شگون: تفاوت میان نسخه‌ها

برخی از انگاره‌ها و باورهای ایرانیان مربوط به روزهای هفته است؛ رخت شستن در روز جمعه، در میان مردم کرمان، بدشگون است،<ref>گلاب‌زاده، زن کرمانی، روشنای زندگانی، ۱۳۹۰ش، ص۱۰۹.</ref> درحالی‌که در میان مردم تایباد، خوش‌یمن محسوب می‌شود.<ref>مشایخی، فرهنگ مردم تایباد و باخرز، ۱۳۸۸ش، ص۱۵6.</ref> مردم کردزبان ایل سنجابی نیز، مسافرت و عروسی در روز شنبه را بسیار بدیمن می‌دانند.<ref>شربتیان، مردم‌شناسی ایلات و عشایر ایران، ۱۳۸۵ش، ص۱۰۴.</ref> از دیگر باورهای مردم در نقاط مختلف ایران، دربارهٔ شگون نیک و بد، می‌توان به بدیمن بودن جارو کردن خانه در شب،<ref>بخشی‌زادهٔ آلیانی، سیری در زندگی تالش‌ها، ۱۳۹۱ش، ص۳۸۱.</ref> بدشگون بودن سر بریدن مرغ در دوشنبه،<ref>دانای علمی، فرهنگ عامهٔ مردم تنکابن، ۱۳۸۹ش، ص۱۲۳.</ref> بدشگون بودن درآمدن اولین دندان نوزاد از فک بالایی،<ref>عسکری عالم، افسانه‌ها و باورداشت‌های غرب ایران، ۱۳۹۱ش، ص669.</ref> نحس بودن روز سه‌شنبه در میان برخی از کردزبانان، از جمله کوچ‌نشینان ایل پاپی،<ref>فیلبرگ، ایل پاپی، ۱۳۶۹ش، ص۷۱.</ref> سعد بودن روز چهارشنبه برای زیارت اهل قبول (در میان مردم بانه)،<ref>توکلی، جغرافیا و تاریخ بانهٔ کردستان، ۱۳۶3ش، ص۷۱.</ref> نحس بودن حمام کردن در روز چهارشنبه<ref>عسکری عالم، فرهنگ عامهٔ لرستان، ج2، ۱۳۸۷ش، ص184.</ref> و بدیمن بودن چهارشنبه برای شروع بسیاری از کارها، مانند پی‌ریزی ساختمان و امثال آن<ref>مشهدی نوش‌آبادی، نوش‌آباد در آینهٔ تاریخ، آثار تاریخی و فرهنگ، ۱۳۷۸ش، ص۱۰۲.</ref> اشاره کرد.

=== مهمان ===