ایل قاجار: تفاوت میان نسخه‌ها

در دوران افشاریه و زندیه، ایل قاجار به‌تدریج پایگاه نظامی و سیاسی خود را در مناطق شمالی ایران مستحکم ساخت.<ref>{{پک|پیرنیا|۱۳۷۵|ک=تاریخ ایران|ص=۷۶|ج=}}</ref> پس از سقوط صفویه و در دورهٔ نادرشاه، قاجارها در منازعات قدرت شرکت داشتند و برخی از سران آنان به‌عنوان حاکمان محلی در مناطق استرآباد و مازندران به فعالیت پرداختند. با مرگ نادرشاه و بروز هرج‌ومرج، قاجارها دامنهٔ نفوذ خود را گسترش دادند و در رقابت با زندیان، مواضع خود را در شمال ایران تثبیت کردند.<ref>{{پک|شمیم|۱۳۸۷|ک=ایران در دورهٔ سلطنت قاجار (قرن سیزدهم و نیمهٔ اول قرن چهاردهم)،|ص=۲۳–۲۴|ج=}}</ref> در دورهٔ زندیه، کریم‌خان زند با سیاست [[مدارای سیاسی|مدارا]]، آغامحمدخان قاجار را به‌عنوان گروگان در [[شیراز]] نگه داشت، اما پس از مرگ کریم‌خان و بروز اختلافات داخلی در خاندان زند، آغامحمدخان با گریز از شیراز و بهره‌گیری از خلأ قدرت، به‌تدریج رقیبان خود را سرکوب کرد و زمینه را برای تأسیس سلسله [[قاجار]] فراهم ساخت.<ref>{{پک|شمیم|۱۳۸۷|ک=ایران در دورهٔ سلطنت قاجار (قرن سیزدهم و نیمهٔ اول قرن چهاردهم)،|ص=۳۰–۲۷|ج=}}</ref><ref>{{پک/بن|کد۵۵|ک=وب‌سایت روزنامهٔ دنیای اقتصاد|ف=دستاوردها و کاستی‌های دوره قاجار}}</ref>