صوفی عشقری: تفاوت میان نسخه‌ها

درون‌مایه‌های سروده‌های عشقری را نقد وضعیت اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اخلاقی کشور تشکیل می‌دهد اما بخش عمدهٔ سروده‌های وی دربارهٔ عرفان و تصوف است. نعت [[حضرت محمد|پیامبر اسلام]]، خلفای راشدین، به‌ویژه امام علی، از دیگر مضامین شعری وی است. برای مثال، عشقری در غزلی بر اساس مشرب صوفیانهٔ خود، امام علی را شاه اولیا خطاب می‌کند که در وجود او صفات چون ساقی حوض کوثربودن، مشکل‌گشابودن، شیر خدا، مظهرالغرایب و جانبازی در راه خداوند، صاحب جود و سخا داشتن نهفته است.<ref>موسوی، «فضایل امام علی در آیینهٔ شعر فارسی شاعران معاصر اهل‌سنت افغانستان»، مجلهٔ سیره و سخن اهلبیت، 1395ش، ص79-81.</ref> همچنین عشقری اسطوره‌ها و افسانه‌های قدیم شاهنامه و ادبیات کلاسیک را نیز در آثار خود آورده و برای مثال وی ۳۸ بار به داستان [[لیلی و مجنون]] و ۳۴ بار به شیرین و فرهاد به‌صورت تلمیح اشاره کرده است.<ref>محمدی، تلقی از عرفان در شعر معاصر افغانستان، با تکیه بر اشعار بسمل، قاری عبدالله، بیتاب و صوفی عشقری، 1391ش، ص257-259.</ref>