امامزاده: تفاوت میان نسخه‌ها

احترام به امامزاده‌ها، [[زیارت]] و [[توسل]] به آن‌ها، از آیین‌های کهن ایرانیان است. سفارش‌های [[پیامبر اکرم]] و پیشوایان مذهب، موجب شده است که احترام به [[سادات]]، به‌ویژه «سادات علوی»، جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ ایرانیان داشته باشد. در روایتی از پیامبر خدا آمده که هر کس به فرزندان او، از راه دست، زبان و مال کمک کند، [[شفاعت]] خواهد کرد. همچنین، وی، در جایی دیگر گفته است که به فرزندان خوب من به‌خاطر [[خدا]]، و به فرزندان بد من، به‌خاطر من کمک کنید.<ref>سبزواری، جامع الاخبار، ج13، ۱۴۱3ق، ص393.</ref> در برخی از روایات، ثواب زیارت هر یک از سادات فاطمی، همانند [[زیارت]] پیامبر و امامان دانسته شده است.<ref>مجلسی، بحار الانوار، ج43، ۱۴۰۳ق، ص58.</ref> در [[فقه اسلامی|فِقه]] شیعه، زیارت امامزادگان مستحب و پسندیده است.<ref>ابن‌قولویه، کامل الزیارات، ۱۴۱۷ق، ص۵۳۶.</ref>

در نقاط مختلف [[ایران]]، داستان‌هایی از [[کرامت]] امامزاده‌ها، در میان مردم، وجود دارد. داستان‌هایی دربارهٔ شفای بیماران لاعلاج و رفع حوائج و گرفتاری‌های مردم، از آن جمله است.<ref>بلوکباشی، قالی‌شویان، ۱۳۸۰ش، ص۸۷–۸۸.</ref> همین باور، باعث شده تا مردم در پیشگاه امام‌زادگان، [[نذر]] و نیاز کنند، و [[خوراک|خوراک‌هایی]] مانند [[آش]] و [[نان]] را در میان زائران این امام‌زادگان توزیع کنند. مردم، در صورت حاجت‌روایی یا پیش از آن، نذورات خود را ادا می‌کنند.<ref>مؤید محسنی، فرهنگ عامیانهٔ سیرجان، ۱۳۸۱ش، ص۳۳۱.</ref> بسیاری از پیمان‌ها و نیز [[خطبه عقد ازدواج]] برخی از [[جوانی|جوانان]]، در همین اماکن مذهبی بسته می‌شود.