ایجاد لینک داخلی |
ایجاد لینک داخلی |
||
| خط ۳۷: | خط ۳۷: | ||
== پیشینه و باورهای مردم دربارهٔ آویشن == | == پیشینه و باورهای مردم دربارهٔ آویشن == | ||
آویشن در تمام جهان شناخته شده است. مصریان باستان این گیاه را برای مومیایی کردن مُردگان خود، بُخور دادن در [[حمام]] و خوشبو کردن [[معبد|معابد]] استفاده میکردند. اعراب نیز به این گیاه توجه خاصی داشته و خواص پزشکی آن را تدریس میکردند. در زمان [[ارسطو]] نیز از ویژگیهای عجیب و طبی این گیاه سخن گفتهاند.<ref>زرگری، گیاهان دارویی، ج4، ۱۳۶۹ش، ص56.</ref> | آویشن در تمام جهان شناخته شده است. مصریان باستان این گیاه را برای مومیایی کردن مُردگان خود، [[بخور|بُخور دادن]] در [[حمام]] و خوشبو کردن [[معبد|معابد]] استفاده میکردند. اعراب نیز به این گیاه توجه خاصی داشته و خواص پزشکی آن را تدریس میکردند. در زمان [[ارسطو]] نیز از ویژگیهای عجیب و طبی این گیاه سخن گفتهاند.<ref>زرگری، گیاهان دارویی، ج4، ۱۳۶۹ش، ص56.</ref> | ||
مردمان [[اروپا]] از آویشن برای تصفیهٔ اتاقها و برای [[عطر]] و طعمدادن به عرقیات و خوراکها استفاده میکردند.<ref>رضی، دانشنامهٔ ایران باستان، ج1، ۱۳۸۱ش، ص184.</ref> در [[قرون وسطی]]، این گیاه را زیر بالشهای خواب خود قرار میدادند و معتقد بودند این کار به کیفیت خواب آنها و دفع [[کابوس]] کمک میکند. ایرانیان پیش از [[اسلام]]، آویشن را گیاهی مقدس میشمردند و از آن در سفرههای نذری و مراسمهای آیینی خود استفاده میکردند.<ref>رضی، ''دانشنامهٔ ایران باستان''، ج1، ۱۳۸۱ش، ص184.</ref> | مردمان [[اروپا]] از آویشن برای تصفیهٔ اتاقها و برای [[عطر]] و طعمدادن به عرقیات و خوراکها استفاده میکردند.<ref>رضی، دانشنامهٔ ایران باستان، ج1، ۱۳۸۱ش، ص184.</ref> در [[قرون وسطی]]، این گیاه را زیر بالشهای خواب خود قرار میدادند و معتقد بودند این کار به کیفیت خواب آنها و دفع [[کابوس]] کمک میکند. ایرانیان پیش از [[اسلام]]، آویشن را گیاهی مقدس میشمردند و از آن در سفرههای نذری و مراسمهای آیینی خود استفاده میکردند.<ref>رضی، ''دانشنامهٔ ایران باستان''، ج1، ۱۳۸۱ش، ص184.</ref> | ||
