پیشنویس:خاندان قاجار: تفاوت میان نسخهها
| خط ۴: | خط ۴: | ||
بر اساس پژوهشهای انجامشده، واژه «قاجار» ریشه در زبان ترکی داشته و از مصدر «قاجار» بهمعنای «قرار کردن» گرفته شده است و علامت «آر» در آن نقش اسم فاعلی دارد؛ از این رو، معانی چون کسی که قرار میکند، مرد دونده یا کسی که در کوهستان میدود برای آن ذکر شده است. برخی منابع تاریخی این گروه را به منطقه گنجه در آذربایجان مرتبط دانسته و آنها را مردمانی جنگاور و سلحشور توصیف کردهاند. به باور برخی محققان، این نامگذاری بهدلیل مهارتهای نظامی خاص، از جمله کسب اطلاعات از دشمن (قچرچی یا راهنما)، صورت گرفته است.<ref>{{پک|تکمیل همایون|۱۳۹۲|ک=خاستگاه تاریخی ایل قاجار|ص=۶۵|ج=}}</ref> | بر اساس پژوهشهای انجامشده، واژه «قاجار» ریشه در زبان ترکی داشته و از مصدر «قاجار» بهمعنای «قرار کردن» گرفته شده است و علامت «آر» در آن نقش اسم فاعلی دارد؛ از این رو، معانی چون کسی که قرار میکند، مرد دونده یا کسی که در کوهستان میدود برای آن ذکر شده است. برخی منابع تاریخی این گروه را به منطقه گنجه در آذربایجان مرتبط دانسته و آنها را مردمانی جنگاور و سلحشور توصیف کردهاند. به باور برخی محققان، این نامگذاری بهدلیل مهارتهای نظامی خاص، از جمله کسب اطلاعات از دشمن (قچرچی یا راهنما)، صورت گرفته است.<ref>{{پک|تکمیل همایون|۱۳۹۲|ک=خاستگاه تاریخی ایل قاجار|ص=۶۵|ج=}}</ref> | ||
== پیشینه | == پیشینه و ریشههای قبیلهای == | ||
ریشه و پیشینه قبیلهای قاجار، موضوعی است که در منابع تاریخی و پژوهشهای معاصر به گونههای مختلفی بازتاب یافته است. بر اساس روایتهای رسمی عصر قاجار، نسب این خاندان به شخصیتی به نام «قاجار نویان» از امیران عصر هلاکوخان و غازانخان مغول میرسید، اما پژوهشگران بعدی این انتساب را فاقد اعتبار تاریخی دانستهاند، چراکه در منابع همعصر مغول نشانی از چنین شخصیتی وجود ندارد. در برابر این دیدگاه، برخی محققان قاجارها را از ترکان شرقی یا بازماندگان طوایف جلالیر شمردهاند که پیش از مغول یا همزمان با آن به مناطقی از ایران، آناتولی و سوریه کوچیدهاند. گروهی دیگر آنان را از شاخههای ترکمانان آناتولی (اوغوزها) دانستهاند که در قرن نهم هجری در منطقه ذوالقدر و حلب میزیستهاند و نخستینبار در سال ۸۹۶ق/۱۴۹۱م در رویدادهای سیاسی آققویونلوها از آنان یاد شده است. افزون بر این، برخی پژوهشگران با استناد به نامهای جغرافیایی و واژه «قچرچی» در منابع کهن، شکلگیری هویت ایلی قاجار را بر پایه کارکردهای نظامی و راهنمایی (نه صرفاً خویشاوندی قبیلهای) محتمل دانستهاند. بر اساس دیدگاه برخی محققان قاجارها ابتدا گروهی از ترکان آسیای مرکزی یا آناتولی بودهاند که در جریان تحولات عصر مغول و ایلخانی، بهتدریج در مناطق آذربایجان، قرهباغ، گنجه و استرآباد پراکنده شده و در اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم هجری، بهعنوان یک اوباماق (طایفه) مستقل، سپس با پیوستن به اتحادیۀ قزلباش در دورۀ صفویه، به یکی از طوایف نظامی و سیاسی تأثیرگذار در ایران تبدیل شدند.<ref>{{پک|تکمیل همایون|۱۳۹۲|ک=خاستگاه تاریخی ایل قاجار|ص=۵۹-۶۹|ج=}}</ref><ref>{{پک/بن|ق۱|ک=وبسایت مرکز پژوهشهای ایرانی و اسلامی|ف=قاجارها از چه نژادی بودند}}</ref> | |||
نسخهٔ ۲۴ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۱۰:۰۶
خاندان قاجار؛
نامگذاری
بر اساس پژوهشهای انجامشده، واژه «قاجار» ریشه در زبان ترکی داشته و از مصدر «قاجار» بهمعنای «قرار کردن» گرفته شده است و علامت «آر» در آن نقش اسم فاعلی دارد؛ از این رو، معانی چون کسی که قرار میکند، مرد دونده یا کسی که در کوهستان میدود برای آن ذکر شده است. برخی منابع تاریخی این گروه را به منطقه گنجه در آذربایجان مرتبط دانسته و آنها را مردمانی جنگاور و سلحشور توصیف کردهاند. به باور برخی محققان، این نامگذاری بهدلیل مهارتهای نظامی خاص، از جمله کسب اطلاعات از دشمن (قچرچی یا راهنما)، صورت گرفته است.[۱]
پیشینه و ریشههای قبیلهای
ریشه و پیشینه قبیلهای قاجار، موضوعی است که در منابع تاریخی و پژوهشهای معاصر به گونههای مختلفی بازتاب یافته است. بر اساس روایتهای رسمی عصر قاجار، نسب این خاندان به شخصیتی به نام «قاجار نویان» از امیران عصر هلاکوخان و غازانخان مغول میرسید، اما پژوهشگران بعدی این انتساب را فاقد اعتبار تاریخی دانستهاند، چراکه در منابع همعصر مغول نشانی از چنین شخصیتی وجود ندارد. در برابر این دیدگاه، برخی محققان قاجارها را از ترکان شرقی یا بازماندگان طوایف جلالیر شمردهاند که پیش از مغول یا همزمان با آن به مناطقی از ایران، آناتولی و سوریه کوچیدهاند. گروهی دیگر آنان را از شاخههای ترکمانان آناتولی (اوغوزها) دانستهاند که در قرن نهم هجری در منطقه ذوالقدر و حلب میزیستهاند و نخستینبار در سال ۸۹۶ق/۱۴۹۱م در رویدادهای سیاسی آققویونلوها از آنان یاد شده است. افزون بر این، برخی پژوهشگران با استناد به نامهای جغرافیایی و واژه «قچرچی» در منابع کهن، شکلگیری هویت ایلی قاجار را بر پایه کارکردهای نظامی و راهنمایی (نه صرفاً خویشاوندی قبیلهای) محتمل دانستهاند. بر اساس دیدگاه برخی محققان قاجارها ابتدا گروهی از ترکان آسیای مرکزی یا آناتولی بودهاند که در جریان تحولات عصر مغول و ایلخانی، بهتدریج در مناطق آذربایجان، قرهباغ، گنجه و استرآباد پراکنده شده و در اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم هجری، بهعنوان یک اوباماق (طایفه) مستقل، سپس با پیوستن به اتحادیۀ قزلباش در دورۀ صفویه، به یکی از طوایف نظامی و سیاسی تأثیرگذار در ایران تبدیل شدند.[۲][۳]
پانویس
منابع
تکمیل همایون، ناصر (۱۳۹۲). خاستگاه تاریخی ایل قاجار. تهران: پژوهشکده علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
«قاجارها از چه نژادی بودند». وبسایت مرکز پژوهشهای ایرانی و اسلامی. ۱۱ مهر ۱۳۹۷. دریافتشده در ۲۰ تیر ۱۴۰۵.