بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۶۳: خط ۶۳:


=== آبگوشت بزباش ===
=== آبگوشت بزباش ===
[[پرونده:آبگوشت.mp4|بندانگشتی|ویدیو آبگوشت درحال پخت]]
از معروف‌ترین انواع آبگوشت‌های ایرانی، آبگوشت بزباش است. آبگوشت بزباش یک غذای سنتی و محلی در برخی مناطق ایران، به‌ویژه در استان‌های غربی و جنوبی مانند لرستان، [[خوزستان]] و [[استان ایلام|ایلام]] است. این [[غذای ایرانی]] معمولاً از گوشت بز یا گوسفند، [[سبزی|سبزیجات]] معطر، حبوبات و ادویه‌های خاص تهیه می‌شود. گوشت بز نقش اصلی را در این غذا دارد و در کنار آن از پیاز، لوبیای سفید و قرمز، نخود، تره، جعفری، [[شنبلیله]] و لیموعمانی یا گرد غوره استفاده می‌شود.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۶۸ش، ج4، ص580.</ref>
از معروف‌ترین انواع آبگوشت‌های ایرانی، آبگوشت بزباش است. آبگوشت بزباش یک غذای سنتی و محلی در برخی مناطق ایران، به‌ویژه در استان‌های غربی و جنوبی مانند لرستان، [[خوزستان]] و [[استان ایلام|ایلام]] است. این [[غذای ایرانی]] معمولاً از گوشت بز یا گوسفند، [[سبزی|سبزیجات]] معطر، حبوبات و ادویه‌های خاص تهیه می‌شود. گوشت بز نقش اصلی را در این غذا دارد و در کنار آن از پیاز، لوبیای سفید و قرمز، نخود، تره، جعفری، [[شنبلیله]] و لیموعمانی یا گرد غوره استفاده می‌شود.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۶۸ش، ج4، ص580.</ref>


خط ۷۸: خط ۷۹:


=== آبگوشت دیزی ===
=== آبگوشت دیزی ===
[[پرونده:آبگوشت (2).jpg|جایگزین=دیزی‌خوری حمید سوریان|بندانگشتی|دیزی‌خوری حمید سوریان، قهرمان کشتی فرنگی، همراه پدرش]]
[[دیزی|دیزی،]] نوعی آبگوشت ساده سنتی است که در ظرف مخصوصی به نام [[دیزی]] می‌پزند و در [[قهوه‌خانه]]‌ها و دیزی‌پزی‌ها بسیار متداول است. چند نوع دیزی در [[تهران]] و برخی شهرهای ایران وجود دارد؛ ازجمله: دیزی صنّاری که ارزان‌قیمت و مخصوص مشتریان کم‌درآمد است،<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۶۸ش، ج4، ص584.</ref> دیزی سنگکی که در [[سنگک|نانوایی‌های سنگکی]] پخته می‌شود،<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۶۸ش، ج4، ص586 و 587 و 594.</ref> دیزی [[قهوه‌خانه|قهوه‌خانه‌ای]]<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۶۸ش، ج4، ص586 و 591.</ref> و دیزی قابلمه که چربی این نوع آبگوشت کم بوده و منحصر به دنبه گوشت آن است. این نوع دیزی ساده و بدون [[چاشنی]] پخته می‌شود.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۶۸ش، ج4، ص585.</ref>
[[دیزی|دیزی،]] نوعی آبگوشت ساده سنتی است که در ظرف مخصوصی به نام [[دیزی]] می‌پزند و در [[قهوه‌خانه]]‌ها و دیزی‌پزی‌ها بسیار متداول است. چند نوع دیزی در [[تهران]] و برخی شهرهای ایران وجود دارد؛ ازجمله: دیزی صنّاری که ارزان‌قیمت و مخصوص مشتریان کم‌درآمد است،<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۶۸ش، ج4، ص584.</ref> دیزی سنگکی که در [[سنگک|نانوایی‌های سنگکی]] پخته می‌شود،<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۶۸ش، ج4، ص586 و 587 و 594.</ref> دیزی [[قهوه‌خانه|قهوه‌خانه‌ای]]<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۶۸ش، ج4، ص586 و 591.</ref> و دیزی قابلمه که چربی این نوع آبگوشت کم بوده و منحصر به دنبه گوشت آن است. این نوع دیزی ساده و بدون [[چاشنی]] پخته می‌شود.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۶۸ش، ج4، ص585.</ref>


== آبگوشت در مراسم آیینی ==
== آبگوشت در مراسم آیینی ==
[[پرونده:آبگوشت.mp4|بندانگشتی|ویدیو آبگوشت درحال پخت]]
[[پرونده:آبگوشت (3).jpg|جایگزین=پخت آبگوشت نذری در شهر کرمان|بندانگشتی|پخت آبگوشت نذری در شهر کرمان]]
آبگوشت از گذشته تاکنون همواره به‌عنوان یک غذای اصیل در مراسم مختلف ایرانیان از جمله [[مراسم عروسی|عروسی]]، عزا، [[ولیمه نوزاد]] و همچنین در آیین‌های مذهبی مانند عزاداری [[امام حسین]] و برای ماه [[رمضان]] پخته می‌شود. آبگوشت [[آجیل]] ازجمله غذاهای مخصوص سحر در [[تهران]] قدیم بوده است که با مواد اولیه گوناگونی تهیه می‌شد، ازجمله گوشت گردن و سینه یا ماهیچه، نخود پوست‌کنده، فندق، [[پسته]]، [[بادام]]، گردو، کشمش، لواشک یا گوجه بَرغانی، پیاز و [[زعفران]].<ref>شهری، طهران قدیم، ج5، 1371ش، ج3، ص319 و 320.</ref>
آبگوشت از گذشته تاکنون همواره به‌عنوان یک غذای اصیل در مراسم مختلف ایرانیان از جمله [[مراسم عروسی|عروسی]]، عزا، [[ولیمه نوزاد]] و همچنین در آیین‌های مذهبی مانند عزاداری [[امام حسین]] و برای ماه [[رمضان]] پخته می‌شود. آبگوشت [[آجیل]] ازجمله غذاهای مخصوص سحر در [[تهران]] قدیم بوده است که با مواد اولیه گوناگونی تهیه می‌شد، ازجمله گوشت گردن و سینه یا ماهیچه، نخود پوست‌کنده، فندق، [[پسته]]، [[بادام]]، گردو، کشمش، لواشک یا گوجه بَرغانی، پیاز و [[زعفران]].<ref>شهری، طهران قدیم، ج5، 1371ش، ج3، ص319 و 320.</ref>