بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۲۷: | خط ۲۷: | ||
* در کنار این شش گروه، نیروهای دیگری نیز در انقلاب مشروطه حضور داشتند که هر یک بهنحوی در روند آن مؤثر بودند. کارگران و دهقانانبه دلیل محدودیت تعداد، پراکندگی و فقدان سازماندهی، نتوانستند نقشی تعیینکننده ایفا کنند، هرچند در برخی مناطق، بهویژه گیلان و تبریز، حضور فعال آنان در کنار مشروطهخواهان دیده شده است.<ref>{{پک/بن|۱۰۰|ک=وبسایت مرکز پژوهشهای ایرانی و اسلامی|ف=نیروهای اجتماعی مؤثر در انقلاب مشروطیت ایران / مریم ابراهیمی}}</ref> | * در کنار این شش گروه، نیروهای دیگری نیز در انقلاب مشروطه حضور داشتند که هر یک بهنحوی در روند آن مؤثر بودند. کارگران و دهقانانبه دلیل محدودیت تعداد، پراکندگی و فقدان سازماندهی، نتوانستند نقشی تعیینکننده ایفا کنند، هرچند در برخی مناطق، بهویژه گیلان و تبریز، حضور فعال آنان در کنار مشروطهخواهان دیده شده است.<ref>{{پک/بن|۱۰۰|ک=وبسایت مرکز پژوهشهای ایرانی و اسلامی|ف=نیروهای اجتماعی مؤثر در انقلاب مشروطیت ایران / مریم ابراهیمی}}</ref> | ||
* زنان با سخنرانیهای آتشین، تأسیس انجمنهای مخفی، حضور در نبردها با پوشش مردانه و تحریم کالاهای خارجی، حضوری چشمگیر داشتند و به نظر پژوهشگران نهضت حقوق زنان ریشه در همین دوره دارد.<ref>{{پک/بن|۱۰۰|ک=وبسایت مرکز پژوهشهای ایرانی و اسلامی|ف=نیروهای اجتماعی مؤثر در انقلاب مشروطیت ایران / مریم ابراهیمی}}</ref> | * زنان با سخنرانیهای آتشین، تأسیس انجمنهای مخفی، حضور در نبردها با پوشش مردانه و تحریم کالاهای خارجی، حضوری چشمگیر داشتند و به نظر پژوهشگران نهضت حقوق زنان ریشه در همین دوره دارد.<ref>{{پک/بن|۱۰۰|ک=وبسایت مرکز پژوهشهای ایرانی و اسلامی|ف=نیروهای اجتماعی مؤثر در انقلاب مشروطیت ایران / مریم ابراهیمی}}</ref> | ||
* مطبوعات و روزنامهها از جمله حبلالمتین، قانون و صور اسرافیل نقش مهمی در آگاهیبخشی عمومی ایفا کردند، احزاب و انجمنهای سیاسی نخستین گامهای خود را برداشتند و زنان با تشکیل انجمنهای مخفی و حضور در عرصه عمومی مانند بیبیمریم بختیاری در فتح تهران، پایههای نهضت حقوق زنان را بنا نهادند.<ref>{{پک|همراهی|۱۴۰۰|ک=جامعه شناسی سیاسی ایران|ف=تاثیر مولفه های سرمایه اجتماعی بر روند شکل گیری و پیروزی انقلاب مشروطه ایران|ص=۲۷۹ | * مطبوعات و روزنامهها از جمله حبلالمتین، قانون و صور اسرافیل نقش مهمی در آگاهیبخشی عمومی ایفا کردند، احزاب و انجمنهای سیاسی نخستین گامهای خود را برداشتند و زنان با تشکیل انجمنهای مخفی و حضور در عرصه عمومی مانند بیبیمریم بختیاری در فتح تهران، پایههای نهضت حقوق زنان را بنا نهادند.<ref>{{پک|همراهی|۱۴۰۰|ک=جامعه شناسی سیاسی ایران|ف=تاثیر مولفه های سرمایه اجتماعی بر روند شکل گیری و پیروزی انقلاب مشروطه ایران|ص=۲۷۹}}</ref> | ||
== اهداف و اصول نهضت مشروطه == | == اهداف و اصول نهضت مشروطه == | ||
| خط ۵۷: | خط ۵۳: | ||
* بروز تفرقه میان رهبران: اختلاف میان روحانیان و روشنفکران و نیز در میان خود علما، آسیبپذیری حرکت را افزایش داد<ref>{{پک|امامخمینی|۱۳۸۹|ک=صحیفه امام|ص=۱۷۰-۱۷۱|ج=۱۸}}</ref> و فرقهگرایی و ایجاد احزاب گوناگون، زمینه را برای نفوذ قدرتهای خارجی فراهم آورد.<ref>{{پک|امامخمینی|۱۳۸۹|ک=صحیفه امام|ص=۳۳۷|ج=۴}}</ref> | * بروز تفرقه میان رهبران: اختلاف میان روحانیان و روشنفکران و نیز در میان خود علما، آسیبپذیری حرکت را افزایش داد<ref>{{پک|امامخمینی|۱۳۸۹|ک=صحیفه امام|ص=۱۷۰-۱۷۱|ج=۱۸}}</ref> و فرقهگرایی و ایجاد احزاب گوناگون، زمینه را برای نفوذ قدرتهای خارجی فراهم آورد.<ref>{{پک|امامخمینی|۱۳۸۹|ک=صحیفه امام|ص=۳۳۷|ج=۴}}</ref> | ||
* دخالت بیگانگان: روسیه و انگلستان با تأثیرگذاری بر تدوین قانون اساسی (از جمله اقتباس از مجموعه حقوق بلژیک) و کاستن از جایگاه احکام اسلامی در نظام سیاسی نوپا، در شکلگیری گرفتاریهای بعدی ایران نقش داشتند.<ref>{{پک|امامخمینی|۱۳۸۸|ک=ولایت فقیه، حکومت اسلامی|ص=13-15|ج=۱۸}}</ref> | * دخالت بیگانگان: روسیه و انگلستان با تأثیرگذاری بر تدوین قانون اساسی (از جمله اقتباس از مجموعه حقوق بلژیک) و کاستن از جایگاه احکام اسلامی در نظام سیاسی نوپا، در شکلگیری گرفتاریهای بعدی ایران نقش داشتند.<ref>{{پک|امامخمینی|۱۳۸۸|ک=ولایت فقیه، حکومت اسلامی|ص=13-15|ج=۱۸}}</ref> | ||
* قانون اساسی در خدمت سلطنت: قانون اساسی مشروطه اگرچه گامی در جهت محدودیت استبداد بود، اما در متن اولیۀ آن خاستگاه قدرت همچنان شاه معرفی شده و مشروطه بهعنوان هدیۀ پادشاه به مردم تلقی میشد. | * قانون اساسی در خدمت سلطنت: قانون اساسی مشروطه اگرچه گامی در جهت محدودیت استبداد بود، اما در متن اولیۀ آن خاستگاه قدرت همچنان شاه معرفی شده و مشروطه بهعنوان هدیۀ پادشاه به مردم تلقی میشد. | ||
* انتخابات تشریفاتی: به نظر محققان این نهضت نتوانست انتخابات واقعی را نهادینه کند؛ در دوران مشروطه و در دورۀ رضاشاه، مجالس ششم تا دوازدهم بهطور کامل تشریفاتی و در جهت تأیید اوامر پادشاه عمل میکردند.<ref>{{پک|کاتوزیان|۱۳۹۳|ک=تضاد دولت و ملت ایران|ص=۲۳۰|ج=}}</ref> در دورۀ محمدرضا پهلوی نیز از ۱۳۳۲ش، نمایندگان مجلس توسط کمیسیونی منتخب دربار انتخاب میشدند و مشارکت عمومی به ابزاری برای تأمین خواستهای ملوکانه تبدیل شد.<ref>{{پک|فردوست|شهبازی|۱۳۷۸|ک=ظهور و سقوط سلطنت پهلوی|ص=۲۵۷|ج=۱}}</ref> | * انتخابات تشریفاتی: به نظر محققان این نهضت نتوانست انتخابات واقعی را نهادینه کند؛ در دوران مشروطه و در دورۀ رضاشاه، مجالس ششم تا دوازدهم بهطور کامل تشریفاتی و در جهت تأیید اوامر پادشاه عمل میکردند.<ref>{{پک|کاتوزیان|۱۳۹۳|ک=تضاد دولت و ملت ایران|ص=۲۳۰|ج=}}</ref> در دورۀ محمدرضا پهلوی نیز از ۱۳۳۲ش، نمایندگان مجلس توسط کمیسیونی منتخب دربار انتخاب میشدند و مشارکت عمومی به ابزاری برای تأمین خواستهای ملوکانه تبدیل شد.<ref>{{پک|فردوست|شهبازی|۱۳۷۸|ک=ظهور و سقوط سلطنت پهلوی|ص=۲۵۷|ج=۱}}</ref> | ||
== اختلاف مشروطه و مشروعهخواهی == | |||
پس از صدور فرمان مشروطیت، میان رهبران دینی نهضت بر سر مفهوم و محتوای نظام سیاسی نوین اختلافنظر پدید آمد و آنان به دو گروه «مشروطهخواه» و «مشروعهخواه» تقسیم شدند. علمای مشروطهخواه به رهبری آخوند خراسانی و میرزای نائینی، مشروطه را ابزاری برای محدود ساختن قدرت استبدادی و اجرای احکام شریعت در چارچوب نهادهای نوین میدانستند و با استناد به منابع فقهی، نظام مشروطه را با اصول شیعی سازگار تلقی میکردند. در مقابل، علمای مشروعهخواه به رهبری شیخ فضلالله نوری، با مشاهده نفوذ غربگرایان در تدوین قانون اساسی و انتشار افکار سکولار در مطبوعات، بر لزوم انطباق کامل قوانین با احکام الهی تأکید کردند و اصولی چون آزادی مطبوعات و برابری حقوقی را مغایر با شرع دانستند. این اختلاف که ریشه در تفاوت برداشت از ماهیت مشروطه و کارکردهای آن داشت، به تدریج به شکاف عمیقی در صفوف مشروطهخواهان انجامید و زمینهساز چالشهای بعدی در روند این نهضت گردید.[۳۷] در پی این اختلافات، شیخ فضلالله نوری که ابتدا خود از مشروطهخواهان بود، با تغییر موضع به مخالفت با مشروطه پرداخت و با حمایت محمدعلیشاه، به مرکز جریان مخالفان مشروطه تبدیل شد. پس از فتح تهران توسط مشروطهخواهان، وی دستگیر و در دادگاهی صحرایی به اعدام محکوم شد و در ۹ مرداد ۱۲۸۸ش به دار آویخته شد؛ رویدادی که به یکی از نقاط عطف تاریخ مشروطه تبدیل گردید.[۳۸] | |||
== ادبیات نهضت مشروطه == | == ادبیات نهضت مشروطه == | ||