بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱۲: | خط ۱۲: | ||
== در ادبیات فارسی == | == در ادبیات فارسی == | ||
در [[شعر فارسی]]، پاکدامنی از فضایل اخلاقی و در بسیاری از متون، از ویژگیهای مطلوب زنان دانسته شده است.<ref>[https://humanities.cfu.ac.ir/article_685.html یعقوبی، «پاکدامنی و پوشیدگی زن در جلوهگاه شعر پارسی»، 1396ش، ص46.]</ref> علاوهبر این، زندگی خانوادگی ایرانیان همیشه بهگونهای بوده که [[زن|زنان]] با مردان بیگانه در ارتباط نباشند؛ ازاینروی خانهها بهصورت بیرونی و اندرونی ساخته میشد.<ref>[https://humanities.cfu.ac.ir/article_685.html یعقوبی، «پاکدامنی و پوشیدگی زن در جلوهگاه شعر پارسی»، 1396ش، ص46.]</ref> زن شایسته در ''شاهنامه'' فردوسی نیز با ویژگیهایی مانند عفت، حیا، پوشیدگی و پاکدامنی توصیف شده است.<ref>[https://humanities.cfu.ac.ir/article_685.html یعقوبی، «پاکدامنی و پوشیدگی زن در جلوهگاه شعر پارسی»، 1396ش،ص48.]</ref> بااینحال، پاکدامنی در برخی متون فارسی فضیلتی عمومی و شایستهٔ همهٔ افراد تلقی شده است.<ref>[https://ganjoor.net/jamal/divan/tarkib/sh2 عبدالرزاق اصفهانی، «دیوان اشعار»، ترکیبات، شماره 2، وبسایت گنجور.]</ref> برخی معتقدند، ذکر نکردن نام زنان در غزلهای عاشقانهٔ فارسی برای حفظ اخلاق عمومی و پاسداری از پاکدامنی تلقی شده و هرگونه تصویرپردازی از عشق میان زن و مرد، ضد اجتماعی و توهین به [[غیرت]] مردان [[خانواده]] محسوب میشده است. از اینرو توصیف [[شراب|مِی]] نوشی و مستی بهعنوان یکی از درونمایههای برجستهٔ شعر غنایی فارسی بهکار رفته اما چنین امتیازی به توصیف زنان یا ابراز عشق به آنان تعلق نگرفته است.<ref>[https://www.iranicaonline.org/articles/gazal-2/ Yarshater, "ḠAZAL ii. Characteristics And Conventions", 2006.]</ref> | در [[شعر فارسی]]، پاکدامنی از فضایل اخلاقی و در بسیاری از متون، از ویژگیهای مطلوب زنان دانسته شده است.<ref>[https://humanities.cfu.ac.ir/article_685.html یعقوبی، «پاکدامنی و پوشیدگی زن در جلوهگاه شعر پارسی»، 1396ش، ص46.]</ref> علاوهبر این، زندگی خانوادگی ایرانیان همیشه بهگونهای بوده که [[زن|زنان]] با مردان بیگانه در ارتباط نباشند؛ ازاینروی خانهها بهصورت بیرونی و اندرونی ساخته میشد.<ref>[https://humanities.cfu.ac.ir/article_685.html یعقوبی، «پاکدامنی و پوشیدگی زن در جلوهگاه شعر پارسی»، 1396ش، ص46.]</ref> زن شایسته در ''شاهنامه'' فردوسی نیز با ویژگیهایی مانند عفت، حیا، پوشیدگی و پاکدامنی توصیف شده است.<ref>[https://humanities.cfu.ac.ir/article_685.html یعقوبی، «پاکدامنی و پوشیدگی زن در جلوهگاه شعر پارسی»، 1396ش،ص48.]</ref> بااینحال، پاکدامنی در برخی متون فارسی فضیلتی عمومی و شایستهٔ همهٔ افراد تلقی شده است.<ref>[https://ganjoor.net/jamal/divan/tarkib/sh2 عبدالرزاق اصفهانی، «دیوان اشعار»، ترکیبات، شماره 2، وبسایت گنجور.]</ref> برخی معتقدند، ذکر نکردن نام زنان در غزلهای عاشقانهٔ فارسی برای حفظ اخلاق عمومی و پاسداری از پاکدامنی تلقی شده و هرگونه تصویرپردازی از عشق میان زن و مرد، ضد اجتماعی و توهین به [[غیرت]] مردان [[خانواده]] محسوب میشده است. از اینرو توصیف [[شراب|مِی]] نوشی و مستی بهعنوان یکی از درونمایههای برجستهٔ شعر غنایی فارسی بهکار رفته اما چنین امتیازی به توصیف زنان یا ابراز عشق به آنان تعلق نگرفته است.<ref>[https://www.iranicaonline.org/articles/gazal-2/ Yarshater, "ḠAZAL ii. Characteristics And Conventions", 2006.]</ref> | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
