پیش‌نویس:هجرت: تفاوت میان نسخه‌ها

# '''هجرت مکانی (ظاهری):''' این هجرت، همان جابه‌جایی فیزیکی از سرزمینی به سرزمین دیگر است که با اهدافی متعالی صورت می‌پذیرد. نمونه اعلای آن، هجرت پیامبر اسلام از مکه به مدینه دانسته شده است که به‌عنوان مبدأ تاریخ اسلامی انتخاب شد و نشان‌دهندۀ محوریت این مفهوم در شکل‌دهی به تمدن اسلامی است. این هجرت، آغازی برای تشکیل جامعه‌ای نوین و تحکیم پایه‌های حکومت دینی بود.

# '''هجرت معنوی (باطنی):''' این والاترین نوع هجرت، حرکتی درونی است که مؤمن را از «ظلمت» به «نور»، از کفر به ایمان و از گناه به طاعت رهنمون می‌سازد. در این نگاه، مهاجر واقعی کسی است که از گناهان و تمایلات نفسانی دوری گزیند. این هجرت، پیش‌نیاز و همراه ضروری هجرت مکانی موفق است.<ref>غضنفری، ره رستگاری، 1382ش، ج1، ص357-365.</ref>

# '''هجرت برای کسب دانش:''' در این نوع، هجرت به‌عنوان وسیله‌ای برای تعمیق معرفت دینی و کسب دانش مورد تأکید قرار گرفته است. دستور به «طلب علم ولو در چین» نشان‌دهنده اهمیتی است که فرهنگ اسلامی-ایرانی برای پیوند علم‌آموزی با حرکتی فرامحلی قائل است.<ref>نصیری، «دربارهٔ حدیث مشهور اطلبوا العلم ولو بالصین»، 1389ش، ص۷۹.</ref>

# '''هجرت برای حفظ دین:''' هنگامی که انجام فرایض دینی در محیطی ممکن نباشد، هجرت به منطقه‌ای امن به‌عنوان وظیفه‌ای دینی مطرح می‌شود. این نوع هجرت، مکانیزمی برای صیانت از سرمایۀ ایمانی فرد و جامعه است.

# '''هجرت از ستم و گناه:''' رهایی از محیط ظلم و فساد، یا دوری جستن از فضای آلوده به گناه، از دیگر انگیزه‌های مشروع هجرت است. این امر، بیانگر نگاه فعالانۀ دین اسلام به تغییر شرایط نامساعد و تلاش برای زندگی در فضایی سالم‌تر است.

# '''هجرت به سوی خدا:''' این مفهوم همانند سخن حضرت ابراهیم، بیانگر آن است که نیت غایی و جهت کلیه حرکات و مهاجرت‌های مؤمن، باید رسیدن به رضایت و رسیدن به پروردگار باشد.<ref>غضنفری، ره رستگاری، 1382ش، ج1، ص357-365.</ref>