تنبیه بدنی: تفاوت میان نسخه‌ها

اصل اولی در اسلام عدم جواز تنبیه بدنی است؛ چون بر اساس آموزه‌های دینی، خداوند انسان را آزاد آفریده است و هیچ کس بر دیگری حق اعمال سلطه ندارد، مگر آنکه او اجازه داده باشد. افزون بر این، تنبیه دیگری، مصداق بارز اذیت و ظلم بوده<ref>[https://fa.wikifeqh.ir/%D8%AA%D9%86%D8%A8%DB%8C%D9%87_%D8%A8%D8%AF%D9%86%DB%8C_%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86_(%D9%81%D9%82%D9%87) . تنبیه بدنی کودکان، (فقه)،  37 اسفند، 1402.]</ref> و به نحو شدیدی در شرع نهی شده، به‌‎طوری که برخی روایات آن را جنگ با خدا دانسته است.<ref>. کلینی، اصول کافی، 1429ق، ج8، ص115.</ref> در همین چارچوب، تنبیه بدنی کودکان، تنبیه خادم در صورت نافرمانی و تنبیه بدنی همسر در صورت [[نشوز]]، فقط در شرایط استثنایی و به‌‎صورت محدود از سوی فقهای مسلمان جایز دانسته شده است. مهم‎‌ترین شرط این نوع تنبیه آن است که به‌‎عنوان آخرین شیوۀ اصلاح استفاده شود و به قصد تادیب صورت گیرد، نه انگیزۀ انتقام یا فرونشاندن خشم. همچنین تنبیه نباید موجب سرخ‎‌شدن یا کبودشدن بدن یا سبب فوت یا نقض عضو یا جراحت شود.<ref>. [https://ensani.ir/fa/article/546110/%D9%85%D8%B4%D8%B1%D9%88%D8%B9%DB%8C%D8%AA-%D8%AA%D9%86%D8%A8%DB%8C%D9%87-%D8%A8%D8%AF%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D9%86%D8%B8%D8%B1-%D9%81%D9%82%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D محمدی و کاویانی، «مشروعیت تنبیه کودکان از منظر فقه اسلامی»،  ص83 - 84 و 89]</ref>