جز ویکی سازی |
|||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
===دوران باستان=== | ===دوران باستان=== | ||
پژوهشهای صورتگرفته پیرامون دژ گونسپان<ref>دژ گونسپان یا قلعه بلنده، تپهای باستانی است که در روستای گوراب، در | پژوهشهای صورتگرفته پیرامون دژ گونسپان<ref>دژ گونسپان یا قلعه بلنده، تپهای باستانی است که در روستای گوراب، در ۷ کیلومتری جنوب ملایر واقع شده است. این تپه که بهنام تپه گونسپان (پاتپه) نیز شناخته میشود، قدمتی از دوره ایلخانی دارد و در طول تاریخ تا دوره قاجار مورد استفاده قرار گرفته است.</ref> و دژ نوشیجان<ref>از جمله آثار خشتی منحصربهفرد برجایمانده از تمدنهای پیش از هخامنشی در ایران است.</ref> در شهر [[ملایر]]، نشاندهندۀ مهارت [[مادها]] در ساخت دژهای دفاعی و استفاده از تکنیکهایی همچون تزئین خشت و پلههای مارپیچی در کهنترین دوره تاریخی ایران است. معماری در دوران [[هخامنشیان]]، تلفیقی باشکوه از هنر و فناوری ملل تابعه مانند مصر و بینالنهرین با سنتهای ایرانی است که در بناهای عظیم مانند [[تخت جمشید]]، [[پاسارگاد]] و شوش تجلی یافته است. از مهمترین شاخصههای معماری ایرانی در این دوران، ستونهای بلند با سرستونهای حیواننما مانند گاو و شیر، تالارهای ستوندار مانند آپادانا با نقشبرجستههای نمادین مانند نمایش اقوام تابعه، استفاده از سنگتراشیهای دقیق بدون ملات و سازههای عظیم خشتی است.<ref>[https://www.sid.ir/FileServer/JF/24213931602 محمدیفر و میرصفدری، «سبکشناسی معماری هخامنشی»، 1393ش، ص27.]</ref> [[اشکانیان]]، پس از دوره کوتاه اثرپذیری از معماری یونانی، در بازگشت به سنت ایرانی، شیوهای تلفیقی و خلاقانه ایجاد کردند. طراحی [[گنبد]] بر روی سازههای چهارگوش و ایجاد [[ایوان|ایوانهای]] متصل به اتاقها از نوآوریهای این دوره بود. هنر معماری ایرانی در دوران [[ساسانیان]] به اوج رسید و زیباترین و ماهرانهترین شیوۀ طاقزدن بر بناهای مربعشکل بههمین دوران مربوط میشود. علاوه بر آن، در این دوران، تزئینات [[گچبری]]، موزاییککاری و نقاشی دیواری بههمراه حجاریهای سنگی ظریف، شکوهی بینظیر به بناها بخشیدند. | ||
===دوران اسلامی=== | ===دوران اسلامی=== | ||
