جز ویکی سازی
برچسب‌ها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه
خط ۲: خط ۲:
مرو باستانی با توجه به موقعیت جغرافیایی، در طول تاریخ به‌عنوان یکی از مراکز عمدۀ اقتصادی، علمی، فرهنگی و نظامی در سراسر شرق قدیم شهرت داشته و برای مدت طولانی مرکز حاکمیت خراسان بزرگ بوده‌ است. مرو برای مدتی مقر حکومت مامون عباسی و عنوان پایتخت امپراطوری سلجوقی را داشته ‌است. مرو در کتاب اویستا، سومین سرزمین از سرزمین‌های شانزده‌گانه‌ای است که اهوراآ فریده است. مرو در گذر تاریخ، پذیرای تمدن‌های ایرانی، یونانی، ترکی و اسلامی بوده است.
مرو باستانی با توجه به موقعیت جغرافیایی، در طول تاریخ به‌عنوان یکی از مراکز عمدۀ اقتصادی، علمی، فرهنگی و نظامی در سراسر شرق قدیم شهرت داشته و برای مدت طولانی مرکز حاکمیت خراسان بزرگ بوده‌ است. مرو برای مدتی مقر حکومت مامون عباسی و عنوان پایتخت امپراطوری سلجوقی را داشته ‌است. مرو در کتاب اویستا، سومین سرزمین از سرزمین‌های شانزده‌گانه‌ای است که اهوراآ فریده است. مرو در گذر تاریخ، پذیرای تمدن‌های ایرانی، یونانی، ترکی و اسلامی بوده است.
==نام‌گذاری==
==نام‌گذاری==
در سنگ‌نوشتۀ منتسب به دارای اول، از مرو با نام «بیستون» و در برخی آثار دورۀ هخامنشی از این شهر با نام «مرگوش» یاد شده است.<ref> [https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/905583/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DA%86%D9%87-%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D9%88 شفایی، «تاریخچه‌ی مرو»، 1376ش، ص32.]</ref>  در دورۀ اسکندر، نام این شهر به «اسکندریۀ مرو» تغییر یافت. در دورۀ سلوکیان این شهر، «انتیوخیا مرگیانه» نام گرفت که برگرفته از نام انتیاخه‌ساتر حاکم سلوکی بود. نام این منطقه در آثار یونانیان، مرغیانه آمده است که بعدها به‌شکل مرگیانه، مرگیانا و مرجانا به زبان‌های اروپایی راه یافت. در اوستا از آن به «مورو» نام برده شده است. در برخی منابع قبل از اسلام از آن با نام «مرو شاهگان/ شاه‌جان» در مقابل مرورود، نیز یاد شده است. در یک منبع دورۀ قاجاریه از شهر مرو با نام ماروکا/ ماروکه یاد شده است. مرو را به‌معنای مرتع یا صحرایی با گل و گیاه یا مرغ‌زار می‌دانند و برخی گفته‌اند که مرو در فارسی به‌معنای یک نوع گیاه است.<ref>سجادی، مرو، 1383ش،  ص191-192.</ref>
در سنگ‌نوشتۀ منتسب به دارای اول، از مرو با نام «بیستون» و در برخی آثار دورۀ هخامنشی از این شهر با نام «مرگوش» یاد شده است.<ref> [https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/905583/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DA%86%D9%87-%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D9%88 شفایی، «تاریخچه‌ی مرو»، 1376ش، ص32.]</ref>  در دورۀ اسکندر، نام این شهر به «اسکندریۀ مرو» تغییر یافت. در دورۀ [[سلوکیان]] این شهر، «انتیوخیا مرگیانه» نام گرفت که برگرفته از نام انتیاخه‌ساتر حاکم سلوکی بود. نام این منطقه در آثار یونانیان، مرغیانه آمده است که بعدها به‌شکل مرگیانه، مرگیانا و مرجانا به زبان‌های اروپایی راه یافت. در اوستا از آن به «مورو» نام برده شده است. در برخی منابع قبل از اسلام از آن با نام «مرو شاهگان/ شاه‌جان» در مقابل مرورود، نیز یاد شده است. در یک منبع دورۀ قاجاریه از شهر مرو با نام ماروکا/ ماروکه یاد شده است. مرو را به‌معنای مرتع یا صحرایی با گل و گیاه یا مرغ‌زار می‌دانند و برخی گفته‌اند که مرو در فارسی به‌معنای یک نوع گیاه است.<ref>سجادی، مرو، 1383ش،  ص191-192.</ref>
 
==پیشینه==
==پیشینه==
کاوش‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که مرو از دوران مفرغ زیستگاه انسانی بوده و آثار زیادی از دوران آهن در آن باقی مانده است. هخامنشیان با بنیادگذاری «ارک‌قلعه» در نیمه‌های هزارۀ اول ق.م، مرو را به یکی از بخش‌های مهم قلمرو خود تبدیل کردند.<ref>سجادی، مرو، 1383ش،  ص13-14.</ref>  مرو در سدۀ چهارم ق.م، توسط اسکندر اشغال شد و پس از مرگ او سواحل رودخانۀ مرغاب به دولت سوریای سلوکیان تعلق گرفت.<ref> [https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/905583/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DA%86%D9%87-%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D9%88 شفایی، «تاریخچه‌ی مرو»، 1376ش، ص32.]</ref>  در خلال حکومت پارتیان (اشکانیان) شهر مرو گسترش بیشتر پیدا کرد و به یکی از ایستگاه‌های مهم راه ابریشم تبدیل شد.<ref>سجادی، مرو، 1383ش،  ص13-14.</ref>  مرو برای مدتی تحت حاکمیت کوشانیان قرار گرفت.<ref>[https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&opi=89978449&url=https://zamaaneh.com/rohani/2010/08/post_332.html&ved=2ahUKEwiPhNz93YqJAxVbgP0HHRtBEB0QFnoECBUQAQ&usg=AOvVaw3tU2UK6mqHpxaFumTDTTjQ روحانی، «تکثر آیینی در مرو باستان»، وب‌سایت رادیوزمانه.]</ref>  مرو در سدۀ سوم میلادی زیر سلطۀ ساسانیان قرار گرفت و در اطراف آن کوشک‌ها و قلعه‌های زیادی ساخته شد.<ref>[https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/905583/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DA%86%D9%87-%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D9%88 شفایی، «تاریخچه‌ی مرو»، 1376ش، ص32.]</ref>  از سدۀ پنجم میلادی، فروپاشی تدریجی گبرقلعه آغاز شد و کم‌کم شهر مرو به منطقۀ سلطان‌قلعه گسترش پیدا کرد.<ref>سجادی، مرو، 1383ش،  ص13-14.</ref>  مرو در دورۀ ساسانیان مرکز نظامی و محل ارتباط شرق و غرب آسیا بود<ref>[http://ensani.ir/fa/article/428254/%D9%82%D9%84%D9%85%D8%B1%D9%88-%D8%AD%DA%A9%D9%88%D9%85%D8%AA-%D8%B7%D8%A7%D9%87%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%A7%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%AA-%D8%B4%D9%87%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B9%D9%87-%D8%AE%D8 اکبری، «قلمرو حکومت طاهریان و اهمیت شهرهای اربعۀ خراسان»، 1389ش، ص20.]</ref>  و به اوج شکوفایی رسید.<ref>[https://www.irna.ir/news/81635863/%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%B4-%D9%86%D8%B4%D8%B1%DB%8C%D9%87-%DA%98%D8%A7%D9%BE%D9%86%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B8%D9%87%D9%88%D8%B1-%D9%88-%D8%B3%D9%82%D9%88%D8%B7-%D9%85%D8%B1%D9%88-%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D9%85%D8%AF%D9%86-% «گزارش نشریه ژاپنی از ظهور و سقوط مرو در تمدن ایران»، خبرگزاری جمهوری اسلامی.]</ref>  
کاوش‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که مرو از دوران مفرغ زیستگاه انسانی بوده و آثار زیادی از دوران آهن در آن باقی مانده است. هخامنشیان با بنیادگذاری «ارک‌قلعه» در نیمه‌های هزارۀ اول ق.م، مرو را به یکی از بخش‌های مهم قلمرو خود تبدیل کردند.<ref>سجادی، مرو، 1383ش،  ص13-14.</ref>  مرو در سدۀ چهارم ق.م، توسط اسکندر اشغال شد و پس از مرگ او سواحل رودخانۀ مرغاب به دولت سوریای سلوکیان تعلق گرفت.<ref> [https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/905583/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DA%86%D9%87-%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D9%88 شفایی، «تاریخچه‌ی مرو»، 1376ش، ص32.]</ref>  در خلال حکومت پارتیان (اشکانیان) شهر مرو گسترش بیشتر پیدا کرد و به یکی از ایستگاه‌های مهم راه ابریشم تبدیل شد.<ref>سجادی، مرو، 1383ش،  ص13-14.</ref>  مرو برای مدتی تحت حاکمیت کوشانیان قرار گرفت.<ref>[https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&opi=89978449&url=https://zamaaneh.com/rohani/2010/08/post_332.html&ved=2ahUKEwiPhNz93YqJAxVbgP0HHRtBEB0QFnoECBUQAQ&usg=AOvVaw3tU2UK6mqHpxaFumTDTTjQ روحانی، «تکثر آیینی در مرو باستان»، وب‌سایت رادیوزمانه.]</ref>  مرو در سدۀ سوم میلادی زیر سلطۀ ساسانیان قرار گرفت و در اطراف آن کوشک‌ها و قلعه‌های زیادی ساخته شد.<ref>[https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/905583/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DA%86%D9%87-%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D9%88 شفایی، «تاریخچه‌ی مرو»، 1376ش، ص32.]</ref>  از سدۀ پنجم میلادی، فروپاشی تدریجی گبرقلعه آغاز شد و کم‌کم شهر مرو به منطقۀ سلطان‌قلعه گسترش پیدا کرد.<ref>سجادی، مرو، 1383ش،  ص13-14.</ref>  مرو در دورۀ ساسانیان مرکز نظامی و محل ارتباط شرق و غرب آسیا بود<ref>[http://ensani.ir/fa/article/428254/%D9%82%D9%84%D9%85%D8%B1%D9%88-%D8%AD%DA%A9%D9%88%D9%85%D8%AA-%D8%B7%D8%A7%D9%87%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%A7%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%AA-%D8%B4%D9%87%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B9%D9%87-%D8%AE%D8 اکبری، «قلمرو حکومت طاهریان و اهمیت شهرهای اربعۀ خراسان»، 1389ش، ص20.]</ref>  و به اوج شکوفایی رسید.<ref>[https://www.irna.ir/news/81635863/%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%B4-%D9%86%D8%B4%D8%B1%DB%8C%D9%87-%DA%98%D8%A7%D9%BE%D9%86%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B8%D9%87%D9%88%D8%B1-%D9%88-%D8%B3%D9%82%D9%88%D8%B7-%D9%85%D8%B1%D9%88-%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D9%85%D8%AF%D9%86-% «گزارش نشریه ژاپنی از ظهور و سقوط مرو در تمدن ایران»، خبرگزاری جمهوری اسلامی.]</ref>  
برگرفته از «https://iranpedia.net/wiki/مرو»