حبیب الله نجفی (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۸: خط ۸:
== دیدگاه‌های کریستوا ==
== دیدگاه‌های کریستوا ==
=== نقد زبان‌شناسی سنتی و نظریه امر نمادین و امر نشانه‌ای ===
=== نقد زبان‌شناسی سنتی و نظریه امر نمادین و امر نشانه‌ای ===
دیدگاه ژولیا کریستوا در کتاب انقلاب در زبان شاعرانه مبتنی بر نقد فلسفه و زبان‌شناسی سنتی است که زبان را صرفاً ابزاری ایستا برای انتقال معنا می‌دانند. او با تحلیل آثار ادبی آوانگارد نشان می‌دهد که انقلاب در زبان شاعرانه باعث شکستن تصورات ثابت از معنای متن می‌شود. از نگاه کریستوا، معنا تنها از طریق دلالت صریح ساخته نمی‌شود، بلکه عناصر عاطفی، شاعرانه و رانه‌های جسمانی نیز در شکل‌گیری آن نقش اساسی دارند. او مفهوم فرایند دلالتی پویا را مطرح می‌کند که در آن رانه‌های جسمانی از طریق زبان تخلیه می‌شوند و زبان را با بدن و سوژه درهم می‌تنند. این رویکرد، دو وجه نمادین (کارکرد ارتباطی ساختاریافته زبان) و نشانه‌ای (جلوه‌های عاطفی و زیستی پیشازبانی) را در زبان مؤثر می‌داند. کریستوا با این چارچوب، هم گفتمان مسلط فلسفی-زبان‌شناسی را به چالش می‌کشد و هم توانایی هنر و روان‌کاوی را در بازگرداندن ابعاد حیاتی و انقلابی به زبان برجسته می‌سازد<ref group="دیدگاه">خیلی زا کلیدواژه های این بند برای عموم قابل استفاده نیست. مثل رانه های جسمانی، سوژه، گفتمان و .... </ref>.<ref>[https://kj.sbu.ac.ir/article_97602_9f926998e3db438f7a647cce64ddbfb9.pdf فیروزی و اکبری، «فهوم معناکاوی در اندیشۀ ژولیا کریستوا»، 1391ش، ص114-119.]</ref>
دیدگاه ژولیا کریستوا در کتاب انقلاب در زبان شاعرانه، نقدی به نگرش سنتی به زبان است که آن را تنها یک ابزار ثابت برای رساندن معنا می‌داند. او با بررسی آثار ادبی پیشرو نشان می‌دهد که زبان شاعرانه می‌تواند تصورات ثابت از معنا را در هم بشکند. از نظر کریستوا، معنا فقط از طریق اشاره‌های مستقیم زبانی ساخته نمی‌شود، بلکه احساسات، عناصر شاعرانه و حتی تمایلات و انرژی‌های جسمانی نیز در شکل‌گیری آن نقش مهمی ایفا می‌کنند. او فرآیندی پویا از ایجاد معنا را مطرح می‌کند که در آن، این تمایلات و انرژی‌های درونی از طریق زبان بروز پیدا می‌کنند و زبان را با تجربۀ جسمانی و فردی درهم می‌آمیزند. این نگاه، دو جنبۀ اصلی زبان را مؤثر می‌داند: جنبۀ نمادین (کارکرد منطقی و ساختاریافته زبان برای ارتباط) و جنبۀ عاطفی-جسمانی (بروز احساسات و حالات درونی پیش از شکل‌گیری کلام). کریستوا با این چارچوب، هم نگرش مسلط فلسفی و زبان‌شناسی را به چالش می‌کشد و هم توانایی هنر و روان‌کاوی را در زنده‌نگاه‌داشتن ابعاد پویا و دگرگون‌ساز زبان برجسته می‌سازد.<ref>[https://kj.sbu.ac.ir/article_97602_9f926998e3db438f7a647cce64ddbfb9.pdf فیروزی و اکبری، «فهوم معناکاوی در اندیشۀ ژولیا کریستوا»، 1391ش، ص114-119.]</ref>


=== نقد دوگانگی جنسیتی ===
=== نقد دوگانگی جنسیتی ===