برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
|||
| خط ۲۱: | خط ۲۱: | ||
== آثار تاریخی == | == آثار تاریخی == | ||
چالوس بهدلیل عبور رودخانهٔ چالوس از میان آن، دارای پلهای متعددی است. ازجملهٔ آنها میتوان به | چالوس بهدلیل عبور رودخانهٔ چالوس از میان آن، دارای پلهای متعددی است. ازجملهٔ آنها میتوان به پلی اشاره کرد که از جنس بتن ساخته شده و ۱۲۰۰ متر طول و ۵۰ متر عرض دارد. این پل در سال ۱۳۱۲ش به بهرهبرداری رسید.<ref>فرهنگ جغرافیایی آبادیهای کشور، چالوس ـ آمل، ۱۳۸۰ش، ج27، ص99؛ نوشین، چالوس، ۱۳۵۵ش، ص۹۶–۹۷.</ref> در همان سالها، ساختمانهای دیگری همچون کارخانهٔ حریربافی، بیمارستان و کاخ سلطنتی (که امروزه به کتابخانه تبدیل شده) و نیز یک پل فلزی در این شهر ساخته شدند.<ref>نوشین، چالوس، ۱۳۵۵ش، ص۹0-97؛ شایان، مازندران، ۱۳۶۴ش، ص۱۷۳–۱۷۴؛ محبوبی اردکانی، تاریخ مؤسسات تمدنی جدید در ایران، ۱۳۶۸ش، ج3، ص166-167.</ref> پساز آن، مسجد و مدرسهٔ علوم دینی (مدرسهٔ علمیهٔ امام صادق) بههمراه کتابخانهای در کنار آن احداث شد. این کتابخانه دارای بیش از ۲۲۰۰ جلد کتاب است که برخی از آنها چاپ سنگی یا نسخ خطی هستند. پل زغال چالوس نیز یکی از یادگاریهای کهن و تاریخی این شهر است. این پل بر روی رود چالوس در سال ۱۳۰۷ش ساخته شده و بهعنوان یکی از پلهای تاریخی و دیدنی چالوس شناخته میشود.<ref>طیار مراغی، فهرست نسخههای خطی در مدرسهٔ امام صادق، ۱۳۸۱ش، ص۲۵–۲۶؛ موسوی، «مسجد جامع چالوس»، ۱۳۸۱ش، ص۶۴–۶۷.</ref> | ||
از دیگر آثار تاریخی چالوس، تپهای در محوطهٔ کاخ سلطانی است که مورخان آن را ویرانههای قلعهٔ کهن چالوس میدانند. همچنین بقعهٔ حمزهرضا، امامزاده خلیل، گورستان کهن گرمابک، بقعهٔ آقا عبدالرضا، بقعهٔ سیدمحمد فرزند [[امام جعفر صادق]]، امامزاده یحیی، امامزاده علی بن موسیالرضا، قلعهٔ سنگسرک و بقعهٔ شاه علمدار از دیگر آثار تاریخی این شهر بهشمار میروند.<ref>ستوده، از آستارا تا استارباد، ۱۳۵۵ش، ج3، ص107.</ref> | از دیگر آثار تاریخی چالوس، تپهای در محوطهٔ کاخ سلطانی است که مورخان آن را ویرانههای قلعهٔ کهن چالوس میدانند. همچنین بقعهٔ حمزهرضا، امامزاده خلیل، گورستان کهن گرمابک، بقعهٔ آقا عبدالرضا، بقعهٔ سیدمحمد فرزند [[امام جعفر صادق]]، امامزاده یحیی، امامزاده علی بن موسیالرضا، قلعهٔ سنگسرک و بقعهٔ شاه علمدار از دیگر آثار تاریخی این شهر بهشمار میروند.<ref>ستوده، از آستارا تا استارباد، ۱۳۵۵ش، ج3، ص107.</ref> | ||