فحشا: تفاوت میان نسخهها
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
*راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، دمشق-بیروت، دارالقلم، 1412ق. | *راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، دمشق-بیروت، دارالقلم، 1412ق. | ||
* | *ریاحی، حدیث و همکاران، «تحلیل مؤلفههای مفهوم فاحشه در قرآن کر یم با واکاوی ر یشهشناسی تار یخی و روابط همنشینی»، دو فصلنامه کتاب قیم، شماره 29، 1402ش. | ||
*طاهریپور، زهرا، «واکاوی آیه اشاعه فحشا و شمول آن نسبت به مصادیق نوپدید»، مجله پژوهش دینی، شماره 39، 1398ش. | *طاهریپور، زهرا، «واکاوی آیه اشاعه فحشا و شمول آن نسبت به مصادیق نوپدید»، مجله پژوهش دینی، شماره 39، 1398ش. | ||
*«فحش به شوخی»، وبسایت پرسمان، تاریخ درج مطلب: 12 بهمن 1400ش. | *«فحش به شوخی»، وبسایت پرسمان، تاریخ درج مطلب: 12 بهمن 1400ش. | ||
*مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1368ش. | *مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1368ش. | ||
*«نماز، بازدارنده از زشتی ها و منکرات»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه، تاریخ درج مطلب: 22 فروردین 1398ش. | *«نماز، بازدارنده از زشتی ها و منکرات»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه، تاریخ درج مطلب: 22 فروردین 1398ش. | ||
نسخهٔ ۱۱ شهریور ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۶
فحشا؛ رفتار یا گفتاری که زشتی آن آشکار است.
فحشا به رفتار یا گفتاری گفته میشود که بر پایه هنجارهای اخلاقی، عرفی، دینی یا حقوقی ناپسند یا نامشروع تلقی میشوند. این واژه در قرآن مفهومی عام دارد و هرچند بر هر عمل آشکارا زشت اطلاق شده، در برخی آیات به مصادیقی مانند زنا، لواط و برخی رفتارهای جنسی اشاره دارد. در کاربردهای معاصر، فحشا بیشتر برای اشاره به جرایم و روابط جنسی نامشروع، روسپیگری و تجارت جنسی بهکار میرود و در نظام حقوقی ایران نیز در جرمانگاری برخی رفتارها و مراکز مرتبط با فساد و فحشا مجازات قانونی دارد.
مفهومشناسی
فحشاء واژهای عربی از ریشهٔ فحش است و در لغت به رفتار یا گفتاری گفته میشود که زشتی آن آشکار و بسیار شدید[۱][۲] و خارج از حد اعتدال باشد.[۳] فحش دادن نیز از همین ریشه گرفته شده و به کاربرد الفاظ و عبارات صریح برای بیان امور زشت و قبیح گفته میشود.[۴]
در کاربرد رایج زبان فارسی، فحشا به رفتارها یا روابط جنسیای گفته میشود که بر اساس هنجارهای اخلاقی، دینی یا حقوقی نامشروع یا ناپسند تلقی میشوند و رفتارهایی مانند زنا، قوادی و دیگر جرایم جنسی را دربر میگیرد.[۵] این واژه در ادبیات حقوقی و اجتماعی معاصر، گاه برای اشاره به تنفروشی،[۶][۷] تجارت جنسی[۸] و در برخی منابع، صنعت سکس نیز بهکار رفته است.[۹] در زبان عربی و در برخی کاربردهای فارسی، فاحشه نیز به زنی که مرتکب زنا شده است گفته میشود.[۱۰]
فحشا در قرآن
در قرآن، فحشاء و صورتهای همریشهٔ آن با معانی متفاوتی بهکار رفتهاند. در برخی موارد، معنایی عام دارد و به اعمال بسیار زشت و ناپسند اشاره میکند.[۱۱] برای نمونه، در آیهٔ ۳۳ سورهٔ اعراف، فواحش در کنار گناه، ستم و شرک از جمله اموری دانسته شده است که خداوند آنها را حرام کرده است.[۱۲] در آيه ۲۶۸ سوره بقره، به معناى بخل و ترک انفاق، آمده است.[۱۳] در برخی آیات، فاحشه برای اشاره به رفتار جنسی مشخص بهکار رفته است؛ مانند زنا، لواط و ازدواج با همسر پدر.[۱۴] برخی معتقدند کاربرد غالب این واژه در قرآن ناظر به انحرافات جنسی،[۱۵] بهویژه زنا و لواط است.[۱۶]
در آیهٔ ۱۵۱ سورهٔ انعام نیز از فواحش که شامل امور آشکار و پنهان است، نهی شده است.[۱۷] همچنین در آیهٔ ۱۹ سورهٔ نور، اشاعهٔ فاحشه در میان مؤمنان نکوهش شده است.[۱۸] از سوی دیگر در ادبیات قرآن، نماز عامل دوری و پرهیز از فحشا معرفی شده است.[۱۹]
پانویس
- ↑ راغب اصفهانی، المفردات فی غریب القرآن، 1412ق، ج1، ص626.
- ↑ مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن، 1368ش، ج9، ص35.
- ↑ مکارم شیرازی، لغات در تفسير نمونه، 1387ش، ج 1، ص 418.
- ↑ «فحش به شوخی»، وبسایت پرسمان.
- ↑ مولوی گنجه، نگاهی به پدیده فحشا»، 1384ش، ص4.
- ↑ بختیاری، «روسپیگری (فحشا) Prostitution»، وبسایت پژوهه.
- ↑ صبوری، «علل و عوامل گرایش دختران به روسپیگری»، 1404ش، ص423.
- ↑ هلال، «بررسی آماری فحشا و تجارت جنسی در مصر؛ آمیزهای از محرومیتهای اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی»، وبسایت شعوبا.
- ↑ مکنون و عطایی، «فمینیسم و روسپیگری»، 1384ش.
- ↑ «بدحجابی و فحشا»، وبسایت مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی.
- ↑ سیدکریمی، «معنا شناسي واژه فاحشه از منظر تفاسير»، 1389ش، ص123.
- ↑ ریاحی و دیگران، «تحلیل مؤلفههای مفهوم فاحشه در قرآن کر یم با واکاوی ریشهشناسی تار یخی و روابط همنشینی»، 1402ش، ص14.
- ↑ مکارم شیرازی، لغات در تفسير نمونه، 1387ش، ج 1، ص 418.
- ↑ سیدکریمی، «معنا شناسي واژه فاحشه از منظر تفاسير»، 1389ش، ص123.
- ↑ «منظور از اشاعه فحشا در قرآن»، وبسایت تبیان.
- ↑ مؤسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامی، «اشاعه فحشاء»، ج1، ص527.
- ↑ سیدکریمی، «معنا شناسي واژه فاحشه از منظر تفاسير»، 1389ش، ص112.
- ↑ طاهریپور، «واکاوی آیه اشاعه فحشا و شمول آن نسبت به مصادیق نوپدید»، 1398ش، ص222.
- ↑ «نماز، بازدارنده از زشتی ها و منکرات»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه.
دیدگاههای ارزیابان
منابع
- راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، دمشق-بیروت، دارالقلم، 1412ق.
- ریاحی، حدیث و همکاران، «تحلیل مؤلفههای مفهوم فاحشه در قرآن کر یم با واکاوی ر یشهشناسی تار یخی و روابط همنشینی»، دو فصلنامه کتاب قیم، شماره 29، 1402ش.
- طاهریپور، زهرا، «واکاوی آیه اشاعه فحشا و شمول آن نسبت به مصادیق نوپدید»، مجله پژوهش دینی، شماره 39، 1398ش.
- «فحش به شوخی»، وبسایت پرسمان، تاریخ درج مطلب: 12 بهمن 1400ش.
- مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1368ش.
- «نماز، بازدارنده از زشتی ها و منکرات»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه، تاریخ درج مطلب: 22 فروردین 1398ش.