای آفرینش) و افعال حاصل میشود؛ دوم، محبت براثر منفعت که ناشی از نیاز افراد به یکدیگر در زندگی اجتماعی است؛ و سوم، محبت براثر لذت که به واسطه اشتراک در فضایل و سودرسانی متقابل پدید میآید. در نظر فارابی، [[مدینه فاضله]] یک جامعه بههمپیوسته است که در پرتو این سه نوع محبت و همبستگی، افراد با هدف مشترک کسب «سعادت» در کنار یکدیگر تلاش میکنند.<ref>رستمی کیسمی، «عرصههای مورد تأکید امام خمینی بر همبستگی اجتماعی»، ۱۴۰۲، صص ۷۵-۷۶.</ref> | ||
=== دیدگاه امام خمینی === | === دیدگاه امام خمینی === | ||
در اندیشه سیاسی و اجتماعی [[سید روحالله خمینی|امام خمینی]]، دین مبین اسلام و اتحاد حول محور آن، مهمترین عامل ایجاد همبستگی اجتماعی است. ایشان ملیگراییِ منهای اسلام را | در اندیشه سیاسی و اجتماعی [[سید روحالله خمینی|امام خمینی]]، دین مبین اسلام و اتحاد حول محور آن، مهمترین عامل ایجاد همبستگی اجتماعی است. ایشان ملیگراییِ منهای اسلام را رد کرده و هدف مشترک جامعه را مکتب نجاتبخش اسلام میدانند.<ref>رستمی کیسمی، «عرصههای مورد تأکید امام خمینی بر همبستگی اجتماعی»، ۱۴۰۲، صص ۷۹-۸۲.</ref> عرصههای اصلی همبستگی از دیدگاه ایشان عبارتند از: | ||
* '''دشمنشناسی مشترک:''' قرار گرفتن در برابر دشمنی مشترک (استبداد داخلی و استعمار خارجی) باعث انسجام ملی میشود.<ref>رستمی کیسمی، «عرصههای مورد تأکید امام خمینی بر همبستگی اجتماعی»، ۱۴۰۲، صص ۸۲-۸۵.</ref> | |||
* '''مشارکت همهجانبه مردم:''' اداره صحیح کشور در گروی حضور و مشارکت عمومی و اعتماد متقابل حاکمیت و مردم است.<ref>رستمی کیسمی، «عرصههای مورد تأکید امام خمینی بر همبستگی اجتماعی»، ۱۴۰۲، صص ۸۵-۸۸.</ref> | |||
* '''دشمنشناسی مشترک:''' قرار گرفتن | * '''جایگاه روحانیت:''' روحانیت به عنوان نماینده دین، نقش محوری در هدایت و پیوند دادن مردم دارد.<ref>رستمی کیسمی، «عرصههای مورد تأکید امام خمینی بر همبستگی اجتماعی»، ۱۴۰۲، صص ۸۸-۹۱.</ref> | ||
* '''مشارکت همهجانبه مردم:''' اداره صحیح کشور | * '''مناسک جمعی اسلامی:''' شعائری نظیر عزاداریها و نمازهای جماعت، ظرفیت بالایی در تحکیم وحدت و ایجاد انسجام دارند.<ref>رستمی کیسمی، «عرصههای مورد تأکید امام خمینی بر همبستگی اجتماعی»، ۱۴۰۲، صص ۹۱-۹۴.</ref> | ||
* '''جایگاه روحانیت:''' روحانیت به عنوان نماینده دین، نقش محوری در هدایت و پیوند دادن مردم دارد | |||
* '''مناسک جمعی اسلامی:''' | |||
=== سید محمد حسین طباطبایی === | === سید محمد حسین طباطبایی === | ||
در اندیشه سید | در اندیشه [[سید محمدحسین طباطبایی]]، نقطۀ عزیمت تحلیل همبستگی، نظریه «اعتباریات» و مفهوم «استخدام» است. او معتقد است انسان به حکم اضطرار و برای تأمین منافع خویش، دیگران را به خدمت میگیرد (استخدام) که منجر به تشکیل جامعه میشود.<ref>طباطبایی، «اصول فلسفه و روش رئالیسم»، ۱۳۹۲، ج ۲، ص ۲۲۰.</ref> وی معتقد است که همبستگی پایدار تنها در سایه دین و نبوت به عنوان عامل فراطبیعی ممکن است.<ref>طباطبایی، «المیزان فی تفسیر القرآن»، ۱۳۹۰، ج ۲، ص ۱۸۷.</ref> علامه تحت عنوان '''مُرابطه'''، سازوکارهای همبستگی را در سه مرحله تبیین کرده است: صبر فردی (خویشتنداری)، مصابره (اتصال نیروهای پایداری جمعیت آسیبدیده) و مرابطه (وصل کردن نیروها در تمامی شئون زندگی).<ref>طباطبایی، «المیزان فی تفسیر القرآن»، ۱۳۹۰، ج ۴، ص ۱۴۳.</ref> در این الگو، جامعه به یک شخصیت واحد تبدیل شده و «تفکر اجتماعی» جایگزین تفکر فردی میگردد.<ref>طباطبایی، «المیزان فی تفسیر القرآن»، ۱۳۹۰، ج ۴، ص ۱۶۶.</ref><ref>طباطبایی، «المیزان فی تفسیر القرآن»، ۱۳۹۰، ج ۴، ص ۱۵۹.</ref> | ||
در این الگو، جامعه | |||
=== دیدگاه محمدعلی شاهآبادی === | === دیدگاه محمدعلی شاهآبادی === | ||
[[محمدعلی شاهآبادی|شاهآبادی]] در کتاب | [[محمدعلی شاهآبادی|آیتالله شاهآبادی]] در کتاب «شذرات المعارف»، همبستگی اجتماعی را بر دو پایه خیط نبوت و ولایت (انسجام عمودی) و خیط اخوت (انسجام افقی) تبیین میکند. وی خطرناکترین عامل انحطاط جامعه را انفصام خیط اخوت (گسست پیوند برادری) و پیوند با اجانب میداند.<ref>شاهآبادی، «شذرات المعارف»، ۱۳۸۰، ص ۸.</ref> نظریه او بر دو رکن استوار است: | ||
* '''سیاست عِدّه (نیروی انسانی):''' مبتنی بر قاعده «لا عِدَّةَ إلا بالأخوة»؛ که پایداری آن منوط به چهار ناموسِ انس، کمال، عزت و عون است.<ref>شاهآبادی، «شذرات المعارف»، ۱۳۸۰، ص ۱۶.</ref> | |||
* '''سیاست عُدّه (قدرت اقتصادی):''' مبتنی بر قاعده «لا عُدَّةَ إلا بالإعانة»؛ که شکلگیری قدرت اقتصادی را تنها در سایه تعاون ممکن میداند.<ref>شاهآبادی، «شذرات المعارف»، ۱۳۸۶، ص ۳۰.</ref> | |||
او انسان محبوس در خودخواهی را به «صفر» تشبیه میکند که تنها با عبور از انانیت و گرد آمدن حول آرمانهای اسلام به «عدد» تبدیل میشود.<ref>شاهآبادی، «شذرات المعارف»، ۱۳۸۰، ص ۱۷۲.</ref><ref>شاهآبادی، «شذرات المعارف»، ۱۳۸۰، ص ۸.</ref> | |||
== نهادهای مؤثر بر همبستگی اجتماعی == | == نهادهای مؤثر بر همبستگی اجتماعی == | ||
| خط ۶۶: | خط ۵۶: | ||
== شاخصهای سنجش و پیامدها == | == شاخصهای سنجش و پیامدها == | ||
شاخصهای کلیدی برای ارزیابی همبستگی عبارتند از: احساس تعلق به هویت ملی، سطح اعتماد متقابل، مشارکت داوطلبانه و مسئولیتپذیری، و تساهل و مدارا.<ref>حاجیانی، «شاخصهای همبستگی اجتماعی»، ۱۳۹۰، ص ۷.</ref> | شاخصهای کلیدی برای ارزیابی همبستگی عبارتند از: احساس تعلق به هویت ملی، سطح اعتماد متقابل، مشارکت داوطلبانه و مسئولیتپذیری، و تساهل و مدارا.<ref>حاجیانی، «شاخصهای همبستگی اجتماعی»، ۱۳۹۰، ص ۷.</ref> '''پیامدهای مثبت:''' ایجاد امنیت پایدار، استقلال ملی و فراهم شدن منابع برای آبادانی کشور از نتایج مستقیم یک جامعه همبسته است.<ref>باقی نصرآبادی، «همبستگی اجتماعی و مشارکت عمومی»، ۱۳۸۴، ص ۱.</ref> | ||
'''پیامدهای مثبت:''' ایجاد امنیت پایدار، استقلال ملی و فراهم شدن منابع برای آبادانی کشور از نتایج مستقیم یک جامعه همبسته است.<ref>باقی نصرآبادی، «همبستگی اجتماعی و مشارکت عمومی»، ۱۳۸۴، ص ۱.</ref> | |||
== عوامل واگرایی و تضعیف == | == عوامل واگرایی و تضعیف == | ||
| خط ۷۵: | خط ۶۳: | ||
* '''فردگرایی مفرط:''' ترجیح منافع شخصی بر مصالح عمومی. | * '''فردگرایی مفرط:''' ترجیح منافع شخصی بر مصالح عمومی. | ||
* '''بیماریهای اخلاقی:''' سوءظن، تهمت و تفرقه که ریشههای همدلی را از بین میبرد.<ref>باقی نصرآبادی، «همبستگی اجتماعی و مشارکت عمومی»، ۱۳۸۴، ص ۱.</ref> | * '''بیماریهای اخلاقی:''' سوءظن، تهمت و تفرقه که ریشههای همدلی را از بین میبرد.<ref>باقی نصرآبادی، «همبستگی اجتماعی و مشارکت عمومی»، ۱۳۸۴، ص ۱.</ref> | ||
== جستارهای وابسته == | |||
* [[سرمایه اجتماعی]] | |||
* [[وجدان جمعی]] | |||
* [[عدالت توزیعی]] | |||
* [[عصبیت]] | |||
== پانویس == | == پانویس == | ||
نسخهٔ ۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۰۲
همبستگی اجتماعی؛ انسجام، پیوند و احساس تعلق مشترک میان اعضای یک جامعه.
همبستگی اجتماعی (به انگلیسی: Social Cohesion) به معنای وجود پیوندها، ظرفیتها و احساسات مشترکی است که اعضای یک جامعه را به یکدیگر متصل کرده و زمینهساز انسجام، ثبات و همکاری برای رسیدن به خیر عمومی میشود. این مفهوم نه تنها ابعاد ساختاری و اقتصادی، بلکه ریشههای عمیق فرهنگی، اخلاقی و مذهبی دارد که بقای نظامهای اجتماعی را تضمین میکند.
مفهومشناسی
همبستگی اجتماعی حقیقتی است که به ظرفیت یک جامعه برای تأمین رفاه همه اعضا، کاهش نابرابری و جلوگیری از شکافهای مخرب اشاره دارد.[۱] در حالی که در جامعهشناسی کلاسیک غرب، همبستگی اغلب بهعنوان امری اعتباری و ناشی از قرارداد یا نیازهای اقتصادی نگریسته میشود، در دیدگاههای اسلامی، این مفهوم بر شالودههای فطری و تکوینی استوار است. بر این اساس، اصلیترین عامل پیونددهنده انسانها، دین الهی و ایمان به خدای واحد است که پیوندی استوارتر از قراردادهای اعتباری ایجاد میکند.[۲]
نظریههای کلاسیک و اندیشمندان مسلمان
تبیین همبستگی در تاریخ تفکر اجتماعی به دو شاخۀ عمده تقسیم میشود:
رویکرد ساختارگرایی و کارکردگرایی
- امیل دورکیم: وی همبستگی را به دو نوع مکانیکی (مبتنی بر شباهت در جوامع سنتی) و ارگانیک (مبتنی بر تخصص و وابستگی متقابل در جوامع مدرن) تقسیم میکند. از نظر او، «وجدان جمعی» عامل اصلی حفظ انسجام در برابر فردگرایی است.[۳]
- ابن خلدون: او از مفهوم عصبیت برای تبیین همبستگی استفاده میکند. عصبیت در ابتدا بر پیوندهای خویشاوندی استوار است، اما با پیوند یافتن به مذهب، قدرت نفوذ آن دوچندان شده و منجر به تشکیل تمدن و دولت میشود.[۴]
- نظریه انتخاب عقلانی (مایکل هچتر): این نظریه همبستگی را تابعی از میزان وابستگی فرد به گروه برای تأمین نیازها و پاداشها میداند. اگر فرد احساس کند منافعش در گروی بقای جمع است، به هنجارها وفادار میماند.[۵]
همبستگی در مکتب اهل بیت و اندیشه معاصر
کلام امام علی و امام رضا
- محوریت عدالت: از دیدگاه علی بن ابیطالب، همبستگی اجتماعی بدون اجرای عدالت پایدار نخواهد بود. عدالت باعث تالیف قلوب و استحکام پیوند میان مردم و حاکمان میشود.[۶]
- متغیرهای اخلاقی: در سیره علی بن موسی الرضا، متغیرهایی چون «تواضع»، «مدارا» و «کمک به همنوع» بهعنوان بسترهای اصلی همبستگی معرفی شدهاند. اخلاق اجتماعی در این الگو، ضامن امنیت و صلح پایدار است.[۷]
دیدگاه فارابی
در اندیشه فارابی، عامل اصلی ایجاد همبستگی اجتماعی در جامعه «محبت» است. این محبت در سه مرحله شکل میگیرد: نخست، به دلیل «اشتراک در فضیلت» که از طریق اشتراک در آراء (نظیر اعتقاد به مبدأ و منتهای آفرینش) و افعال حاصل میشود؛ دوم، محبت براثر منفعت که ناشی از نیاز افراد به یکدیگر در زندگی اجتماعی است؛ و سوم، محبت براثر لذت که به واسطه اشتراک در فضایل و سودرسانی متقابل پدید میآید. در نظر فارابی، مدینه فاضله یک جامعه بههمپیوسته است که در پرتو این سه نوع محبت و همبستگی، افراد با هدف مشترک کسب «سعادت» در کنار یکدیگر تلاش میکنند.[۸]
دیدگاه امام خمینی
در اندیشه سیاسی و اجتماعی امام خمینی، دین مبین اسلام و اتحاد حول محور آن، مهمترین عامل ایجاد همبستگی اجتماعی است. ایشان ملیگراییِ منهای اسلام را رد کرده و هدف مشترک جامعه را مکتب نجاتبخش اسلام میدانند.[۹] عرصههای اصلی همبستگی از دیدگاه ایشان عبارتند از:
- دشمنشناسی مشترک: قرار گرفتن در برابر دشمنی مشترک (استبداد داخلی و استعمار خارجی) باعث انسجام ملی میشود.[۱۰]
- مشارکت همهجانبه مردم: اداره صحیح کشور در گروی حضور و مشارکت عمومی و اعتماد متقابل حاکمیت و مردم است.[۱۱]
- جایگاه روحانیت: روحانیت به عنوان نماینده دین، نقش محوری در هدایت و پیوند دادن مردم دارد.[۱۲]
- مناسک جمعی اسلامی: شعائری نظیر عزاداریها و نمازهای جماعت، ظرفیت بالایی در تحکیم وحدت و ایجاد انسجام دارند.[۱۳]
سید محمد حسین طباطبایی
در اندیشه سید محمدحسین طباطبایی، نقطۀ عزیمت تحلیل همبستگی، نظریه «اعتباریات» و مفهوم «استخدام» است. او معتقد است انسان به حکم اضطرار و برای تأمین منافع خویش، دیگران را به خدمت میگیرد (استخدام) که منجر به تشکیل جامعه میشود.[۱۴] وی معتقد است که همبستگی پایدار تنها در سایه دین و نبوت به عنوان عامل فراطبیعی ممکن است.[۱۵] علامه تحت عنوان مُرابطه، سازوکارهای همبستگی را در سه مرحله تبیین کرده است: صبر فردی (خویشتنداری)، مصابره (اتصال نیروهای پایداری جمعیت آسیبدیده) و مرابطه (وصل کردن نیروها در تمامی شئون زندگی).[۱۶] در این الگو، جامعه به یک شخصیت واحد تبدیل شده و «تفکر اجتماعی» جایگزین تفکر فردی میگردد.[۱۷][۱۸]
دیدگاه محمدعلی شاهآبادی
آیتالله شاهآبادی در کتاب «شذرات المعارف»، همبستگی اجتماعی را بر دو پایه خیط نبوت و ولایت (انسجام عمودی) و خیط اخوت (انسجام افقی) تبیین میکند. وی خطرناکترین عامل انحطاط جامعه را انفصام خیط اخوت (گسست پیوند برادری) و پیوند با اجانب میداند.[۱۹] نظریه او بر دو رکن استوار است:
- سیاست عِدّه (نیروی انسانی): مبتنی بر قاعده «لا عِدَّةَ إلا بالأخوة»؛ که پایداری آن منوط به چهار ناموسِ انس، کمال، عزت و عون است.[۲۰]
- سیاست عُدّه (قدرت اقتصادی): مبتنی بر قاعده «لا عُدَّةَ إلا بالإعانة»؛ که شکلگیری قدرت اقتصادی را تنها در سایه تعاون ممکن میداند.[۲۱]
او انسان محبوس در خودخواهی را به «صفر» تشبیه میکند که تنها با عبور از انانیت و گرد آمدن حول آرمانهای اسلام به «عدد» تبدیل میشود.[۲۲][۲۳]
نهادهای مؤثر بر همبستگی اجتماعی
آموزش عالی و دانشگاه
دانشگاهها با ترویج «شهروندی اجتماعی»، افراد را از منفعتگرایی فردی به سمت مصالح عمومی سوق میدهند. نهاد آموزش عالی از طریق تولید اجماع درباره قراردادهای اجتماعی، نقش بازتولیدکننده اخلاق جمعی را ایفا میکند.[۲۴][۲۵]
قانون و نظام حقوقی
قانون ابزاری برای تنظیم روابط اجتماعی است؛ اما اگر هنجارهای قانونی با واقعیتهای عینی جامعه تطابق نداشته باشد، منجر به تضاد میشود. برای ارتقای همبستگی، تطابق قانون با خواستههای جامعه ضروری است.[۲۶]
فضاهای شهری و رسانه
- فضای عمومی: کیفیت فضاهای شهری بستر تعاملات چهرهبهچهره است که منجر به افزایش اعتماد و وجدان جمعی میان شهروندان میشود.[۲۷]
- رسانههای جمعی: رسانهها با ایجاد لایههای هویتی مشترک میتوانند انسجام فرهنگی را تقویت کنند.[۲۸]
شاخصهای سنجش و پیامدها
شاخصهای کلیدی برای ارزیابی همبستگی عبارتند از: احساس تعلق به هویت ملی، سطح اعتماد متقابل، مشارکت داوطلبانه و مسئولیتپذیری، و تساهل و مدارا.[۲۹] پیامدهای مثبت: ایجاد امنیت پایدار، استقلال ملی و فراهم شدن منابع برای آبادانی کشور از نتایج مستقیم یک جامعه همبسته است.[۳۰]
عوامل واگرایی و تضعیف
- بیعدالتی اجتماعی: اصلیترین عامل گسست پیوندهای جمعی است.[۳۱]
- فردگرایی مفرط: ترجیح منافع شخصی بر مصالح عمومی.
- بیماریهای اخلاقی: سوءظن، تهمت و تفرقه که ریشههای همدلی را از بین میبرد.[۳۲]
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ حاجیانی، «شاخصهای همبستگی اجتماعی و تأثیر دانشگاه آزاد اسلامی بر آن»، ۱۳۹۰، ص ۷.
- ↑ حسامی، «همبستگی اجتماعی در قرآن»، ۱۳۹۰، ص ۳۰.
- ↑ جهانی نسب، «بررسی مفهوم همبستگی اجتماعی در آراء و اندیشه های ابن خلدون و امیل دور کیم»، ۱۴۰۱، ص ۱۵۵.
- ↑ جهانی نسب، «بررسی مفهوم همبستگی اجتماعی در آراء و اندیشه های ابن خلدون و امیل دور کیم»، ۱۴۰۱، ص ۱۶۰.
- ↑ حاجیانی، «شاخصهای همبستگی اجتماعی و تأثیر دانشگاه آزاد اسلامی بر آن»، ۱۳۹۰، ص ۱۲.
- ↑ سایه میری، «رابطه عدالت با همبستگی اجتماعی از دیدگاه امام علی (ع)»، ۱۳۹۹، ص ۲۰۷.
- ↑ محصص، «الگوی همبستگی اجتماعی در کلام امام رضا (ع)»، ۱۴۰۳، ص ۱.
- ↑ رستمی کیسمی، «عرصههای مورد تأکید امام خمینی بر همبستگی اجتماعی»، ۱۴۰۲، صص ۷۵-۷۶.
- ↑ رستمی کیسمی، «عرصههای مورد تأکید امام خمینی بر همبستگی اجتماعی»، ۱۴۰۲، صص ۷۹-۸۲.
- ↑ رستمی کیسمی، «عرصههای مورد تأکید امام خمینی بر همبستگی اجتماعی»، ۱۴۰۲، صص ۸۲-۸۵.
- ↑ رستمی کیسمی، «عرصههای مورد تأکید امام خمینی بر همبستگی اجتماعی»، ۱۴۰۲، صص ۸۵-۸۸.
- ↑ رستمی کیسمی، «عرصههای مورد تأکید امام خمینی بر همبستگی اجتماعی»، ۱۴۰۲، صص ۸۸-۹۱.
- ↑ رستمی کیسمی، «عرصههای مورد تأکید امام خمینی بر همبستگی اجتماعی»، ۱۴۰۲، صص ۹۱-۹۴.
- ↑ طباطبایی، «اصول فلسفه و روش رئالیسم»، ۱۳۹۲، ج ۲، ص ۲۲۰.
- ↑ طباطبایی، «المیزان فی تفسیر القرآن»، ۱۳۹۰، ج ۲، ص ۱۸۷.
- ↑ طباطبایی، «المیزان فی تفسیر القرآن»، ۱۳۹۰، ج ۴، ص ۱۴۳.
- ↑ طباطبایی، «المیزان فی تفسیر القرآن»، ۱۳۹۰، ج ۴، ص ۱۶۶.
- ↑ طباطبایی، «المیزان فی تفسیر القرآن»، ۱۳۹۰، ج ۴، ص ۱۵۹.
- ↑ شاهآبادی، «شذرات المعارف»، ۱۳۸۰، ص ۸.
- ↑ شاهآبادی، «شذرات المعارف»، ۱۳۸۰، ص ۱۶.
- ↑ شاهآبادی، «شذرات المعارف»، ۱۳۸۶، ص ۳۰.
- ↑ شاهآبادی، «شذرات المعارف»، ۱۳۸۰، ص ۱۷۲.
- ↑ شاهآبادی، «شذرات المعارف»، ۱۳۸۰، ص ۸.
- ↑ عطارزاده، «دانشگاه و همبستگی ملی؛ تحول مفهوم فردی شهروندی به رویکرد اجتماعی»، ۱۴۰۲، ص ۴۵.
- ↑ کریمی، «تأملی نظری درباره نسبت آموزش عالی و همبستگی اجتماعی»، ۱۳۹۰، ص ۱.
- ↑ مهدوی زاهد، «نقش قانون در ارتقا یا کاستن همبستگی اجتماعی»، ۱۴۰۲، ص ۳۰.
- ↑ عبداله زاده فرد، «ارتقای کیفیت فضاهای عمومی شهری راهبردی در شکل گیری همبستگی اجتماعی»، ۱۳۹۵، ص ۲.
- ↑ امام جمعه، «تحلیل جامعه شناختی همبستگی اجتماعی و فرهنگی در ایران»، ۱۳۸۷، ص ۱.
- ↑ حاجیانی، «شاخصهای همبستگی اجتماعی»، ۱۳۹۰، ص ۷.
- ↑ باقی نصرآبادی، «همبستگی اجتماعی و مشارکت عمومی»، ۱۳۸۴، ص ۱.
- ↑ مشفقی، «رابطه عدالت اجتماعی با همدلی و همبستگی مردم در جامعه»، ۱۳۹۰، ص ۱.
- ↑ باقی نصرآبادی، «همبستگی اجتماعی و مشارکت عمومی»، ۱۳۸۴، ص ۱.
منابع
- امام جمعه، فرهاد، «تحلیل جامعه شناختی همبستگی اجتماعی و فرهنگی در ایران»، مجله علوم اجتماعی، شماره ۱۱، ۱۳۸۷.
- باقی نصرآبادی، علی، «همبستگی اجتماعی و مشارکت عمومی»، فصلنامه حصون، شماره ۶، ۱۳۸۴.
- جهانی نسب، احمد، «بررسی مفهوم همبستگی اجتماعی در آراء و اندیشه های ابن خلدون و امیل دور کیم»، فصلنامه نظریههای اجتماعی متفکران مسلمان، سال ۱۲، شماره ۱، ۱۴۰۱.
- حاجیانی، ابراهیم، «شاخصهای همبستگی اجتماعی و تأثیر دانشگاه آزاد اسلامی بر آن»، فصلنامه مطالعات ملی، ویژه نامه شماره ۱، ۱۳۹۰.
- حسامی، فاضل، «همبستگی اجتماعی در قرآن»، فصلنامه معرفت فرهنگی اجتماعی، سال ۲، شماره ۴، ۱۳۹۰.
- رستمی کیسمی، علی، «عرصه های مورد تأکید امام خمینی بر همبستگی اجتماعی»، فصلنامه فرهنگ پژوهش، شماره ۵۳، ۱۴۰۲.
- زارع، بیژن، «بررسی تأثیر میزان و انواع دینداری بر همبستگی اجتماعی»، فصلنامه جامعه شناسی مسائل اجتماعی ایران، ۱۳۹۴.
- سایه میری، علی، «رابطه عدالت با همبستگی اجتماعی از دیدگاه امام علی (ع)»، فصلنامه اقتصاد و بانکداری اسلامی، شماره ۳۱، ۱۳۹۹.
- شاهآبادی، محمدعلی، «شذرات المعارف»، تهران، انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۸۰.
- طباطبایی، سید محمدحسین، «المیزان فی تفسیر القرآن»، قم، دفتر انتشارات اسلامی، ۱۳۹۰.
- طباطبایی، سید محمدحسین، «اصول فلسفه و روش رئالیسم»، تهران، انتشارات صدرا، ۱۳۹۲.
- عبداله زاده فرد، علیرضا، «ارتقای کیفیت فضاهای عمومی شهری راهبردی در شکل گیری همبستگی اجتماعی»، فصلنامه نگرشهای نو در جغرافیای انسانی، سال ۹، شماره اول، ۱۳۹۵.
- عطارزاده، مجتبی، «دانشگاه و همبستگی ملی؛ تحول مفهوم فردی شهروندی به رویکرد اجتماعی»، فصلنامه مطالعات راهبردی فرهنگ، سال ۳، شماره ۱، ۱۴۰۲.
- کریمی، علی، «تأملی نظری درباره نسبت آموزش عالی و همبستگی اجتماعی»، فصلنامه مطالعات ملی، ویژه نامه شماره ۱، ۱۳۹۰.
- محصص، مرضیه، «الگوی همبستگی اجتماعی در کلام امام رضا (ع)»، فصلنامه فرهنگ رضوی، سال ۱۱، شماره ۴۳، ۱۴۰۳.
- مشفقی، بهاره، «رابطه عدالت اجتماعی با همدلی و همبستگی مردم در جامعه»، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، ۱۳۹۰.
- مصطفایی، عبدالمحمد، «تعامل و همبستگی اجتماعی در مکتب امام خمینی»، شماره ۷۲.
- مهدوی زاهد، مهدی، «نقش قانون در ارتقا یا کاستن همبستگی اجتماعی»، فصلنامه پژوهش حقوق عمومی، دوره ۲۱، شماره ۶۶، ۱۴۰۲.