فرزندپروری: تفاوت میان نسخه‌ها

گذشته از آیات قرآن، احادیث بسیاری از امامان شیعه، به جنبه‌های مختلف و زمینه‌ها و عوامل مؤثر بر تربیت فرزند اشاره کرده‌اند. در این روایات، تربیت به‌عنوان یکی از حقوق اساسی کودک نام برده شده<ref>حق الوَلَدِ عَلی والِدِه اَنْ یُحسِنَ اسْمَهُ وَ ادَبَهُ وَ یَضعَهُ مَوّْضِعاً صالِحاً.</ref> و مسئولیت آن بر عهده والدین است.<ref>مجلسی، بحارالانوار، 1403ق، ج17، ص8.</ref> در این میان، مجموعه‌ای از روایات که به روایات سبع سنین (هفت سال) مشهور شده، فرایند رشد و تربیت کودک، در سه دوره هفت ساله ترسیم شده است. این دوره‌ها با سه کلیدواژه بازی، آموزش آداب و آموزش قانون و مسئولیت‌پذیری از هم متمایز شده و مبتنی بر مراحل رشد، توصیه‌ها و راهکارهای مشخصی نیز ارائه می‌دهد. در این روایات، هفت سال اول، دوران بازی با ویژگی توجه بی‌قید و شرط و آزادی کامل با کلیدواژه سید و آقا، هفت سال دوم، دوران آموزش قرآن و آداب با کلیدواژه عبد و هفت سال سوم دوران آموختن قانون و پذیرش مسئولیت با کلیدواژه وزارت و مشاورت<ref>اَلوَلَدُ سَیِّدٌ سَبعَ سِنینَ وَ عَبدٌ سَبعَ سِنینَ و وَزیرٌ سَبعَ سِنینَ.</ref> معرفی شده است.<ref>کلینی، الکافی، ج11، ص441.</ref> علاوه بر این، متون مشخصی نیز در ارتباط با تربیت فرزند در منابع اسلامی وجود دارد که با نگاه توصیفی و تجویزی به ویژگی‌های جسمی و روانی کودکان پرداخته و راهکارهایی ارائه داده است. نامه سی و یک از نهج البلاغه امام علی و بخش‌هایی از رساله حقوق امام سجاد از این موارد است که به روشنی دربارهٔ تربیت فرزند سخن گفته است.