خواستگاری: تفاوت میان نسخه‌ها

خانوادهٔ پسر در میان [[قوم عرب]]، پس از کسب اطمینان از عدم مخالفت خانوادهٔ دختر به خواستگاری می‌روند، ابتدا که زنان برای دیدن دختر به خانهٔ آنها می‌روند، خانوادهٔ عروس رضایت خود را با گفتن «مکانُکم فروشه» (جای شما فرش شده است) برای خواستگاری رسمی اعلام می‌دارند. پس از این مرحله و قبل از خواستگاری رسمی، خانوادهٔ داماد با آوردن هدایایی چون انگشتر، چادر عربی، پارچه یا لباس دختر را نشان (نیشان) کرده و مرحلهٔ نامزدی آغاز می‌شود. میان اعراب، خواستگاری، «المشیة» یا «المشایة» و «خطبه» گفته می‌شود. مراسم خطبه که خواستگاری رسمی است پس از طی مراحل آشنایی و دریافت جواب مثبت نهایی برگزار می‌شود. این مراسم در شهرهای مختلف عرب‌نشین «گَی»، «صداق»، «عده» و «صیاگ» نیز گفته می‌شود. مراسم گَی در منزل دختر یا اقوام دختر در [[مضیف]] بزرگ یا [[حسینیه]] برگزار می‌شود. این مراسم به‌شکل مردانه و با حضور یک روحانی، تعدادی از ریش‌سفیدان، آشناهای پسر و در برخی مناطق [[سید|سیدی]] از اولاد [[پیامبر اسلام|پیامبر]] برپا می‌شود؛ زنان نیز در منزلی دیگر منتظر نتیجه می‌مانند. در این مجلس بر میزان [[مهریه]] و مبلغی که از جانب خانوادهٔ پسر، جهت خرید [[جهیزیه]] به دختر باید داده شود، توافق می‌شود. در صورت ازدواج فامیلی مهریه و مبلغ موردنظر بسیار کمتر از ازدواج با فرد غریبه در نظر گرفته می‌شود. پس از توافق، مجلس با [[صلوات]] خاتمه می‌یابد؛ در برخی مناطق در پایان این مراسم فاتحه‌ای برای [[حضرت عباس]] (جهت وفاداری به قول‌وقرارها) خوانده می‌شود. در پایان مراسمَ گی، پذیرایی کامل همراه با [[قهوه]] از میهمانان صورت می‌گیرد.<ref>[https://www.beytoote.com/art/city-country/marriage-population2-khuzestan.html «آیین ازدواج در بین مردم عرب»، وب‌سایت بیتوته.]</ref>