واقعه مسجد گوهرشاد: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
حمید گلزار (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۵۷: | خط ۵۷: | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
{{آغاز منابع}} | |||
* بهلول، محمدتقی، خاطرات سیاسی بهلول با نگاهی به قیام مسجد گوهرشاد، قم، حضور، 1385ش. | * بهلول، محمدتقی، خاطرات سیاسی بهلول با نگاهی به قیام مسجد گوهرشاد، قم، حضور، 1385ش. | ||
* بیات، زهرا، «پیش و پس از واقعه مسجد گوهرشاد به روایت مطبوعات آن روزگار»، وب سایت شهرآرا نیور، تاریخ درج: 21 تیر 1401ش. | * بیات، زهرا، «پیش و پس از واقعه مسجد گوهرشاد به روایت مطبوعات آن روزگار»، وب سایت شهرآرا نیور، تاریخ درج: 21 تیر 1401ش. | ||
| خط ۷۲: | خط ۷۲: | ||
* واحد، سینا، قیام گوهرشاد، تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1366ش. | * واحد، سینا، قیام گوهرشاد، تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1366ش. | ||
* هدایت، مهدیقلی، خاطرات و خطرات، تهران، زوار، 1385ش. | * هدایت، مهدیقلی، خاطرات و خطرات، تهران، زوار، 1385ش. | ||
{{پایان منابع}} | |||
نسخهٔ ۱۶ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۱:۴۰
واقعۀ مسجد گوهرشاد؛ اعتراض مردم مشهد به قانون تغییر لباس دوره پهلوی در مسجد گوهرشاد.
واقعه مسجد گوهرشاد تجمع اعتراضی مردم مشهد علیه قانون تغییر لباس و اجباری شدن کلاه شاپو بود که در تیر ۱۳۱۴ش، در دوره حکومت پهلوی اول رخ داد. حصر آیتالله سید حسین قمی و سیاستهای تغییر لباس، عامل اصلی این تحصن بود. حکومت که مصر بر پیشبرد سیاستهای تجددگرایانه خود بود، در برابر خواستههای مردم کوتاه نیامد و با خشونت گسترده، شمار قابل توجهی از معترضان را از میان برد تا از گسترش اعتراضات جلوگیری کند. بازماندگان واقعه نیز تحت تعقیب قرار گرفتند، بازداشت، محاکمه، حبس و تبعید شدند. این فاجعه موجب افزایش بدبینی مردم نسبت به نظام پهلوی شد.
زمینههای شکلگیری واقعه
رویکرد غربگرایانه پس از مشروطه که با شعار تجدد و پیشرفت دنبال میشد، در دورهٔ پهلوی اول به تقلیدهای سطحی از غرب فروکاسته شد.[۱] این سیاست با تصویب قانون متحدالشکل کردن لباس در سال ۱۳۰۷ آغاز شد[۲] و با اجبار به استفاده از کلاه شاپو در سال ۱۳۱۴ ادامه یافت؛ روندی که بر تغییرات ظاهری و تحمیلی جامعه تأکید داشت.[۳]
همزمان با این سیاستها، طرح مسئلۀ رفع حجاب نگرانیهایی را در میان متدینان و بهویژه روحانیت ایجاد کرد. بازداشت و ضربوشتم آیتالله سیدحسامالدین فالاسیری پس از اعتراض به پایکوبی دختران بیحجاب در شیراز،[۴] موجب شد علمای مشهد نسبت به سیاست تغییر لباس و موضوع بیحجابی که هنوز رسماً اعلام نشده بود، واکنش نشان دهند و درصدد گفتوگو با رضاشاه و آگاهسازی مردم برآیند.[۵]
در پی این تصمیم، آیتالله حسین قمی به نمایندگی از علما برای گفتوگو با رضاشاه راهی تهران شد؛ اما بدون دیدار با شاه در حبس خانگی قرار گرفت.[۶] در واکنش، روحانیون مشهد مردم را به اعتراض به سیاستهای مذهبی رضاخان و تحصن در مسجد گوهرشاد فراخواندند.[۷]
در این میان، شیخ بهلول گنابادی که با انگیزۀ حمایت از آیتالله قمی وارد مشهد شده بود، با سخنان تند حکومت را نقد و مردم را به حضور گستردهتر دعوت کرد.[۸] به دنبال آن، بهلول توسط مأموران در صحن حرم بازداشت؛ اما با کمک مردم و نواب احتشام از خادمان حرم رضوی آزاد شد.[۹]
این توقیف و آزادی، بهلول را ناخواسته در رأس مخالفت مردم با حکومت قرار داد[۱۰] و او در هدایت قیام همراهی خطبا و علمایی چون نواب احتشام رضوی، حاج شیخ حسین مجتهد زنجانی و حاج شیخ مهدی واعظ خراسانی را داشت. [۱۱]
برخورد اولیهٔ حکومت با معترضان
حکومت که از گسترش تحصن و پیوستن مردم نگران بود، صبح جمعه ۲۰ تیر ۱۳۱۴ش ورودیهای مسجد گوهرشاد و صحنهای منتهی به آن را مسدود کرد. با هجوم جمعیت، درگیری میان مردم و نظامیان آغاز شد و سرانجام با دستور شلیک مستقیم،[۱۲] خشونت و خشم عمومی شدت گرفت.[۱۳]
تردید نظامیان در کشتار مردم در حرم رضوی[۱۴] و حضور گستردۀ جمعیت سبب توقف تیراندازی و باز شدن راه پیوستن مردم به تحصن شد.[۱۵] این برخورد اولیه حداقل 40 کشته برجای گذاشت.[۱۶]
خبر کشتار، مردم ملتهب زن و مرد را نوحهکنان و سینهزنان به سمت مسجد کشاند.[۱۷] علمای حاضر سعی کردند مردم آرام بمانند، جلوی هیجان و خشونت گرفته شود و با فرستادن تلگرافی به رضاشاه، ظلم نیروهای حکومت را گزارش دهند و منتظر پاسخ بمانند. [۱۸]
برقراری ارتباط با حکومت
کشتار روز جمعه و بیدفاع بودن مردم، خطر وضعیت را برای برخی سران تحصن و علما آشکار ساخت. نواب احتشام با وساطت تولیت آستانه با نمایندگان حکومت دیدار کرد و سپس نزد بهلول رفت و بر پایان فوری تجمعات تأکید کرد.[۱۹] بهدنبال آن، هیئتی مرکب از علماء مانند میرزا محمد کفائی خراسانی (معروف به آقازاده فرزند آخوند خراسانی)، شیخ مرتضی آشتیانی و مقامات حکومتی مشهد در دیدار با بهلول پیشنهاد عفو عمومی مردم را در صورت ترک تحصن مطرح کردند؛ اما بهلول متفرق شدن مردم را منوط به بازگشت آیتالله قمی به مشهد دانست که مورد موافقت هیئت قرار گرفت و مقرر شد تا بازگشت وی تعرضی از طرفین صورت نگیرد.[۲۰]
با این حال، مقامات امنیتی که پیشتر دستور قلعوقمع متحصنان را از شاه دریافت کرده بودند، در این فرصت مقدمات کار را فراهم کرده و برای اجرای حکم رضاشاه آماده شدند. در عین حال برخی از علما نیز از این فرصت برای متقاعد کردن تحصنکنندگان بهره بردند.[۲۱]
پایان خونین
بامداد یکشنبه ۲۲ تیر ۱۳۱۴ش، نظامیان با شکستن درهای منتهی به مسجد گوهرشاد حمله را آغاز کردند. مقاومت محافظین درها، سودی نبخشید. نظامیان به سوی مردم آشفته و در حال فرار شروع به تیراندازی کردند. این وضعیت تا ساعت پنج صبح ادامه یافت.[۲۲] بهلول همراه چند تن، با هدف پیوستن به نیروهای مردمی که شنیده بود از روستاها و شهرهای نزدیک بهسوی مشهد در حرکتاند، مسجد را ترک کرد.[۲۳]
آمار مقتولان در گزارشهای مسئولان حکومتی، شاهدان عینی و منابع نزدیک به حادثه اختلاف چشمگیری دارد و از ۱۴ تا ۳۰۰۰ نفر ذکر شده است.[۲۴] روایتی که خراسانی هروی از یک منبع موثق نقل میکند، شمار مقتولان و مجروحان را حدود ۸۵۰ نفر ذکر کرده است.[۲۵] وزیر مختار آمریکا تعداد مجروحان را ۵۰۰ تا ۶۰۰ نفر و قربانیان را ۴۰۰ یا ۵۰۰ نفر دانسته که ۱۳ تن آنان زائران افغانستانی بودهاند.[۲۶] در شرایط آشفتهٔ آن روز، ارائهٔ عددی دقیق دور از انتظار است. اما گزارش تحصیلدار مالیاتی مبنی بر ثبت ۵۶ کامیون حامل جنازه و مجروح، قابل توجه است.[۲۷] حمل فشردهٔ اجساد با کامیونها[۲۸] دفن دستهجمعی در گودالها[۲۹]و حتی انتقال و دفن مجروحان زنده همراه با کشتهها[۳۰] نشان میدهد که امکان ثبت رسمی و شمارش دقیق وجود نداشته است. تلاش برای پنهانکاری از سوی مسببان فاجعه نیز بر این عدم شفافیت افزوده است.[۳۱]
بازماندگان واقعه
پس از واقعه، نظمیه مشهد حدود ۱۷۰۲ نفر را بازداشت کرد. از میان آنها، ۱۲ روحانی برجسته از جمله شیخ محمد آقازاده، آ شیخ مرتضی آشتیانی، سید یونس اردبیلی، شیخ آقابزرگ شاهرودی، سید علیاکبر خویی و نواب احتشام رضوی به تهران منتقل شدند و ۱۸ نفر دیگر به سمنان تبعید شدند. [۳۲] بهلول گنابادی که تحت تعقیب بود به افغانستان رفت.[۳۳]
دادگاه نظامی ۲۶ نفر از متهمان را مجرم شناخت و آنان را به اعدام، حبس ابد یا حبس یکساله محکوم کرد.[۳۴] در بازبینی پرونده در ۲ خرداد ۱۳۱۵ش، سه سال حبس برای نواب احتشام رضوی، محمدحسین صبوری و حاج زینالعابدین روشندل تعیین شد؛ در حالی که در ادعانامهٔ مدعیالعموم برای آنان مجازات اعدام درخواست شده بود. ۱۳ نفر نیز به یک سال حبس محکوم و سایر متهمان تبرئه شدند.[۳۵]
بازتاب واقعه
خشونت اعمالشده در مکانی مقدس، جامعه را در بهت فرو برده بود؛ چنانکه «هورنی بروک» فضای تهران را سنگین و آکنده از حس بلاتکلیفی توصیف کرده است.[۳۶]
بازتاب واقعه در مطبوعات نیز مطابق انتظار، در چارچوب سیاست سکوت، تحریف و همسویی با خواست حکومت شکل گرفت. روزنامهها که زیر نفوذ کامل حاکمیت عمل میکردند، یا اساساً از پرداختن به حادثه خودداری ورزیدند یا روایت رسمی دولت را بازتولید کردند. معدود گزارشهای منتشرشده نیز در جهت توجیه عملکرد حکومت، کماهمیت جلوهدادن واقعه، نسبتدادن آن به عناصر نامطلوب و بیاعتبارسازی معترضان صورت گرفت.[۳۷]
آثار و پیامدهای واقعه
قیام مسجد گوهرشاد، که با سرکوب خونین و تبعید روحانیت مشهد پایان یافت، اوج واکنش مردم و علما به سیاستهای ضد دینی رضاشاه بود. این واقعه علاوه بر ایجاد فاصله میان مردم و نظام پهلوی،[۳۸] حکومت را به بیپروایی واداشت و زمینه اجرای کشف حجاب، را فراهم کرد؛ چنانکه رضاشاه در گفتوگو با وزیر وقت معارف، وقایع مشهد را دلیل اجرای بیدرنگ برنامه رسمی کشف حجاب دانست. [۳۹]
به دنبال کشتار گسترده و انزجار افکار عمومی داخلی و بینالمللی، رضاشاه تلاش کرد با معرفی مقصران خود را از فاجعه مبرا کند.[۴۰] او در مجلس مقامات حکومتی مشهد را به بیکفایتی متهم کرد،[۴۱] تغییرات مدیریتی گستردهای در حکومت محلی اعمال نمود و محمدولیخان اسدی، نایبالتولیهٔ آستان و داماد محمدعلی فروغی، را بهعنوان عامل اصلی واقعه اعدام کرد.[۴۲] پس از این اعدام، فروغی، نخستوزیر وقت، استعفا داد و محمود جم مأمور تشکیل کابینه شد.[۴۳]
پانویس
- ↑ . هدایت، خاطرات و خطرات، 1385ش، ص405، 407-408.
- ↑ . « قانون متحدالشکل نمودن البسه اتباع ایران در داخله مملکت»، وبسایت مرکز بررسی اسناد تاریخی.
- ↑ . هدایت، خاطرات و خطرات، 1385ش، ص407؛ واحد، قیام گوهر شاد، 1366ش، ص42.
- ↑ . کوهستانینژاد، واقعۀ خراسان، 1375ش، ص3-4.
- ↑ . «جنایات رضاشاه در مسجد گوهرشاد، 20 و 21 تیرماه 1314»، وبسایت مرکز بررسی اسناد تاریخی
- ↑ . صلاح، کشف حجاب (زمینه ها، واکنش ها و پیامدها)، 1384ش، ص186.
- ↑ . واحد، قیام گوهر شاد، 1366ش، ص52 -53.
- ↑ . خراسانی هروی، حدیقة الرضویة، 1326ش، بخش دوم، ص260-262.
- ↑ . کوهستانینژاد، واقعۀ خراسان، 1375ش، ص33-34.
- ↑ . قاسم پور، قیام مسجد گوهرشاد به روایت اسناد، 1386ش، ص166.
- ↑ . کوهستانینژاد، واقعۀ خراسان، 1375ش، ص35.
- ↑ . مجد، رضاشاه و بریتانیا بر اساس اسناد وزارت خارجه آمریکا، 1389ش. ص186.
- ↑ . کوهستانینژاد، واقعۀ خراسان، 1375ش، ص108 و 109.
- ↑ . مجد، رضاشاه و بریتانیا بر اساس اسناد وزارت خارجه آمریکا، 1389ش. ص186 و 188 ؛کوهستانینژاد، واقعۀ خراسان، 1375ش، ص.83
- ↑ . بهلول، خاطرات سیاسی بهلول با نگاهی به قیام مسجد گوهرشاد، 1385ش، ص60.
- ↑ . خراسانی هروی، حدیقة الرضویة، 1326ش، بخش دوم، ص265 و 270.
- ↑ . خراسانی هروی، حدیقة الرضویة، 1326ش، بخش دوم، ص271-272 و 277.
- ↑ . کوهستانی نژاد، واقعه خراسان، 1375ش، ص78.
- ↑ . کوهستانینژاد، واقعه خراسان، 1375ش، ص72.
- ↑ . بهلول، خاطرات سیاسی بهلول با نگاهی به قیام مسجد گوهرشاد، 1385ش، ص65-66.
- ↑ . قاسمپور، قیام مسجد گوهرشاد به روایت اسناد، 1386ش، ص64.
- ↑ . روحبخش، رحیم، «قیام گوهرشاد»، نشریۀ زمانه، 1387، شماره 75 و 76، پورتال جامع علوم انسانی ؛ قاسمپور، قیام مسجد گوهرشاد به روایت اسناد، 1386ش، ص72 و 73.
- ↑ . بهلول، خاطرات سیاسی بهلول با نگاهی به قیام مسجد گوهرشاد، 1385ش، ص79.
- ↑ . شوشترى، خاطرات سیاسی، 1379ش، ص82 ؛ واحد، قیام گوهرشاد، 1366ش، ص238.
- ↑ . هروى خراسانى، حدیقهالرضویه، 1326ش، ص274.
- ↑ . مجد، رضاشاه و بریتانیا بر اساس اسناد وزارت خارجه آمریکا، 1389ش، ص187- 188.
- ↑ . شوشترى، خاطرات سیاسی، 1379ش، ص83.
- ↑ . شوشترى، خاطرات سیاسى، 1379ش، ص82 و 83.
- ↑ . واحد، قیام گوهرشاد، 1366ش، ص238.
- ↑ . واحد، قیام گوهرشاد، 1366ش، ص214 و 310.
- ↑ . «جنایات رضاشاه در مسجد گوهرشاد، 20 و 21 تیرماه 1314»، وبسایت مرکز بررسی اسناد تاریخی
- ↑ . «جنایات رضاشاه در مسجد گوهرشاد، 20 و 21 تیرماه 1314»، وبسایت مرکز بررسی اسناد تاریخی
- ↑ . قاسمپور، قیام مسجد گوهرشاد به روایت اسناد، 1386ش، ص89، 199 و 111.
- ↑ . قاسمپور، قیام مسجد گوهرشاد به روایت اسناد، 1386ش، ص112-113.
- ↑ . قاسمپور، قیام مسجد گوهرشاد به روایت اسناد، 1386ش، ص97 و 117-118.
- ↑ . مجد، رضاشاه و بریتانیا بر اساس اسناد وزارت خارجه آمریکا، 1389ش. ص182.
- ↑ . بیات، «پیش و پس از واقعه مسجد گوهرشاد به روایت مطبوعات آن روزگار»، وب سایت شهرآرا نیوز ؛ واحد، قیام گوهرشاد، 1366ش، ص61 و 78.
- ↑ . مجد، رضاشاه و بریتانیا بر اساس اسناد وزارت خارجه آمریکا، 1389ش. ص189.
- ↑ . «جنایات رضاشاه در مسجد گوهرشاد، 20 و 21 تیرماه 1314»، وبسایت مرکز بررسی اسناد تاریخی
- ↑ . شوشتری، خاطرات سیاسی، 1379ش، ص198.
- ↑ . مجد، رضاشاه و بریتانیا، بر اساس اسناد وزارت خارجه آمریکا، 1389ش، ص189-190.
- ↑ . هدایت، خاطرات و خطرات، 1385ش، ص408 ؛ فروغى، خاطرات، 1383ش، ص26.
- ↑ . جنایات رضاشاه در مسجد گوهرشاد، 20 و 21 تیرماه 1314، وبسایت مرکز بررسی اسناد تاریخی
منابع
- بهلول، محمدتقی، خاطرات سیاسی بهلول با نگاهی به قیام مسجد گوهرشاد، قم، حضور، 1385ش.
- بیات، زهرا، «پیش و پس از واقعه مسجد گوهرشاد به روایت مطبوعات آن روزگار»، وب سایت شهرآرا نیور، تاریخ درج: 21 تیر 1401ش.
- «جنایات رضاشاه در مسجد گوهرشاد، 20 و 21 تیرماه 1314»، وب سایت مرکز بررسی اسناد تاریخی، تاریخ درج: 21 تیر 1404ش.
- خراسانی هروی، محمد حسن، حدیقة الرضویة، مشهد، مولّف، 1326ش.
- روحبخش، رحیم، قیام گوهرشاد، نشریۀ زمانه، شماره 75 و 76، 1387ش.
- شوشترى، سید محمدعلی، خاطرات سیاسی، تهران، کویر، 1379ش.
- صلاح، مهدی، کشف حجاب (زمینه ها، واکنش ها و پیامدها)، تهران، موسسۀ مطالعات و پژوهشهای سیاسی، 1384ش.
- فروغى، محمود، خاطرات، به کوشش حبیب لاجوردى، کتاب نادر، تهران، 1383ش.
- قاسم پور، داود، قیام مسجد گوهرشاد به روایت اسناد، تهران، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1386ش.
- «قانون متحدالشکل نمودن البسه اتباع ایران در داخلۀ مملکت»، مرکز بررسی اسناد تاریخی، تاریخ بازدید: 14 دی 1404ش.
- کوهستانینژاد، مسعود، واقعۀ خراسان، تهران، حوزۀ هنری سازمان تبلیغات اسلامی، 1375ش.
- مجد، محمدقلی، رضاشاه و بریتانیا بر اساس اسناد وزارت خارجه آمریکا، ترجمه مصطفی امیری، تهران، موسسۀ مطالعات و پژوهشهای سیاسی، 1389ش.
- واحد، سینا، قیام گوهرشاد، تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1366ش.
- هدایت، مهدیقلی، خاطرات و خطرات، تهران، زوار، 1385ش.