آداب: تفاوت میان نسخه‌ها

در ابواب [[فقه اسلامی]]، آداب به‌طور غالب به مجموع رفتارهایی اطلاق می‌شود که فعل یا ترک آنها از دید شرع، موجب حسن و کمال رفتار می‌شود؛ مانند آداب [[نماز]]، [[روزه]]، [[حج]]، [[زیارت امام رضا|زیارت]]، [[دعا]]، [[عبادت]]، [[ازدواج]]، [[قربانی کردن|قربانی]]، [[ذبح اسلامی|ذبح]]، جهاد، [[فرزندآوری]]، [[روابط جنسی همسران|روابط جنسی همسران]]. آداب در این معنا، گاه به‌عنوان عملی مستقل نگریسته می‌شود؛ مانند نظافت‌کردن و ناخن‌گرفتن و گاه به‌عنوان صفت رفتار ملاحظه می‌شود؛ مانند آداب غذاخوردن و مانند موارد بالا. در بعضی آداب مانند [[غسل جمعه]] و [[زیارت در فرهنگ شیعه|زیارت]]، قصد قربت معتبر است و در بعضی دیگر مانند آداب [[تجارت]]، معتبر نیست. آداب همچنین در باب حدود و تعزیرات فقه، به معنای ادب‌کردن یا تنبیه به‌کار رفته است.<ref>هاشمی شاهرودی، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل‌بیت، 1382ش، ج1، ص108-109.</ref> از نظر مرتضی مطهری، آداب مورد تأیید و تأکید اسلام، سنت نامیده می‌شود.<ref>مطهری، اسلام و نیازهای زمان، 1381ش، ج1، ص173. ر</ref>