ذرت: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر تفاوت با ویرایش جدیدتر ←

دیداریویکی‌متن

@@ خط ۷: / خط ۷: @@
 ==ذرت در فرهنگ ایرانیان==
-ذرت در جشن‌های ایران باستان نماد سرسبزی و برکت بوده است. هنگام فرارسیدن نوروز، در ساعات نخستین روز، مردی خوش‌شگون در مقابل پادشاه سفره‌ای می‌گسترد و در آن انواع غلات و حبوبات مانند ذرت، جو و عدس قرار می‌داد. فرد از روی این مواد به پیشگویی پرداخته و برای پادشاه سلطنت ابدی آرزو می‌کرد.<ref>المحاسن و الاضداد، [بی‌تا]، ص۲۷۷.</ref> اگر آغاز سال در روز شنبه بود، محصول ذرت و جو آن سال پربارتر می‌شد.<ref>فاضل هروی، ارشاد الزراعة، ۱۳۴۶ش، ص۷۱.</ref>
+ذرت در جشن‌های ایران باستان نماد سرسبزی و برکت بوده است. هنگام فرارسیدن [[نوروز]]، در ساعات نخستین روز، مردی خوش‌شگون در مقابل پادشاه سفره‌ای می‌گسترد و در آن انواع غلات و حبوبات مانند ذرت، جو و عدس قرار می‌داد. فرد از روی این مواد به پیشگویی پرداخته و برای پادشاه سلطنت ابدی آرزو می‌کرد.<ref>المحاسن و الاضداد، [بی‌تا]، ص۲۷۷.</ref> اگر آغاز سال در روز شنبه بود، محصول ذرت و جو آن سال پربارتر می‌شد.<ref>فاضل هروی، ارشاد الزراعة، ۱۳۴۶ش، ص۷۱.</ref>
 در نواحی ترک‌نشین ایران، مردم در جشن «چاچار» یا «خدر نبی» یا «کرداغلو» از ۱۷ نوع مواد خوراکی از جمله ذرت، تخم هندوانه، تخم [[خربزه]] و [[قاووت]] استفاده می‌کنند؛<ref>انجوی شیرازی، جشن‌ها و آداب و معتقدات زمستان، ۱۳۵۴ش، ج۲، ص۶.</ref> مردم بر این باورند که در این شب‌ها حضرت خضر و الیاس به خانهٔ آن‌ها می‌آیند. مردم با خواندن اشعاری، [[قاووت]] را در مجمعی قرار داده و روی رختخواب‌های پیچیده شده در چادر شب با نام «یوک» قرار می‌دهند تا خضر نبی روی آن‌ها دست گذاشته و آن‌ها را با برکت کند.<ref>انجوی شیرازی، جشن‌ها و آداب و معتقدات زمستان، ۱۳۵۴ش، ج۲، ص۴۱.</ref> مردم ماکو در آخرین چهارشنبه ماه بهمن، عید «خدیر نبی» را جشن گرفته و با [[ذرت]]، گوشت و نخود، [[حلیم]] می‌پزند.<ref>انجوی شیرازی، جشن‌ها و آداب و معتقدات زمستان، ۱۳۵۴ش، ج۲، ص۱۳۱.</ref>