سیمین بهبهانی: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر تفاوت با ویرایش جدیدتر ←

دیداریویکی‌متن

@@ خط ۸۱: / خط ۸۱: @@
 == ابیات برگزیده سمین بهبهانی ==
 سیمین بهبهانی غزل معروف '''«دوباره می‌سازمت وطن»''' را در سال ۱۳۶۰ش و در فضای سیاسیِ به‌شدت ملتهب و متشنج آن دوره سرود. در آن برهه، اختلافات سیاسی و عقیدتی میان گروه‌های فعال در ایران به سطحی از تنش رسیده بود که گاه به تقابل‌های مسلحانه در عرصۀ عمومی کشیده می‌شد. در چنین شرایطی که فضای یأس و خشم بر بخشی از جامعۀ روشنفکری سایه افکنده بود، بهبهانی با رویکردی امیدوارانه و برخاسته از حس عمیق میهن‌دوستی، این سروده را به مثابه بیانیه‌ای شاعرانه از عشق به وطن و با لحنی مادرانه ارائه کرد.
+{{شعر جدید
+| عنوان =
+| شاعر =
+| قالب =
-دوباره می‌سازمت، وطن! اگرچه با خشت جان خویش   ***   ستون به سقف تو می‌زنم اگرچه با استخوان خویش
+|نو =
+| متن =
-دوباره می‌بویم از تو گل به میل نسل جوان تو   ***   دوباره می‌شویم از تو خون به سیل اشک روان خویش
+دوباره می‌سازمت، وطن! اگرچه با خشت جان خویش\\ستون به سقف تو می‌زنم اگرچه با استخوان خویش
+دوباره می‌بویم از تو گل به میل نسل جوان تو\\دوباره می‌شویم از تو خون به سیل اشک روان خویش
-دوباره یک روزِ روشنا سیاهی از خانه می‌رود
+دوباره یک روزِ روشنا سیاهی از خانه می‌رود\\به شعر خود رنگ می‌زنم زِ آبی یِ آسمان خویش
+اگرچه صدساله مرده‌ام به گور خود خواهم ایستاد\\که بردَرَم قلب اهرمن زِ نعرهٔ آن چنان خویش
-به شعر خود رنگ می‌زنم زِ آبی یِ آسمان خویش
+کسی که «عظم رمیم» را دوباره انشا کند به لطف\\چو کوه، می بخشدم شکوه به عرصهٔ امتحان خویش
+اگرچه پیرم، ولی هنوز مجال تعلیم اگر بُوَد\\جوانی آغاز می‌کنم کنار نوباوگان خویش
-اگرچه صدساله مرده‌ام به گور خود خواهم ایستاد
+حدیث «حُبُّ الوَطَن» ز شوق بدان روِش ساز می‌کنم\\که جان شود هر کلام دل چو برگشایم دهان خویش
+هنوز در سینه آتشی به جاست کز تاب شعله اش\\گمان ندارم به کاهشی زِ گرمی یِ دودمان خویش
-که بردَرَم قلب اهرمن زِ نعرهٔ آن چنان خویش
+دوباره می‌بخشی ام توان اگر چه شعرم به خون نشست\\دوباره می‌سازمت به جان اگر چه بیش از توان خویش
+}}
-کسی که «عظم رمیم» را دوباره انشا کند به لطف
-چو کوه، می بخشدم شکوه به عرصهٔ امتحان خویش
-اگرچه پیرم، ولی هنوز مجال تعلیم اگر بُوَد
-جوانی آغاز می‌کنم کنار نوباوگان خویش
-حدیث «حُبُّ الوَطَن» ز شوق بدان روِش ساز می‌کنم
-که جان شود هر کلام دل چو برگشایم دهان خویش
-هنوز در سینه آتشی به جاست کز تاب شعله اش
-گمان ندارم به کاهشی زِ گرمی یِ دودمان خویش
-دوباره می‌بخشی ام توان اگر چه شعرم به خون نشست
-دوباره می‌سازمت به جان اگر چه بیش از توان خویش
 == پانویس ==