بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب‌ها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه
برچسب‌ها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه
خط ۴: خط ۴:


==شرح وقایع روز تاسوعا==
==شرح وقایع روز تاسوعا==
در روزهای آغازین ماه محرم سال 61ق، امام حسین، [[خانواده]] و یاران اندک او، در سرزمین کربلا توسط نیروهای اعزامی از شهر کوفه به فرماندهی عمر بن سعد، محاصره شدند و حتی راه دسترسی آن‌ها به آب رودخانه فرات نیز بسته شد تا امام حسین، حکمرانی یزید بن معاویه را بر جامعه مسلمان بپذیرد و با او بیعت کند.<ref>طبری، تاریخ طبری، ج5، 1408ق، ص347.</ref><br>
در روزهای آغازین [[ماه محرم]] سال ۶۱ ق، [[امام حسین]]، [[خانواده]] و یاران اندک او، در سرزمین کربلا توسط نیروهای اعزامی از شهر کوفه به فرماندهی عمر بن سعد، محاصره شدند و حتی راه دسترسی آن‌ها به آب رودخانه فرات نیز بسته شد تا امام حسین، حکمرانی یزید بن معاویه را بر جامعه مسلمان بپذیرد و با او بیعت کند.<ref>طبری، تاریخ طبری، ج5، 1408ق، ص347.</ref><br>
    
    
در روز نُهم محرم، شمر با نامه‌ای از طرف عبیدالله بن زیاد، به کربلا آمد که در آن، از عمر بن سعد خواسته بود یا در برخورد با امام حسین جدیت به خرج دهد یا فرماندهی لشکر را به شمر واگذارد. عمر سعد آماده جنگ شد، اما با هجوم لشکریان در عصر تاسوعا، امام حسین با فرستادن برادرش عباس بن علی، از لشکر کوفه مهلت طلبید تا شب را با نماز و تلاوت قرآن به صبح برسانند.<ref>[https://fa.wikishia.net/view/%D8%B1%D9%88%D8%B2_%D8%AA%D8%A7%D8%B3%D9%88%D8%B9%D8%A7 «روز تاسوعا» در ویکی‌شیعه.]</ref><br>
در روز نُهم محرم، شمر با نامه‌ای از طرف عبیدالله بن زیاد، به کربلا آمد که در آن، از عمر بن سعد خواسته بود یا در برخورد با امام حسین جدیت به خرج دهد یا فرماندهی لشکر را به شمر واگذارد. عمر سعد آماده جنگ شد، اما با هجوم لشکریان در عصر تاسوعا، امام حسین با فرستادن برادرش عباس بن علی، از لشکر کوفه مهلت طلبید تا شب را با [[نماز]] و تلاوت قرآن به صبح برسانند.<ref>[https://fa.wikishia.net/view/%D8%B1%D9%88%D8%B2_%D8%AA%D8%A7%D8%B3%D9%88%D8%B9%D8%A7 «روز تاسوعا» در ویکی‌شیعه.]</ref><br>
   
   
همچنین در روز نهم محرم، عمر بن ‌سعد پیش از آغاز نبرد با امام حسین، امان‌نامه‌ای برای عباس بن علی و دیگر فرزندان ام‌البنین فرستاد تا آنان را از اردوگاه امام حسین جدا کند. این امان‌نامه، از سوی حضرت عباس و برادران او رد شد و آنها بر وفاداری خود به امام حسین و همراهی با او، تأکید کردند. به همین دلیل شیعیان در مجالس سوگواری محرم، روز تاسوعا را به گرامی‌داشت وفاداری و شجاعت عباس اختصاص داده‌اند.<ref>[https://fa.wikishia.net/view/%D8%B1%D9%88%D8%B2_%D8%AA%D8%A7%D8%B3%D9%88%D8%B9%D8%A7 «روز تاسوعا» در ویکی‌شیعه.]</ref>
همچنین در روز نهم محرم، عمر بن ‌سعد پیش از آغاز نبرد با امام حسین، امان‌نامه‌ای برای عباس بن علی و دیگر فرزندان ام‌البنین فرستاد تا آنان را از اردوگاه امام حسین جدا کند. این امان‌نامه، از سوی حضرت عباس و برادران او رد شد و آنها بر وفاداری خود به امام حسین و همراهی با او، تأکید کردند. به همین دلیل شیعیان در مجالس [[سوگواری]] محرم، روز تاسوعا را به گرامی‌داشت وفاداری و شجاعت عباس اختصاص داده‌اند.<ref>[https://fa.wikishia.net/view/%D8%B1%D9%88%D8%B2_%D8%AA%D8%A7%D8%B3%D9%88%D8%B9%D8%A7 «روز تاسوعا» در ویکی‌شیعه.]</ref>
 
==مراسم تاسوعا==
==مراسم تاسوعا==
روز تاسوعا در ایران، همچون روز عاشورا تعطیل رسمی است و مراسم سوگواری با راه‌اندازی هیأت‌ها و دسته‌های عزاداری برگزار می‌شود.<ref>[https://fa.wikishia.net/view/%D8%B1%D9%88%D8%B2_%D8%AA%D8%A7%D8%B3%D9%88%D8%B9%D8%A7 «روز تاسوعا» در ویکی‌شیعه.]</ref>  در این روز علاوه بر مراسم ويژه و اختصاصی سوگواری در حسینیه‌ها،<ref>شاملو، کتاب کوچه، ۱۳۸۷ش، ص۷۲-۷۳.</ref>  در محله‌ها و کوچه‌ها نیز مراسم روضه‌خوانی، سینه‌زنی، زنجیرزنی، تعزیه و نوحه‌خوانی برگزار می‌شود. دسته‌های عزاداری، معمولا در اماکنی مشخص گرد آمده و تا برگزاری نماز ظهر، به سوگواری می‌پردازند.<ref>فربد، کتاب ایران (سوگواری‌های مذهبی در ایران)، ۱۳۸۶ش، ص۱۳۶-۱۳۷؛ <br>
روز تاسوعا در ایران، همچون روز عاشورا تعطیل رسمی است و مراسم سوگواری با راه‌اندازی هیأت‌ها و دسته‌های عزاداری برگزار می‌شود.<ref>[https://fa.wikishia.net/view/%D8%B1%D9%88%D8%B2_%D8%AA%D8%A7%D8%B3%D9%88%D8%B9%D8%A7 «روز تاسوعا» در ویکی‌شیعه.]</ref>  در این روز علاوه بر مراسم ويژه و اختصاصی سوگواری در حسینیه‌ها،<ref>شاملو، کتاب کوچه، ۱۳۸۷ش، ص۷۲-۷۳.</ref>  در محله‌ها و کوچه‌ها نیز مراسم روضه‌خوانی، سینه‌زنی، زنجیرزنی، تعزیه و نوحه‌خوانی برگزار می‌شود. دسته‌های عزاداری، معمولا در اماکنی مشخص گرد آمده و تا برگزاری نماز ظهر، به سوگواری می‌پردازند.<ref>فربد، کتاب ایران (سوگواری‌های مذهبی در ایران)، ۱۳۸۶ش، ص۱۳۶-۱۳۷؛ <br>