پیش‌نویس:حق اعتراض: تفاوت میان نسخه‌ها

در متون اسلامی، حق اعتراض ذیل عناوین امر به معروف و نهی از منکر و نصیحت<ref group="دیدگاه">دقت شود نصیحت غیر از اعتراض است. خصوصا در ادبیات دینی ما. در این قسمت به نظرم بحث به دقت لازم نیاز دارد. آیا مردم حق دارند که در برابر حاکم معصوم اعتراض کنند؟ آیا دایره حق اعتراض مردم در برابر تصامیم ولی جامعه تا کجاست؟ </ref> به ائمه مسلمین به رسمیت شناخته شده است.[۸] قرآن کریم در آیات متعددی، کنش‌های اعتراضی را در برابر انحرافات سیاسی تأیید کرده است. دو الگوی شاخص در این زمینه عبارتند از:

# '''اعتراض به استبداد:''' حضرت موسی (ع) با منطق و استدلال، و بدون خشونت فیزیکی، مستقیماً به دربار فرعون رفت و نسبت به ظلم و طغیان او اعتراض کرد. این الگو نشان‌دهنده مشروعیت مطالبه‌گری مستقیم از حاکم جائر است.[۹]

# '''اعتراض به انتصابات:''' در ماجرای انتصاب طالوت به فرماندهی، بزرگان بنی‌اسرائیل نسبت به این انتخاب اعتراض کردند<ref group="دیدگاه">سعی شود که بین انکار، اعتراض و سوال تفکیک شود. به نظرم قضیه داستان طالوت و بنی اسرائیل نمی تواند شاهد بر مدعای ما باشد. چون اینجا اولا بحث ایمان به نبی و تبعیت از نبی مطرح است. ثانیا گزاره قرآن گزاره توصیفی است نه هنجاری. از این آیات شاید نتوان حق اعتراض را استنباط کرد. اگر مجموع آیات بررسی شود اعتراضات انها پذیرفته نمی شود و این حق برای بنی پذیرفته ناشده است و به همین خاطر در آیات دیگر ملامت و سرزنش میشود. این مباحث دقت بیشتر نیاز دارد. ادم را بیاد صحبت های برخی اصطلاح طلبان در دوران خاتمی می اندازد که می گفتند مردم حق دارند که به خدا هم اعتراض کنند. </ref> (بقره: ۲۴۷). نکته قابل‌توجه این است که پیامبر آن زمان، معترضان را سرکوب یا تکفیر نکرد<ref group="دیدگاه">این عبارت می تواند ضد شناختی هم باشد.</ref>، بلکه با استدلال و گفت‌وگو به اقناع آنان پرداخت.[۱۰]