لباس مندائیان: تفاوت میان نسخه‌ها

همیانه از ۶۱ نخ تشکیل شده است. ۶۰ نخ آن نشانۀ ۶۰ قسمت بدن و نخ ۶۱ نشانۀ روان انسان است که همۀ قسمت‌های بدن را به‌هم متصل می‌کند. وی این نخ زده می‌شود «عُروِه» نام دارد که ارتباط همۀ قسمت‌های بدن را با روان زنده نگه می‌دارد.<ref>خمیسی، آیا صابئین مندائی را می‌شناسید، 1394ش، ص129.</ref>

شروارا شلواری شبیه شلوارهای هندی، بدون جیب، راحت، بلند و گشاد است که مطابق با اصول مذهبی دوخته می‌شود. قسمت کمر این شلوار گره یا بندی به‌نام «تَختا» دارد که به دور کمر محکم می‌شود.<ref>    [https://www.sid.ir/paper/1061517/fa محمدی و دیگران، «تحلیل جامعه‌شناختی پوشش روزمره و آیینی زنان در میان اقلیت‌های مذهبی (مورد مطالعه: زرتشتیان و مندائیان)»، 1401ش، ص16.]</ref>

پای‌پوش زنان و مردان مندائی کبکاب نام دارد. این کفش از گذشته تا امروز در مراسم مذهبی کاربرد داشته و دارد. این کفش دارای کفۀ چوبی و رویۀ نخی یا پنبه‌ای است؛ چرا که به‌کار بردن مواد پلاستیکی در این پای‌پوش حرام است.

لباس عروس و داماد به‌هنگام انجام مراسم تعمید همان رستۀ سفیدرنگ و نخی است که در آب روان توسط روحانی انجام می‌شود.<ref>ممتحن، تحقیق در احوال و مذاهب و رسوم صابیان عراق و خوزستان، 1337ش، ص66-64.</ref> انجام دادن این مراسم به‌منظور داشتن روانی پاک و تنی پاکیزه به‌هنگام بستن پیمان الهی است. در پایان نیز روحانی شالی سبزرنگ که هدیۀ عروس به داماد  است، دور کمر داماد می‌بندد. با بستن این شال داماد مهیا کردن زندگی شاد و متبرک و همراه با خوشبختی را برای عروس تضمین می‌کند.<ref>برنجی، قوم از یاد رفته (کاوشی دربارۀ قوم صابئین مندائی)، 1367ش، ص212.</ref> لباس عروس مندائی، عبایی سفید و کامل است و صورت او با حجابی از ابریشم پوشیده می‌شود.<ref>[https://www.chistorys.ir/article_203591.html فیض‌آبادی و عظیم‌زاده طهرانی، «جستاری بر پوشاک صابئین مندائی»، 1400ش، ص118.]</ref>

پوشش مندائیان، چه زن و چه مرد، در مراسم ترحیم معمولاً لباسی سفید‌رنگ است؛ زیرا آنان معتقدند لباس سیاه یا تیره راه متوفی را به سوی بهشت تاریک و ظلمانی می‌کند  در واقع، تمامی شرکت‌کنندگان در مراسم ترحیم، از جمله متوفی و حتی چهار نفری که تابوت را حمل می‌کنند، همه لباس سفید به تن دارند.<ref name=":0" />

هنچنین در آیین مندائی، غسل تعمید پیش از مرگ اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا مندائیان براین باورند که پس از جدا شدن روح از بدن دیگر نمی‌توان جسم را تطهیر کرد و برای همیشه ناپاک باقی می‌ماند. به‌همین دلیل هنگامی که فردی درحال نزدیک شدن به‌مرگ است با خارج کردن لباس‌هایش و با حضور یک روحانی، با آب جاری غسل داده می‌شود و لباس سفید بر تن محتضر می‌پوشانند.<ref>ممتحن، تحقیق در احوال و مذاهب و رسوم صابیان عراق و خوزستان، 1337ش، ص75 و 76.</ref> در این مرحله تا هنگامی که مرگ قطعی نشده، هِمیانه (کمربند مندائیان) را به‌طور کامل گره نمی‌زنند؛ اما پس از حتمی شدن مرگ و خروج روح از تن، گره همیانه را محکم می‌کنند.<ref>[https://www.chistorys.ir/article_203591.html فیض‌آبادی و عظیم‌زاده طهرانی، «جستاری بر پوشاک صابئین مندائی»، 1400ش، ص120.]</ref>

== اشتراک لباس زرتشتیان و مندائیان ==

== '''هماهنگی پوشش مندائیان با فرهنگ ایرانی اسلامی''' ==

*اسکندری، بهنا، صابئین مندائی ایران (تحقیق در دین صابئین مندائی و اشتراک آنان با سایر ادیان)، ۱۳۹۴ش، یزد، انتشارات سید علی‌زاده.

*برنجی، سلیم، قوم از یاد رفته (کاوشی دربارۀ قوم صابئین مندائی)، ۱۳۶۷ش، تهران، دنیای کتاب.

*خمیسی، ساهی، آیا صابئین مندائی را می‌شناسید، ۱۳۹۴ش، تهران، یادآوران.

*کیخسروی، مهردخت، سدره‌پوشی (چهار مجموعه مقاله)، ۱۳۷۹ش، شیراز، رهگشا.

*محب، راضیه، «مروری بر مناسک صابئین مندائی با محور آب»، مطالعات خلیج فارس، ۱۳۹۳ش، شمارۀ ۱.

*ممتحن، حسینعلی، تحقیق در احوال و مذاهب و رسوم صابیان عراق و خوزستان، ۱۳۳۷ش، تهران، بینا.

*مشکور، محمد‌جواد، «صابئین یا صبی‌ها»، ادارۀ معارف اسلامی (سازمان اوقاف)، شهریور ۱۳۴۵ش، شمارۀ ۱.

*یکتایی، مجید، تریانا، ۱۳۴۰ش، تهران، بینا.