سکه‌دوزی

سکه‌دوزی؛ دوخت انواع سکه و مسکوکات فلزی روی پارچه و لباس.

سکه‌دوزی یکی از دوخت‌های دستی و تزیینی در ایران است که در سیستان و بلوچستان رایج است. این هنر در دورهٔ صفویه به اوج شکوفایی خود رسید و در پوشش‌های زنان و مردان این دوره استفاده می‌شد. طرح‌ها و نقش‌های سکه‌دوزی همگی ذهنی و برگرفته از محیط زندگی و طبیعت گرم و خشک منطقه است. از این هنر برای تزیین وسایل و منسوجات پارچه‌ای کاربرد دارد. اقوام کرد ساکن خراسان، سرپوش‌های خود را با سکه‌های طلایی و نقره‌ای تزیین می‌کنند. زنان سکه‌دوز بلوچی از این هنر به‌عنوان پس‌انداز برای خانواده‌های خود بهره می‌برند.

تعریف

سکه‌دوزی یا اشرفی‌دوزی، از صنایع دستی تزیینی در ایران است. این هنر به دوخت انواع سکه‌ها، پولک‌ها، منجوق و مروارید، دکمهٔ صدفی، آینه‌های ریز و درشت و صدف روی پارچه یا لباس اشاره دارد. هنرمندان، سکه‌دوزی را با سایر هنرها نظیر دندان‌موشی، شبکه‌دوزی، ستاره‌دوزی، توردوزی، ساتن‌دوزی، خولک‌بافی، دودنی‌بافی و زنجیره‌دوزی تلفیق می‌کنند و آثار هنری مختلفی پدیدمی‌آورند. این هنر اغلب به‌صورت دستی انجام می‌شود.

تاریخچه

سکه‌دوزی هنری است که از عناصر پوششی ایرانیان قبل از اسلام نبوده و در طی دوره‌های حکومتی مختلف که اقوام ترک‌نشین بر ایران سلطه داشتند، به اجزای پوششی زنان اضافه شده است. سکه‌دوزی در دورهٔ صفویه به اوج شکوفایی خود رسید. در این دوره از سکه‌های طلا و نقره روی لباس زنان و مردان مرفه استفاده می‌شد که نمادی از ثروت و جایگاه اجتماعی آنان بود. سکه‌دوزی در دورۀ صفویه از پاکستان وارد سیستان و بلوچستان شده و با فرهنگ بومی منطقه ادغام شده است. در این دوره سکه‌ها با نقوشی چون شیر، خروس و ماهی ضرب می‌شدند که برای ایرانیان تقدس و بار معنایی داشته است. در دورهٔ قاجار سکه‌دوزی بیشتر جنبهٔ تزیینی به خود گرفت و زنان این هنر را با دقت بالایی انجام می‌دادند تا نقش مهمی در انتقال آن به نسل‌های بعدی داشته باشند.

انواع نقوش سکه‌دوزی

طرح‌ها و نقوش در هنر سکه‌دوزی سیستان و بلوچستان همگی ذاتی و ذهنی هستند و بیانگر صداقت، عشق و یک‌رنگی زنان بلوچ است که با زندگی آنان آمیخته شده است. نقوش گیاهی و هندسی جزء پرکاربردترین نقوش در هنر سکه‌دوزی است. نقش‌های بته جقه، گل بوته، شمسه، ترنج، ستاره، خورشید، حاشیه، نقش دموکی، چشم (چَم)، نقش پنج آدِنکی و سه آدِنکی از دیگر نقوش در این هنر می‌باشد. نقوش ایجاد شده در هنر سکه‌دوزی برگرفته از دیده‌ها، شنیده‌ها، محیط زندگی و طبیعت خشک و گرم منطقه است که زنان بلوچی عناصر طبیعی را در قالب نقوش ذهنی به‌شکلی ساده و زیبا روی پارچه پیاده می‌کنند. قرینگی و یک‌دست بودن طرح و نقش جزء اصول مهم کار سکه‌دوزی می‌باشد.

رنگ

در سکه‌دوزی اغلب از انواع رنگ‌های قرمز مانند بنفش، قرمز، زرشکی، نارنجی و قهوه‌ای استفاده می‌شود. رنگ‌هایی که در مناطق روستایی به‌کار می‌رود از اصالت بیشتری برخوردارند. درگذشته بیشتر از رنگ‌های روشن مثل سبز کم‌رنگ، نارنجی، صورتی، پسته‌ای و قرمز کم‌رنگ استفاده می‌شد. اما امروزه زنان محلی قسمت‌های مختلف لباس‌ها را با نخ‌های تیره کار می‌کنند.

انواع دوخت

دوخت‌های مورد استفاده در سکه‌دوزی شامل دوخت شِلال (کوک ساده)، دوخت بخیه (نوعی دوخت متصل و دنباله‌دار که اغلب در حاشیه به‌کار می‌رود)، دوخت زیگزاگ، دوخت قاب‌دوزی (آینه به زمینهٔ کار متصل شده و اطراف آن دوخته می‌شود) و دوخت پس‌دوز (برای لایه‌ها و آسترها) است.

روش دوخت

در گذشته‌های دور سکه‌ها و مسکوکات فلزی با لحیم‌کاری دستی به پارچه یا لباس متصل می‌شد. پس از آن سکه‌دوزی به وسیلهٔ دار چوبی انجام می‌شده؛ به این صورت که زنان و مردان ابتدا دار را از چوب و میخ می‌ساختند و سپس پشم‌های بز را می‌ریسیدند و به نخ تبدیل کرده و به دار می‌بافتند. به این بافت، گِدان می‌گویند که پایهٔ اصلی سکه‌دوزی است. روی گدان پارچه‌ای مخملی به‌صورت دو رنگ دوخته می‌شد. زنان هنرمند سطح پارچه را به ترتیب با نقوش سکه‌دوزی، آینه‌ها، صدف‌ها و دکمه‌ها پر می‌کردند و در آخر نیز منگوله‌ها را که از پشم بز بافته شده بود، به آن آویزان می‌کردند. این نوع دوخت در سکه‌دوزی جزء قدیمی‌ترین و اصیل‌ترین نوع سکه‌دوزی است که قدمتی چند هزار ساله دارد. امروزه نیز از این روش قدیمی برای دوخت سکه‌ها استفاده می‌شود، اما از آنجایی که پارچه‌های بزی حشره می‌زنند، نخ‌کشی دار چوبی به وسیلهٔ پارچهٔ شش تاری انجام می‌شود و روی آن با مخمل مشکی پوشیده می‌شود تا زیبایی سکه‌ها، آینه‌ها و صدف‌ها بیشتر نمایان شود. سکه‌دوزی به روش امروزی روی مقوا صورت می‌گیرد. هنرمند سکه‌دوز ابتدا مقوا را در اشکالی چون مربع، مثلث، بته جقه، مستطیل و محرابی برش می‌زند و سپس پارچه را روی آن می‌چسباند و با آینه، پولک و منجوق تزیین می‌کند. پس از اتمام کار، پشت مقوا پارچهٔ مخملی دوخته می‌شود. پایین کار نیز با منگوله‌های کاموایی رنگی تزیین می‌شود.

کاربرد

سکه‌دوزی درگذشته در جامعهٔ روستایی در مراسم‌ها و مهمانی‌ها استفاده می‌شد و زنان بیشتر از این هنر برای تزیین روبنده‌ها، جلیقه‌ها و روپوش‌های خود بهره می‌بردند. در دورهٔ صفویه، دور کلاه زنان ثروتمند از سکه‌های طلا و نقره، جوراب‌های گشاد پشمی با سنگ‌های قیمتی و عمامهٔ حریر مردان با سکه‌های طلایی و سنگ‌های قیمتی تزیین می‌شد. امروزه از سکه‌دوزی به‌عنوان هنری تزیینی یاد می‌شود و از آن برای تهیهٔ روتختی، قسمت‌هایی از لباس، کیف، محصولات دستی، تزیین دیوار اتاق‌ها، زینت گردن شتر، انواع شال و روسری و گیوه‌های امروزی به‌کار می‌رود، تا ارزش و اصالت بیشتری به محصول بدهد. این هنر در لباس‌های مجلسی و عروسی زنان افغانستانی نیز دیده می‌شود. در شهر بمپور از توابع ایرانشهر بادبزن‌های حصیری محکمی ساخته می‌شود که حاشیهٔ آن با قطعات پارچه و پولک‌های پلاستیکی و رنگی به روش سکه‌دوزی تزیین می‌شود. این بادبزن‌ها جنبهٔ خودمصرفی دارد و اغلب ساکنین بومی از آن استفاده می‌کنند.

سکه‌دوزی در لباس اقوام ایرانی

امروزه قوم کرد در ایران از سکه برای تزیین پوشش خود استفاده می‌کنند. سرپوش زنان کرد خراسان که در آن از سکه استفاده شده شامل سَرکِلاو (سکه‌ای بزرگ که وسط آن حلقه‌ای بزرگ داشته و در قسمت میانی کلاه نصب می‌شود)، پُلپِله (سکه‌ای که روی کلاه، در ناحیهٔ پیشانی دیده می‌شود)، گیلگیله سراویز (چند رشته مهره که به انتهای آن سکهٔ طلا نصب می‌کنند و به حلقهٔ سرکلاو آویزان می‌کنند)، کِلاو لیره (کلاهی که تمام فضای آن با سکهٔ طلایی پر می‌شود و در صورتی که با سکه‌های نقره دوخته شود به آن کلاو زر یا کلاو فیس می‌گویند)، است.در شهرستان کلات نادری از توابع خراسان رضوی زنان از چنگه که نواری پهن است، استفاده می‌کنند. روی این نوار از قسمت گوش به سمت بالا سکه‌دوزی شده و از آن در مراسم‌های عروسی و جشن‌ها استفاده می‌کنند. همچنین زنان این منطقه در جشن‌ها از جلیقه‌هایی که قسمت جلوی آن با سکه‌هایی از نقره و نیکل پوشیده شده، به تن می‌کنند. این پوشش از لباس‌های سنتی و فاخر این منطقه به‌شمار می‌رود. مردم سایر شهرها و روستا ها نظیر چِنِشت (از روستاهای خراسان جنوبی)، از پیراهن‌های سکه‌دوزی، زنان روستای پاشاکی (از توابع گیلان)، از کلاهک و جلیقۀ سکه‌دوزی شده، استفاده می‌کنند. سرپوش زنان استان گلستان و جلوی پیراهن زنان لر نیز با سکه تزیین شده است.

ابزارهای لازم جهت سکه‌دوزی

برای سکه‌دوزی از پارچه‌های ضخیم و مقاوم مثل مخمل، ساتن و ترمه استفاده می‌شود. نوع بافت این پارچه‌ها ساده و تار و پود آن برهم عمود است و همین امر سبب می‌شود سطح پارچه برای سکه‌دوزی و دیگر تزیینات مناسب باشد. همچنین این نوع پارچه‌ها تحمل وزن سکه‌ها را دارند و طرح نهایی را زیبا و منظم نشان می‌دهند. برای دوخت سکه‌ها از سوزن‌های ضخیم و مقاوم و نخ‌های محکم و باکیفیتی مانند نخ دمسه و نخ عمامه استفاده می‌شود. از دیگر ابزارهای لازم جهت سکه‌دوزی می‌توان به کارگاه گلدوزی (جلوگیری از چروک شدن پارچه حین سکه‌دوزی)، قیچی، قلاب، خرک، انگشتانه و تیغ اشاره کرد.

سکه‌دوزی سیستان و بلوچستان

هفت نمونه آثار سکه‌دوزی از منطقهٔ سیستان و بلوچستان به‌دست آمده که به شرح زیر است:

نمونه‌ها	منطقه	بازهٔ زمانی	رنگ‌ها	نقوش به‌کار رفته	توضیحات	تصویر
۱	شمال بلوچستان، منطقهٔ سیستان	حدود ۱۳۲۰ ه‍.ش	قرمز، سبز، آبی، زرد، نارنجی، بنفش، سفید، قهوه‌ای، صورتی	پنج آدِنکی، سه آدِنکی، دایره، مثلث، لوزی، کُچک، گل، صلیب	جزء اصیل‌ترین نمونه‌های سکه‌دوزی است که برای تهیهٔ رختخواب و دیوارکوب استفاده می‌شود.
۲	بخش جنوبی بلوچستان، منطقهٔ مکران	دههٔ ۱۳۴۰ ه‍.ش	قرمز، سبز، آبی، نارنجی، سفید، فیروزه‌ای، صورتی، نقره‌ای	پنج آدِنکی، خورشید، دایره، مربع، لوزی، نخل	سکه در این نمونه جایگاه کمتری دارد و بیشتر از مرواریدهای رنگی در زمینهٔ کار استفاده شده است.
۳	بلوچستان	نامشخص	قرمز، سبز، آبی، نارنجی، سفید، سیاه، صورتی، طلایی	سه آدِنکی، خورشید، دایره، مربع، مثلث، گل، صلیب	این نمونه که به چلچوک یا چهل‌تکه معروف است، به‌عنوان دیوارکوب استفاده می‌شود.
۴	بلوچستان	نامشخص	قرمز، سبز، آبی، زرد، نارنجی، بنفش، سفید	پنج آدِنکی، تک آدِنکی، دایره، مثلث، لوزی، ستاره، شش ضلعی، گل، صلیب	روی پشم بز دوخته شده و از آن به‌عنوان آویز استفاده می‌شود.
۵	شمال بلوچستان، منطقهٔ زاهدان	دههٔ ۱۳۶۰ ه‍.ش	قرمز، سبز، آبی، زرد، نارنجی، صورتی، سفید	پنج آدِنکی، سه آدِنکی، دایره، مثلث، لوزی، ستاره، شش ضلعی، گل، صلیب	از نمونه‌های اصیل بلوچستان که سکه‌دوزی در آن با وسواس زیادی انجام شده است.
۶	بخش مرکزی بلوچستان، منطقهٔ زاهدان	حدود ۱۳۵۰ ه‍.ش	قرمز، سبز، آبی، زرد، نارنجی، صورتی، سفید، گلبهی، خردلی	پنج آدِنکی، سه آدِنکی، دایره، مثلث، لوزی، چشم، شش ضلعی	روی پشم بز با رویهٔ پارچهٔ مخمل سکه‌دوزی شده است.
۷	شمال بلوچستان، منطقهٔ زاهدان	نامشخص	قرمز، سبز، آبی، نارنجی، سفید	پنج آدِنکی، تک آدِنکی، دایره، مثلث، لوزی	زیرساخت اصلی این نمونه از پشم بز است که در موزهٔ سیستان و بلوچستان نگهداری می‌شود.

مراکز تولید

مراکز اصلی تولید و عرضهٔ سکه‌دوزی در استان‌های کردستان، سیستان و بلوچستان، عشایر چهارمحال و بختیاری و روستاهای اسپکه، پیپ، فنوج، چانف و آهوران از توابع شهرستان ایرانشهر است؛ اما امروزه این هنر بیشر در استان سیستان و بلوچستان رایج است. در گذشته به دلیل هم‌مرز بودن ایران با کشور‌های هند و پاکستان، اهالی بلوچستان مواد اولیۀ دوخت این هنر را ابتدا از پاکستان و سپس هندوستان وارد می‌کردند.

کارکرد اقتصادی سکه‌دوزی

در گذشته، سکه‌دوزی در میان خانواده‌های بلوچ صرفاً یک هنر نبود، بلکه مانند یک صندوق پس‌انداز عمل می‌کرد. زنان بلوچ در زمان‌هایی که وضعیت مالی خانواده خوب بود، درآمد اضافی را به سکه تبدیل می‌کردند و با دوختن آن‌ها بر روی لباس‌ها و تزیینات، آن را ذخیره می‌کردند. به این ترتیب، هر زمان که خانواده با مشکلات مالی روبه‌رو می‌شد، می‌توانستند از این سکه‌های پس‌انداز شده برای گذران زندگی استفاده کنند.

لباس‌های سکه‌دوزی شده در موزه

مجموعه سکه‌دوزی‌های موجود در گنجینه سکه موزه آستان قدس رضوی، شامل نمونه‌های قابل توجهی از پوشش‌های سکه‌دوزی شده، متعلق به ادوار مختلف تاریخی است. این آثار که عمدتاً متعلق به زنان طبقات مرفه جامعه بوده، از سکه‌هایی با ارزش تاریخی و ریالی بالا بهره می‌برند و بازه زمانی آن‌ها از دوره صفوی تا پهلوی را در بر می‌گیرد. تنوع در ساختار این لباس‌ها مشهود است؛ برخی از آن‌ها با سکه‌های ریالی باارزش پوشیده شده و برخی دیگر با تکرار یک نوع سکه خاص تزئین گشته‌اند. همچنین از نظر الگوی چیدمان، این سکه‌ها یا به صورت ردیفی و منظم یا به صورت پراکنده و بدون الگوی خاص دوخته شده‌اند. همچنین در برخی از این آثار، به‌ویژه در سرپوش‌ها، سکه‌های نقره‌ای با خوش‌نویسی نستعلیق و حاوی شعارهای مذهبی به زبان عربی به کار رفته است.

روش‌های نگهداری

برای مراقبت از کارهای سکه‌دوزی، باید از آن‌ها در برابر رطوبت زیاد، گرمای شدید، نور مستقیم خورشید، شوینده‌های شیمیایی (سفیدکننده‌ها) و برخورد با اشیای تیز محافظت کرد. همچنین بهترین روش برای تمیز کردن این آثار و حفظ ظرافت‌های هنری آن‌ها، استفاده از خدمات خشک‌شویی است.

منابع

• اسکندری چوب‌تراش، مهلا؛ محمدیان، مهسا (۱۴۰۲). «مطالعه هنر آیینه دوزی ایرانی روی پوشاک بانوان و خلق طراحی نوین در لباس مجلسی زنان». همایش بین‌المللی دانشجویان ادبیات، تاریخ و مطالعات فرهنگی: ۱–۱۰.

• اکبرزاده، راضیه؛ فرخ‌فر، فرزانه (۱۴۰۵). «تحلیل ویژگی‌های کیفی سکه‌دوزی در جامگان تاریخی موجود در گنجینه موزه آستان‌قدس رضوی» (PDF). تاریخ و فرهنگ: ۱–۲۷.
• امیدی، ناهید (۱۳۸۲). دیده و دل و دست. مشهد: به‌نشر. شابک ۹۷۸۹۶۴۳۳۳۹۳۹۵.
• پاشایی، ژیلا (۱۳۹۳). «ظهور نقش‌مایهٔ ماهی آیین مهر در مهرهای دورهٔ قاجار و فلس‌های دورهٔ صفویه و قاجار» (PDF). فصلنامهٔ گنجینهٔ اسناد. دوم (بیست و چهارم): ۱۰۶–۱۳۷.
• «جلوهٔ هنر ایرانی: اشرفی‌دوزی یا سکه‌دوزی». وب‌سایت بیتوته. دریافت‌شده در ۲۸ تیر ۱۴۰۵.
• «سکه‌دوزی؛ هنر درخشان ایران از گذشته تا امروز». وب‌سایت رواق هنر. دریافت‌شده در ۲۸ تیر ۱۴۰۵.
• «سکه‌دوزی ((سیستان و بلوچستان))». وب‌سایت ایران. دریافت‌شده در ۲۸ تیر ۱۴۰۵.
• سلطانی، محمدعلی (۱۳۷۴). جغرافیای تاریخی و تاریخ مفصل کرمانشاهان. تهران: سها. شابک ۹۷۸۹۶۴۶۲۵۴۱۰۷.
• صداقت، س (۱۳۹۷). جاذبه‌های سیستان و بلوچستان (ایران‌شناسی). تهران: سیصد و شصت درجه. شابک ۹۷۸۲۰۰۱۲۵۰۹۲۹.
• «صنایع دستی اوج هنر زنان و مردان سخت‌کوش دیار سیستان و بلوچستان». خبرگزاری مهر. ۲۳ خرداد ۱۳۹۱. دریافت‌شده در ۳۰ تیر ۱۴۰۵.
• قوی‌پنجه، زهرا (۱۳۹۵). «نقش و رنگ در هنر سکه‌دوزی بلوچ». همایش بین المللی هنر و صناعات در فرهنگ و تمدن ایرانی اسلامی با تاکید بر هنرهای روبه فراموشی: ۱–۱۲.
• «لباس سنتی افغانستان؛ تن‌پوشی از فرهنگ، تاریخ و تنوع قومی». خبرگزاری دید. دریافت‌شده در ۹ مرداد ۱۴۰۵.
• محمدی‌سیف، معصومه (۱۳۹۵). نشانه‌شناسی در پوشاک زنان ترک و کرد در ایران. تهران: جامعه‌شناسان.
• مهرنیا، سید محمد؛ آشوری، ندا (۱۴۰۱). «مطالعه‌ای بر پیدایش هنر سکه‌دوزی در پوشاک زنان ایرانی دورۀ صفویه» (PDF). پژوهش‌های انسان‌شناسی ایران. دوازدهم (بیست و سوم): ۱۵۳–۱۷۹.
• نوری، مرجان (۱۴۰۱). نمادشناسی نقوش سکه‌دوزی سیستان و بلوچستان دورهٔ معاصر.
• نوری، مرجان؛ امین خندقی، جواد؛ فدوی، راحله (۱۴۰۳). «مطالعهٔ ساختار و نقوش سکه‌دوزی معاصر سیستان و بلوچستان». نشریهٔ هنرهای صناعی اسلامی. هشتم (یکم): ۲۵–۳۸.
• «هنر دستی و سنتی بلوچستان1 (سکه‌دوزی)». وب‌سایت بلوگفا. دریافت‌شده در ۸ مرداد ۱۴۰۴.