ایران‌پدیا:Featured articles/2026/33: تفاوت میان نسخه‌ها

امام حسن مجتبی (ع) دومین امام [[شیعه|شیعیان]]، نخستین فرزند [[امام علی]] (ع) و [[حضرت فاطمه]] (س) و نوادهٔ [[حضرت محمد|پیامبر اسلام]] (ص) است که به القاب «مجتبی»، «کریم» و «سبط اکبر» شناخته می‌شود. او که به شباهت بسیار به پیامبر شهرت داشت، ۱۰ سال امامت شیعیان را پس‌از [[شهادت]] پدر بر عهده گرفت و در عرصه‌های سیاسی، اجتماعی و نظامی نقشی اثرگذار ایفا کرد. برجسته‌ترین رخداد دوران امامت او، صلح با معاویه بود که به‌سبب سستی کوفیان و خیانت برخی فرماندهان رقم خورد. امام حسن (ع) در [[عبادت]]، زهد، حلم و بخشش زبانزد عصر خویش بود و میراثی از احادیث و روایات در حوزه‌های مختلف بر جای گذاشت. او در سال‌های پایانی عمر، به‌دست همسرش جعده و به تحریک معاویه مسموم شد و در ۴۷ تا ۴۹ سالگی به شهادت رسید و در قبرستان بقیع به خاک سپرده شد. به گفتهٔ [[امام جعفر صادق|امام صادق]]، امام حسن در زمانهٔ خود، بافضیلت‌ترین بود و در عبادت و زهد، سرآمد مردمان عصر خود بود. چون [[وضو]] می‌ساخت، تمام بدنش به رعشه می‌افتاد و رنگ صورتش تغییر می‌کرد. وقتی به [[نماز]] می‌ایستاد، بندبند وجودش از خشیت الهی می‌لرزید. با یادآوری مرگ و قبر و قیامت، به‌قدری می‌گریست که بی‌هوش می‌شد. در راه خدا بسیار بذل و بخشش می‌کرد. در طول حیات خود، سه بار نیمی از اموالش را میان نیازمندان تقسیم کرد. با زیردستان، فروتنانه برخورد می‌کرد و مانند آنان بر روی زمین می‌نشست و کنار ایشان غذا می‌خورد. بسیار شکیبا بود، به‌گونه‌ای که بردباری او را هم‌سنگ کوه‌ها دانسته‌اند. از خطای دیگران به سهولت چشم‌پوشی می‌کرد.