پوشاک دوران سامانیان: تفاوت میان نسخه‌ها

'''<big>پوشاک دوران سامانیان</big>'''؛ تن‌پوش مردم ایران در دوره سامانیان.

==لباس سلاطین==

امیران سامانی برخی از لباس‌های خود را از پارچه «زَندنیچی»<ref>پارچه‌ای منسوب به زندنه در بخارا. [https://www.vajehyab.com/?q=%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%86%D9%87&f=dehkhoda دهخدا، لغت‌نامه، ذیل واژۀ زندنه، وب‌سایت واژه‌یاب.]</ref>  تهیه می‌کردند.<ref>نرشخی، تاریخ بخارا، 1351ش، ص21.</ref>  این پارچۀ قیمتی، درشت‌بافت و جنس آن از پنبه یا ابریشم بود.<ref>نرشخی، تاریخ بخارا، 1351ش، ص28 و 29.</ref>  همچنین در کارگاه بزرگ بافندگی که در بیت‌الطراز بخارا وجود داشت، نوعی جامه به نام «بُرد فندقی» تهیه می‌شد. این نوع لباس که به رنگ‌های سرخ، سبز و سفید تهیه می‌شد، دارای آستین‌های بلند و راه‌راه بود که امیران سامانی آن را روی لباس خود می‌پوشیدند.<ref>نرشخی، تاریخ بخارا، 1363ش، ص53.</ref>  از جامه‌های دیگر وزیران سامانی، «ویذاری» نام داشت. این نوع پارچه نخی که ضخیم و از جنس پنبه بود، به‌صورت خام تهیه می‌شد و از جامه‌های زمستانی به ‌شمار می‌رفت. آنان همچنین از پارچه‌های نازک شوشتری با راه‌های باریک و پهن، کتان‌های سفید مصری و پارچه‌های حریر زربافت نیز برای خود جامه تهیه می‌کردند. علاوه‌براین امیران سامانی، قبا و نیم‌تنه‌ جلیقه‌ مانندی که «بَدَنه» نام داشت، بر تن ‌می‌کردند.<ref>گردیزی، تاریخ گردیزی، 1347ش، ص316.</ref>  قبای امیران این دوره، دو نوع بود؛ یک نوع آن دکمه‌خور بوده و از یقه تا کمر دکمه می‌خورد و نوع دیگر آن، جلوباز، دارای یقه هفت و بدون دکمه بود. بلندی این قباها تا زانو‌ان بود و در قسمت کمر با کمربند و یا شال بسته می‌شد. آنان همچنین در مواقع سوارکاری، «رانین» بر تن می‌کردند. رانین؛ دو تکه مستطیل‌شکل از جنس چرم بود که در قسمت کمر بسته می‌شد.<ref>چیت‌ساز، تاریخ پوشاک ایرانیان از ابتدای اسلام تا حمله مغول، 1391ش، ص120.</ref>  

==منابع==

[[رده: ویکی‌رز]]