←منابع: ابرابزار |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳: | خط ۳: | ||
امارات متحده عربی کشوری فدرال در خاورمیانه و در کرانهٔ جنوبی خلیجفارس و دریای عمان است. این کشور از اتحاد هفت امارت شیخنشین ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، امالقوین، رأسالخیمه و فجیره در سال ۱۹۷۱م شکل گرفته و پایتخت آن ابوظبی است. امارات با جمعیتی بالغ بر ۱۰/۱۷ میلیون نفر در سال ۲۰۲۳م که بیش از ۸۸٪ آن را مهاجران تشکیل میدهند، دارای نظام سیاسی حکومت مطلقه با ساختار فدرال و مبتنی بر سیستم قبیلهای است. اقتصاد این کشور بهشدت متکی بر ذخایر عظیم نفتی و گازی بوده، اما در سالهای اخیر با تنوعبخشی به بخشهای گردشگری، تجارت و خدمات، به یکی از قطبهای اقتصادی منطقه تبدیل شده است. امارات در حوزه سیاست خارجی، با اتخاذ رویکردی واقعگرایانه و همسویی با قدرتهای غربی، بهویژه آمریکا و نیز گسترش روابط با رژیم صهیونیستی پس از توافق ابراهیم در سال ۲۰۲۰م، نقشی فراتر از اندازه خود در معادلات منطقهای ایفا میکند. در عرصه داخلی، با وجود پیشرفتهای چشمگیر در حوزه آموزش، زیرساختها و توانمندسازی زنان، همچنان چالشهای ساختاری مانند نبود احزاب سیاسی، انتخابات مردمی و مشارکت محدود اقلیتهایی مانند شیعیان در قدرت سیاسی، از ویژگیهای نظام اجتماعی-سیاسی این کشور به شمار میرود. | امارات متحده عربی کشوری فدرال در خاورمیانه و در کرانهٔ جنوبی خلیجفارس و دریای عمان است. این کشور از اتحاد هفت امارت شیخنشین ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، امالقوین، رأسالخیمه و فجیره در سال ۱۹۷۱م شکل گرفته و پایتخت آن ابوظبی است. امارات با جمعیتی بالغ بر ۱۰/۱۷ میلیون نفر در سال ۲۰۲۳م که بیش از ۸۸٪ آن را مهاجران تشکیل میدهند، دارای نظام سیاسی حکومت مطلقه با ساختار فدرال و مبتنی بر سیستم قبیلهای است. اقتصاد این کشور بهشدت متکی بر ذخایر عظیم نفتی و گازی بوده، اما در سالهای اخیر با تنوعبخشی به بخشهای گردشگری، تجارت و خدمات، به یکی از قطبهای اقتصادی منطقه تبدیل شده است. امارات در حوزه سیاست خارجی، با اتخاذ رویکردی واقعگرایانه و همسویی با قدرتهای غربی، بهویژه آمریکا و نیز گسترش روابط با رژیم صهیونیستی پس از توافق ابراهیم در سال ۲۰۲۰م، نقشی فراتر از اندازه خود در معادلات منطقهای ایفا میکند. در عرصه داخلی، با وجود پیشرفتهای چشمگیر در حوزه آموزش، زیرساختها و توانمندسازی زنان، همچنان چالشهای ساختاری مانند نبود احزاب سیاسی، انتخابات مردمی و مشارکت محدود اقلیتهایی مانند شیعیان در قدرت سیاسی، از ویژگیهای نظام اجتماعی-سیاسی این کشور به شمار میرود. | ||
== '''جغرافیا''' <ref group="دیدگاه">بهتر نیست به صدر مقاله منتقل شود؟</ref> == | |||
امارات متحده عربی کشوری با مساحت ۸۳/۶۰۰ كيلومتر مربع است که در نیمکره شمالی و شرقی، در جنوب غربی قاره آسیا در خاورمیانه واقع شده است. از نظر وسعت رتبه ۱۱۵ در دنیا را دارد و ابوظبی پایتخت آن است.<ref>{{پک/بن|امارات۳|ک=گوتوتی آر|ف=خلاصهای از مهمترین تحولات در کشور امارات}}</ref> از شمال و شمال غربی با خلیجفارس و کشور ایران، از سمت شرق با دریای عمان و عمان، از سمت غرب با قطر و عربستان سعودی و از جنوب و جنوب غربی با عمان و عربستان سعودی مرز مشترک دارد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعهشناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۰}}</ref> شمالیترین نقطه آن از جنوبیترین بخش سرزمین ایران در تنگه هرمز یعنی جزیره لارک تنها ۳۹ کیلومتر فاصله دارد.<ref>{{پک|آقاملایی|۱۳۹۰|ک=پایاننامه کارشناسیارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی|ف=بررسی و تحلیل بازتابهای سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس|ص=۹۱}}</ref> عمدتاً داراي<ref group="دیدگاه">از نویسههای عربی استفاده شده است. در کل متن چک کنید</ref> آب و هواي بياباني و گرم و خشک است.<ref>{{پک|حنفی|۱۴۰۴|ک=پژوهشنامه علوم دفاعی|ف=تحلیل زمانی- مکانی اقلیم نظامی کشور امارات متحده عربی|ص=۹۰}}</ref> | |||
ادعاهای امارات متحده عربی و استدلالهای ایران در مورد مالکیت ایران بر جزایر سهگانه ایران تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی در خلیجفارس نشان میدهد<ref group="دیدگاه">گویا جمله ناقص است</ref> موضع رسمي ايران در مقابل ادعاي امارات متحده عربي ارائة مستندات تاريخي است که اين جزاير همواره به ايران تعلق داشتهاند و کشورهای فرانسه، آلمان و بريتانيا نيز در قرنهاي هفدهم و هجدهم میلادی این مسئله را پذیرفتند. بريتانيا در آستانة سدة<ref>از نویسههای عربی استفاده شده است. در کل متن چک کنید</ref> بيستم میلادی جزاير را به امارات متحده عربی واگذار کرد و در سال ۱۹۷۰م بازگشت آنها را به ايران تأیید کرد.<ref>{{پک|جالینوسی و رستمی|۱۳۹۵|ک=مطالعات خلیجفارس|ف=بررسی دلایل سیاسی و تاریخی ادعاهای امارات متحده عربی و استدلال ایران در مورد مالکیت ایران بر جزایر سهگانه تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی|ص=۷۶ و ۸۹}}</ref><ref group="دیدگاه">این مطلب جاش اینجاست؟</ref> | |||
== '''نامگذاری''' == | == '''نامگذاری''' == | ||
واژه اِماره در لغت به معنی نشان، نشانه و عمارت است و جمع آن اِمارات است.<ref>{{پک|دهخدا|۱۳۷۲|ک=لغتنامه دهخدا|ص=۲۶-۲۸|ج=۲}}</ref> نام امارات متحده عربی به معنای امیرنشینها یا شیخنشینهای متحد عربی است. علت نامگذاری این کشور به امارات این است که پس از تشکیل اتحادیه، هفت امارت یا سرزمین تحت حاکمیت یک امیر یا شیخ، شامل ابوظبی، دبی، شارجه، عَجْمان، اُمُّالقُوَین، رأسالخیمه و فُجَیرَه، این کشور را پایهگذاری کردند.<ref>{{پک/بن|امارات۱|ک=مجمع جهانی شیعهشناسی|ف=آشنایی با کشور امارات متحده عربی}}</ref> | واژه اِماره در لغت به معنی نشان، نشانه و عمارت است و جمع آن اِمارات است.<ref>{{پک|دهخدا|۱۳۷۲|ک=لغتنامه دهخدا|ص=۲۶-۲۸|ج=۲}}</ref> نام امارات متحده عربی به معنای امیرنشینها یا شیخنشینهای متحد عربی است. علت نامگذاری این کشور به امارات این است که پس از تشکیل اتحادیه، هفت امارت یا سرزمین تحت حاکمیت یک امیر یا شیخ، شامل ابوظبی، دبی، شارجه، عَجْمان، اُمُّالقُوَین، رأسالخیمه و فُجَیرَه، این کشور را پایهگذاری کردند.<ref>{{پک/بن|امارات۱|ک=مجمع جهانی شیعهشناسی|ف=آشنایی با کشور امارات متحده عربی}}</ref> | ||
| خط ۱۰: | خط ۱۴: | ||
مقاله تاریخ امارات متحده عربی در ویکی پدیا رو ببینید. به اون تفصیل نه ولی به این نقص و کوتاهی هم نه</ref>پس از اخراج پرتغالیها از خلیج فارس، نیروهای بریتانیایی، هلندی، اسپانیایی و فرانسوی جای آنان را گرفتند و به دلیل موقعیت راهبردی منطقه، به اشغال نواحی اطراف خلیج فارس پرداختند. حضور بریتانیا در این منطقه تا سال ۱۹۶۷م ادامه داشت تا اینکه دولت انگلستان اعلام کرد نیروهای خود را تا اواخر سال ۱۹۷۱م از شرق سوئز خارج خواهد کرد. پس از خروج نیروهای بریتانیا، شیوخ هفتگانه برای تشکیل فدراسیونی از امارات تلاش کردند و در ۲۵ ژانویه ۱۹۶۸م کنفرانسی در دبی برگزار شد که در آن طرح تشکیل فدراسیون امارات عربی متحده به رهبری شیخ زاید بن سلطان و همراهی شیخ راشد بن سعید آل مکتوم، به تصویب رسید. در ۲ دسامبر ۱۹۷۱م، شش امارت ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، امالقوین و الفجیره رسماْ تاسیس یک کشور مستقل دارای حاکمیت را اعلام نمودند و قانون اساسی موقت آن را تصویب کردند. حدود یک ماه بعد، امارت رأسالخیمه نیز به این اتحادیه پیوست و امارات متحده عربی را شکل دادند.<ref>{{پک|آقاملایی|۱۳۹۰|ک=پایاننامه کارشناسیارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی|ف=بررسی و تحلیل بازتابهای سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس|ص=۹۳-۹۴}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۲|ک=فرارو|ف=امارات متحده عربی چگونه تاسیس شد؟}}</ref> | مقاله تاریخ امارات متحده عربی در ویکی پدیا رو ببینید. به اون تفصیل نه ولی به این نقص و کوتاهی هم نه</ref>پس از اخراج پرتغالیها از خلیج فارس، نیروهای بریتانیایی، هلندی، اسپانیایی و فرانسوی جای آنان را گرفتند و به دلیل موقعیت راهبردی منطقه، به اشغال نواحی اطراف خلیج فارس پرداختند. حضور بریتانیا در این منطقه تا سال ۱۹۶۷م ادامه داشت تا اینکه دولت انگلستان اعلام کرد نیروهای خود را تا اواخر سال ۱۹۷۱م از شرق سوئز خارج خواهد کرد. پس از خروج نیروهای بریتانیا، شیوخ هفتگانه برای تشکیل فدراسیونی از امارات تلاش کردند و در ۲۵ ژانویه ۱۹۶۸م کنفرانسی در دبی برگزار شد که در آن طرح تشکیل فدراسیون امارات عربی متحده به رهبری شیخ زاید بن سلطان و همراهی شیخ راشد بن سعید آل مکتوم، به تصویب رسید. در ۲ دسامبر ۱۹۷۱م، شش امارت ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، امالقوین و الفجیره رسماْ تاسیس یک کشور مستقل دارای حاکمیت را اعلام نمودند و قانون اساسی موقت آن را تصویب کردند. حدود یک ماه بعد، امارت رأسالخیمه نیز به این اتحادیه پیوست و امارات متحده عربی را شکل دادند.<ref>{{پک|آقاملایی|۱۳۹۰|ک=پایاننامه کارشناسیارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی|ف=بررسی و تحلیل بازتابهای سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس|ص=۹۳-۹۴}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۲|ک=فرارو|ف=امارات متحده عربی چگونه تاسیس شد؟}}</ref> | ||
== '''جمعیت''' == | == '''جمعیت''' == | ||
