بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب‌ها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه
برچسب‌ها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه
خط ۱۲: خط ۱۲:
برخی از پژوهشگران با استناد به نسخه‌های تعزیه‌خوانی برجای مانده از دوره دیلمیان،<ref>باستان، «شبیه‌خوانی و تعزیه‌خوانی»، ۱۳۴۶ش، ص13-14.</ref>  قدمت تعزیه‌خوانی را به دوران دیلمیان نسبت داده‌اند و معتقدند که پس از حکومت دیلمیان، تعزیه‌خوانی هم از رونق افتاد و دوباره در دوره صفویان پررنگ شد.<br>
برخی از پژوهشگران با استناد به نسخه‌های تعزیه‌خوانی برجای مانده از دوره دیلمیان،<ref>باستان، «شبیه‌خوانی و تعزیه‌خوانی»، ۱۳۴۶ش، ص13-14.</ref>  قدمت تعزیه‌خوانی را به دوران دیلمیان نسبت داده‌اند و معتقدند که پس از حکومت دیلمیان، تعزیه‌خوانی هم از رونق افتاد و دوباره در دوره صفویان پررنگ شد.<br>
   
   
پیش از آن‌که تعزیه‌خوانی، صورت نمایشی مستقلی به خود بگیرد، نشان دادن [[وقایع کربلا]]، به‌ویژه [[شهادت]] [[امام حسین]]، تنها به‌صورت شبیه‌گردانی در میان دسته‌های عزاداری رایج بوده است. در این سنت آیینی، افرادی را شبیه به امامان و شهیدان، سوار بر اسب، در گذرها و محله‌های مختلف شهری می‌گرداندند. گاهی زبان حال شهیدان و صحنه‌هایی از وقایع کربلا نیز با حرکات نمادین اجرا می‌شد.<ref>بلوکباشی، نخل‌گردانی، ۱۳۸۰ش، ص103.</ref>  در دوران صفویان، این شبیه‌سازی، در میدان نقش جهان اصفهان، اجرا می‌شد و از تابوت‌هایی که هر کدام به یاد و نام یکی از شهدای کربلا بود، استفاده می‌کردند.<ref>تاورنیه، سفرنامه، ۱۳۶۳ش، ص412-414.</ref>  پس از آن، نمایش واقعه کربلا بر روی ارابه‌هایی اجرا می‌شد که به‌شکل صحنه تئاتر تزئین گردیده و روی هر کدام، به قسمتی از واقعه‌ی کربلا اشاره می‌شد.<ref>ممنون، «نخستین تعزیه‌ها در ایران»، ۱۳۵۱ش، ص23؛ <br>
پیش از آن‌که تعزیه‌خوانی، صورت نمایشی مستقلی به خود بگیرد، نشان دادن [[وقایع کربلا]]، به‌ویژه [[شهادت]] [[امام حسین]]، تنها به‌صورت شبیه‌گردانی در میان دسته‌های عزاداری رایج بوده است. در این سنت آیینی، افرادی را شبیه به امامان و شهیدان، سوار بر اسب، در گذرها و محله‌های مختلف شهری می‌گرداندند. گاهی زبان حال شهیدان و صحنه‌هایی از وقایع کربلا نیز با حرکات نمادین اجرا می‌شد.<ref>بلوکباشی، نخل‌گردانی، ۱۳۸۰ش، ص103.</ref>  در دوران [[صفویان]]، این شبیه‌سازی، در [[میدان نقش جهان]] در [[اصفهان]]، اجرا می‌شد و از تابوت‌هایی که هر کدام به یاد و نام یکی از شهدای کربلا بود، استفاده می‌کردند.<ref>تاورنیه، سفرنامه، ۱۳۶۳ش، ص412-414.</ref>  پس از آن، نمایش واقعه کربلا بر روی ارابه‌هایی اجرا می‌شد که به‌شکل صحنه تئاتر تزئین گردیده و روی هر کدام، به قسمتی از واقعه‌ی کربلا اشاره می‌شد.<ref>ممنون، «نخستین تعزیه‌ها در ایران»، ۱۳۵۱ش، ص23؛ <br>
ممنون، «پیدایش و تکامل تعزیه»، ۱۳۸۰ش، ص11.</ref>  کم‌کم شبیه‌سازی‌ها و شبیه‌گردانی‌ها، به‌صورت شبیه‌خوانی‌های امروزی درآمد و اجرای این گونه از نمایش‌ها در مکان‌هایی ثابت مانند حسینیه‌ها، مساجد، امام‌زاده‌ها و تکیه‌های شهری و روستایی صورت می‌گرفت.<ref>بلوکباشی، تعزیه‌خوانی، حدیث قدسی مصایب در نمایش آیینی، ۱۳۸۳ش، ص44.</ref><br>
ممنون، «پیدایش و تکامل تعزیه»، ۱۳۸۰ش، ص11.</ref>  کم‌کم شبیه‌سازی‌ها و شبیه‌گردانی‌ها، به‌صورت شبیه‌خوانی‌های امروزی درآمد و اجرای این گونه از نمایش‌ها در مکان‌هایی ثابت مانند حسینیه‌ها، مساجد، امام‌زاده‌ها و تکیه‌های شهری و روستایی صورت می‌گرفت.<ref>بلوکباشی، تعزیه‌خوانی، حدیث قدسی مصایب در نمایش آیینی، ۱۳۸۳ش، ص44.</ref><br>