محمد ظریفی (بحث | مشارکتها) صفحهای تازه حاوی «بندانگشتی <big>'''موسیقی عروسی'''</big>، استفاده از نغمهها و آوازهای شادمانه در مراسم عروسی. موسیقی عروسی، در گذشته بر اساس سنتهای فرهنگی گزینش میشد و امروزه بیشتر بر اساس ترجیحات عروس و داماد، تعیین میشود. این موسیقی...» ایجاد کرد |
جز ویکی سازی |
||
| خط ۱۹: | خط ۱۹: | ||
===در ایران=== | ===در ایران=== | ||
در فرهنگ ایرانی، همواره موسیقی در مراسم عروسی وجود داشته است. شاهنامه، درباره عروسی زال و رودابه، اشاره به استفاده از سازها، آواز و رقص دارد. در هر شهر و منطقه، در مراحل مختلف عروسی، مراسم خاصی برگزار میشود. در جشن عروسی، معمولاً با موسیقی، رقص و ترانهخوانی، پایکوبی و شادمانی صورت میگیرد. اسامی این ترانهها در مناطق مختلف متفاوت است. همچنین، در برخی مناطق، مولودیخوانی و خواندن اشعار در منقبت حضرت علی نیز رایج است. | در فرهنگ ایرانی، همواره موسیقی در مراسم عروسی وجود داشته است. شاهنامه، درباره عروسی زال و رودابه، اشاره به استفاده از سازها، آواز و رقص دارد. در هر شهر و منطقه، در مراحل مختلف عروسی، مراسم خاصی برگزار میشود. در جشن عروسی، معمولاً با موسیقی، رقص و ترانهخوانی، پایکوبی و شادمانی صورت میگیرد. اسامی این ترانهها در مناطق مختلف متفاوت است. همچنین، در برخی مناطق، مولودیخوانی و خواندن اشعار در منقبت حضرت علی نیز رایج است. | ||
در برخی مناطق مانند تهران در دوران قاجار، مداح و مولودیخوان دعوت میکردند. در اردکان، مداحی و خواندن اشعار مذهبی هنگام آوردن عروس به خانه داماد رایج است. در سیستان و بلوچستان اشعاری با مضامین مذهبی، تاریخی و عشقی به نام الوکه خوانده میشود. در برخی روستاهای خراسان، نوازندگان محلی به نام عاشیق به هنرنمایی میپردازند. در لامِرد فارس، کولیها با ساز و دهل مجلس عروسی را گرم میکنند. در عروسیهای لرستان رقصی به نام دَسگرفتن اجرا میشود. در میان عشایر ممسنی فارس، زنان با رقص چوپی و مردان با رقص جنگنامه به شادی میپردازند. در کلاردشت، لرگان کجور، خراسان و احمدآباد جرقویه رقص چوپی مرسوم است. در اویهنگ، مردان و زنان جداگانه به رقص و پایکوبی میپردازند. در کوچصفهان گیلان تشتزنی و رقص گیلهمردی مرسوم است. در نایین هنگام بردن عروس به منزل داماد، تنبک و سرنا نواخته میشود. در سیرجان در مجلس زنانه «داریه» میزدند و آبادون (اشعار خاص جشن عروسی) میخواندند. در عروسیهای گیلان ترانههایی چون شورته، دترخون باجیه، زرنگیس، اهه بگو، بهار کله گندمه و لاکودونه خوانده میشود. در برخی مناطق مانند گلستان، هنگام بردن عروس به خانه داماد، شادباشگفتن شروع میشد و میخواندند: «هاشاباش،هاباش، عاروس آوردیم،هاشاباش...» . در تنکابن و رامسر ترانۀ «جان میطوبَی» شنیده میشد. در کهگیلویه زنان و دختران به آوازخوانی دستهجمعی میپرداختند. در فارس لوطیها ترانههایی مانند «شالا دوماد خوشش بو، ایشالا» میخواندند. در چهارمحال و بختیاری ترانۀ دیالمان و ترانههای دیگری مانند مریم گُل مو، بَمبَم وای، سبزه نمکدار، غریبونه، دهکردی، حیدرآقا، ای خدا و عروسبرونِ امشو خوانده میشود. در سمنان، زنان خانوادۀ داماد هنگام ورود به منزل عروس ترانۀ «آ شَباش شَباش» را میخوانند. در تهران دورۀ ناصری هنگام عروسکشان ترانهای به این مضمون خوانده میشد: «عروس ما عیبی نداره/ هزارویک هنر در پنجه داره». <ref>[https://www.cgie.org.ir/fa/article/258187/عروسی رشنو، «عروسی»، وبسایت دائرة المعارف بزرگ اسلامی]؛ [https://anthropologyandculture.com/موسیقی-و-جشن-در-فرهنگ%E2%80%8Fهای-ایرانی%E2%80%8F-برر/ فاطمی، «موسیقی و جشن در فرهنگهای ایرانی (بررسی نمونههایی از ایران، آسیای میانه، قفقاز و افغانستان)»، وبسایت انسانشناسی و فرهنگ.]</ref> | در برخی مناطق مانند تهران در دوران قاجار، مداح و مولودیخوان دعوت میکردند. در اردکان، مداحی و خواندن اشعار مذهبی هنگام آوردن عروس به خانه داماد رایج است. در سیستان و بلوچستان اشعاری با مضامین مذهبی، تاریخی و عشقی به نام الوکه خوانده میشود. در برخی روستاهای خراسان، نوازندگان محلی به نام عاشیق به هنرنمایی میپردازند. در لامِرد فارس، کولیها با ساز و دهل مجلس عروسی را گرم میکنند. در عروسیهای لرستان رقصی به نام دَسگرفتن اجرا میشود. در میان عشایر ممسنی فارس، زنان با رقص چوپی و مردان با رقص جنگنامه به شادی میپردازند. در کلاردشت، لرگان کجور، خراسان و احمدآباد جرقویه رقص چوپی مرسوم است. در اویهنگ، مردان و زنان جداگانه به رقص و پایکوبی میپردازند. در کوچصفهان گیلان تشتزنی و رقص گیلهمردی مرسوم است. در نایین هنگام بردن عروس به منزل داماد، تنبک و سرنا نواخته میشود. در سیرجان در مجلس زنانه «داریه» میزدند و آبادون (اشعار خاص جشن عروسی) میخواندند. در عروسیهای [[گیلان]] ترانههایی چون شورته، دترخون باجیه، زرنگیس، اهه بگو، بهار کله گندمه و لاکودونه خوانده میشود. در برخی مناطق مانند گلستان، هنگام بردن عروس به خانه داماد، شادباشگفتن شروع میشد و میخواندند: «هاشاباش،هاباش، عاروس آوردیم،هاشاباش...» . در [[تنکابن]] و [[رامسر]] ترانۀ «جان میطوبَی» شنیده میشد. در کهگیلویه زنان و دختران به آوازخوانی دستهجمعی میپرداختند. در فارس لوطیها ترانههایی مانند «شالا دوماد خوشش بو، ایشالا» میخواندند. در چهارمحال و بختیاری ترانۀ دیالمان و ترانههای دیگری مانند مریم گُل مو، بَمبَم وای، سبزه نمکدار، غریبونه، دهکردی، حیدرآقا، ای خدا و عروسبرونِ امشو خوانده میشود. در سمنان، زنان خانوادۀ داماد هنگام ورود به منزل عروس ترانۀ «آ شَباش شَباش» را میخوانند. در تهران دورۀ ناصری هنگام عروسکشان ترانهای به این مضمون خوانده میشد: «عروس ما عیبی نداره/ هزارویک هنر در پنجه داره». <ref>[https://www.cgie.org.ir/fa/article/258187/عروسی رشنو، «عروسی»، وبسایت دائرة المعارف بزرگ اسلامی]؛ [https://anthropologyandculture.com/موسیقی-و-جشن-در-فرهنگ%E2%80%8Fهای-ایرانی%E2%80%8F-برر/ فاطمی، «موسیقی و جشن در فرهنگهای ایرانی (بررسی نمونههایی از ایران، آسیای میانه، قفقاز و افغانستان)»، وبسایت انسانشناسی و فرهنگ.]</ref> | ||
==احکام فقهی موسیقی در عروسی== | ==احکام فقهی موسیقی در عروسی== | ||
[[پرونده:موسیقی-عروسی.jpg|بندانگشتی]] | [[پرونده:موسیقی-عروسی.jpg|بندانگشتی]] | ||
