سحرخوانی: تفاوت میان نسخه‌ها

آوازهای سحری‌خوانی بیش‌تر براساس موسیقی ردیفی بوده است. از زیباترین الحان برای آوازهای سحری استفاده می‌شد که نمونه‌های آن آواز چهارگاه و شور است که در تمام مناطق ایران خوانده می‌شد. سحرخوانی با نواختن طبل و دف میان اقوام کُرد، اجرای مقام سحری در لرستان، اجرای سحرآوازی میان ایل قشقایی فارس و نواختن کرنا و نقاره و چلک‌زنی (نواختن حلب) در بجنورد بوده است.<ref>نصری اشرفی، نمایش و موسیقی در ایران، ۱۳۸۳ش، ص121، 133 و 229. </ref>  سحرخوان‌ها مزد مشخص و تعیین‌شده‌ای دریافت نمی‌کردند، ولی مردم به شیوه‌های مختلف زحمات آنها را جبران می‌کردند. در برخی مناطق در پایان ماه رمضان، به آنها ذرت، حبوبات، گندم و یا پول می‌دادند. در برخی مناطق مردم هر شب مبلغی به آنها می‌پرداختند.<ref>ذوالفقاری، «سحری‌خوانی»، ، وب‌سایت دایرة‌المعارف بزرگ اسلامی.</ref>

[[پرونده:سحرخوانی (1).jpg|جایگزین=آیین دُم دُم سحری، بوشهر|بندانگشتی|آیین دُم دُم سحری، بوشهر]]

برخی سحرخوانان حدود یک ساعت بعد از آغاز سحرخوانی به منزل رفته و بعد از صرف سحری دوباره برمی‌گشتند و به مدت ۳۰ دقیقه به مناجات و دعای سحر می‌پرداختند تا اذان گفته می‌شد.<ref>دریـانورد،  سیمای بندر گناوه، ۱۳۷۷ش، ص255.</ref>