پیش‌نویس:حسن عاقبت: تفاوت میان نسخه‌ها

'''<big>حسن عاقبت؛</big>''' <big>آموزه‌ای دینی به‌معنای پایان یافتن زندگی انسان با ایمان، توبه، رضایت الهی و دوری از انحراف در لحظات پایانی عمر و هنگام مرگ.</big><br>'''حسن عاقبت''' یا '''عاقبت‌به‌خیری''' از کلیدی‌ترین و پرتکرارترین مفاهیم در آموزه‌های اسلامی و اخلاقی است که در آیات، روایات و دعاهای بسیاری به اهمیت آن تأکید شده است. این اصطلاح به‌ این معنا است که پایان کار و زندگی یک انسان به‌ویژه در لحظۀ مرگ و انتقال به سرای باقی، با ایمان، پاکی و رضایت الهی همراه باشد. پژوهشگران دینی عواملی مانند، اصلاح نیت، ایمان و تقوا، توسل و دعا، خدمت به خلق، نیکی به والدین و محاسبۀ نفس را در عاقبت‌به‌خیری مؤثر دانسته‌اند و عواملی مانند [[حب دنیا]]، گناهان کبیره و اصرار بر آن، ظلم و [[حق‌الناس]]، [[تکبر]]، [[حسادت]]، همنشین بد و ترک [[امر به معروف و نهی منکر]] را از موانع اصلی عاقبت‌به‌خیری و حسن عاقبت برشمرده‌اند.  

در آموزه‌های اسلامی، '''حُسن عاقبت''' یا [[عاقبت‌به‌خیری]] از محوری‌ترین و اصلی‌ترین اهداف زندگی یک مؤمن دانسته شده است که در مقابل بدعاقبتی قرار دارد.<ref>حسینی، عاقبت‌به‌خیری، ۱۳۸۴ش، ص۱۰.</ref> در فرهنگ دینی و اسلامی، ملاک اصلی قضاوت دربارۀ سعادت یک انسان، نه لزوماً گذشتۀ او، بلکه وضعیت نهایی او شناخته می‌شود. همچنین در منابع و کتب دینی، حسن عاقبت به پایان زندگی انسان همراه با ایمان به خدا، شرافت انسانی و دوری از خشم الهی تعریف شده و معیار ارزش‌گذاری نهایی انسان، چگونگی پایان کار او دانسته شده است؛ حتی اگر انسان بخشی از عمر را در خطا گذرانده باشد و در اواخر عمر به ایمان و عمل صالح روی آورد.<ref>مکارم شیرازی، پیام امام امیرالمومنین، ۱۳۸۶ش، ج۱۳، ص۲۶۲.</ref>  ​