شگون: تفاوت میان نسخه‌ها

زرین‌کوب، یادداشت‌ها و اندیشه‌ها، ۱۳۵۱ش، ص۲63.</ref> در دوران ساسانی، مردم معتقد بودند که خوردن عسل، در روز اول نوروز، پیش از سخن گفتن، بسیار خوش‌یمن بوده و فرد را از ناخوشی‌ها در طول سال پیش‌رو، مصون می‌دارد.<ref>بیرونی، آثار الباقیه، ۱۳۵۲ش، ص۲۸۲.</ref> شکستن ظروف حاوی گلاب، در شب عروسی نیز، به فال نیک گرفته می‌شد.<ref>بیرونی، آثار الباقیه، ۱۳۵۲ش، ص135.</ref> در متون پهلوی، ۲۹ روز از سال را روزهای خوش‌یمن در نظر گرفته بودند که انجام برخی از کارها، در این ۲۹ روز، سفارش می‌شد.<ref>متون پهلوی، ۱۳۷۱ش، ص107-109.</ref> باران نوروزی، توسط مولوی، مبارک و خوش‌شگون دانسته شده است.<ref>مولوی، کلیات شمس، ج2، ۱۳۶۳ش، ص40.</ref> تار عنکبوت در خانه، موجب فقر و بدشگون دانسته می‌شد.<ref>عطار نیشابوری، پندنامه، ۱۳۷۳ش، ص103.</ref> رفتن به مهمانی و عیادت از بیمار در روز و شب چهارشنبه نیز بدشگون بود.<ref>آقاجمال خوانساری، «عقائد النساء»، ۱۳۴9ش، ص32-33.</ref> مردم برای تعیین روزهای باشگون سال با منجمان مشورت می‌کردند تا کارهای مهم خود را در آن روز آغاز کنند.<ref>Rice, Persian Women and Their Ways, 1923, P247.</ref>

== شگون در ادبیات فارسی ==