سید محمد مجاهد: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
حسین صبوری (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات مفهوم | |||
| تصویر = | |||
| زیرنویس تصویر = | |||
| image_alt = | |||
| فایل پادکست =سید محمد مجاهد.ogg | |||
| حجم فایلپادکست =9/45 | |||
| تاریخ پادکست =16-1-1405 | |||
| زیرنویس عنوان = | |||
| عنوان اصلی = | |||
| عنوان انگلیسی = | |||
| عنوان عربی = | |||
| عنوان علمی = | |||
| شاخه علمی = | |||
| نوع مفهوم = | |||
| معنای اصطلاحی = | |||
| حوزه کاربرد = | |||
| گستره جغرافیایی = | |||
| منشأ تاریخی = | |||
| نخستین کاربرد = | |||
| ریشه واژه = | |||
| مرتبط با = | |||
| اهمیت = | |||
| مبدع = | |||
| مروج = | |||
| مقدس برای = | |||
| مورد احترام = | |||
| آثار مرتبط = | |||
}} | |||
[[پرونده:سید محمد مجاهد.png|جایگزین=سید محمد مجاهد|بندانگشتی|سید محمد مجاهد]] | [[پرونده:سید محمد مجاهد.png|جایگزین=سید محمد مجاهد|بندانگشتی|سید محمد مجاهد]] | ||
'''<big>سید محمد مجاهد</big>؛''' فقیه شیعه در عصر قاجار و صادرکننده فتوای جهاد در جنگهای ایران و روسیه. | '''<big>سید محمد مجاهد</big>؛''' فقیه شیعه در عصر قاجار و صادرکننده فتوای جهاد در جنگهای ایران و روسیه. | ||
نسخهٔ ۱۶ فروردین ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۰۱
پادکست مقاله | 🡇
|
سید محمد مجاهد؛ فقیه شیعه در عصر قاجار و صادرکننده فتوای جهاد در جنگهای ایران و روسیه.
سید محمد طباطبایی، مشهور به سید محمد مجاهد (۱۱۸۰–۱۲۴۲ق)، فقیه و مرجع تقلید شیعه بود که در کربلا در خانوادهای علمی متولد شد و از کودکی با علوم دینی و اخلاقی آشنا شد. برخی آثار او سالها از منابع درسی حوزههای علمیه بودند و شاگردانش، از جمله مرتضی انصاری، بعدها به مرجعیت رسیدند. شهرت واقعی او با حضور فعال در صحنۀ سیاسی و نظامی ایران شکل گرفت؛ او با صدور فتوا برای جهاد و بسیج مردم علیه تجاوز روسها، نقش مهمی در دفاع از ایران ایفا کرد. حضور مستقیم سید مجاهد در جبهه و نفوذ او میان مردم باعث ایجاد اختلافاتی با دربار قاجار شد و برخی درباریان، ناکامیهای نظامی را به او نسبت دادند.
زندگینامه
تولد و خاندان
سید محمد طباطبایی مشهور به سید محمد مجاهد در ۱۱۸۰ق در کربلا به دنیا آمد. پدرش، سید علی طباطبایی، فقیه و مؤلف کتاب ریاضالمسائل بود.[۱] مادرش، آمنهبیگم دختر محمدباقر بن محمد اکمل معروف به وحید بهبهانی، متکلم، فقیه و محدث بود.[۲]
نسب
سید محمد مجاهد از سادات طباطبایی است و نسب او به ابراهیم طباطبا، فرزند اسماعیل دیباج، فرزند ابراهیم غمر، فرزند حسن مثنی، فرزند امام حسن مجتبی بازمیگردد.[۳]
ازدواج و فرزندان
سید محمد مجاهد با دختر سید محمدمهدی بحرالعلوم ازدواج کرد و صاحب سه فرزند به نامهای حسین، حسن و جعفر شد.[۴]
فعالیتهای علمی
تحصیلات و اساتید
سید محمد مجاهد آموزشهای اولیه را نزد مادر خود آغاز کرد. سپس تحت تعلیم پدرش قرار گرفت و بهطور همزمان در حلقههای درسی علمای بزرگ دوران خود شرکت کرد. از مهمترین استادان او میتوان به سید محمدمهدی بحرالعلوم و جعفر کاشفالغطاء اشاره کرد.[۵] او همچنین در مباحثات و تحقیقات فقهی پدرش حضور فعال داشت و بهتدریج در مباحث پیچیدۀ اصول فقه و استنباط احکام مهارت یافت. وی در جوانی به مرتبۀ اجتهاد رسید و در شمار فقهای طراز اول عصر خود قرار گرفت.[۶]
ویژگیهای علمی و اخلاقی
با وجود مقام علمی بالا، سید محمد مجاهد به تواضع و پرهیز از خودنمایی شهرت داشت. او در عین حال دارای ذهنی تیزبین، قدرت تحلیل بالا و توانایی ویژه در ارزیابی افراد توصیف شده است. علما و بزرگان عصر، او را بهعنوان مرجع عام، پیشوای دینی و یکی از برترین فقهای زمان خود ستودهاند و بر عمق تحقیقات و نوآوریهای علمی او تأکید کردهاند.[۷]
شاگردان
برخی علمای برجستۀ فقه از شاگردان او بودند که در آینده به مرجعیت رسیدند. ازجملۀ این شاگردان میتوان به مرتضی انصاری، شریفالعلماء مازندرانی، محمدصالح برغانی قزوینی، سید محمدشفیع جابلقی، حسن یزدی، سید ابراهیم موسوی قزوینی، صفرعلی لاهیجانی، میرزا حسین لاهیجی نجفی، محمدعلی شهرستانی و میرزا نصرالله مشهدی اشاره کرد.[۸]
آثار علمی
سید محمد مجاهد آثار فراوانی در فقه، اصول فقه و علوم وابسته از خود بهجا گذاشت؛ ازجمله:
- مفاتیح الأصول؛
- الوسائل فی الأصول؛
- رسالة حجیة الظن؛
- المناهل فی فقه آل الرسول؛
- المصابیح فی شرح المفاتیح للکاشانی؛
- جامع العبائر فی الفقه؛
- کتاب فی الاغلاط المشهورة؛
- المصباح الباهر فی رد الیادری و إثبات نبوة نبینا الطاهر؛
- عمدة المقال فی تحقیق أحوال الرجال؛[۹]
- جامع الاخبار؛
- مشکوه الجهاد فی ترجمه مصابیح الجهاد.[۱۰]
برخی از این آثار تا سالها از منابع مهم درسی در حوزههای علمیه به شمار میرفتند.[۱۱]
مهاجرت به ایران و زمینههای آن
سید محمد مجاهد در پی مجموعهای از ملاحظات علمی، اخلاقی و سیاسی، کربلا را ترک کرد و راهی ایران شد. از یکسو، با آشکار شدن برتری علمی او و کنارهگیری پدرش از فتوا، برای حفظ شأن و جایگاه وی چنین تصمیمی گرفت. از سوی دیگر، حملۀ وهابیان به کربلا در سال ۱۲۱۶ق که با تخریب حرم امام حسین و کشتار گستردۀ مردم همراه بود، ضرورت اقدام برای دفاع از عتبات مقدسه را آشکار کرد و او را به جلب حمایت حکومت قاجار واداشت؛ از اینرو مدتی به کرمانشاه رفت؛ اما دولت عثمانی نسبت به این رخدادها بیتفاوت بود. وی سپس به کربلا بازگشت و پس از مدتی به اصفهان رفت و حدود سیزده سال به تدریس و تربیت طلاب پرداخت[۱۲] و به مرجع علمی برجستهای در اصفهان تبدیل شد؛ بهگونهای که مردم نهتنها در امور دینی، بلکه در مسائل اجتماعی نیز به او مراجعه میکردند.[۱۳] پس از درگذشت پدر در سال ۱۲۳۱ق، او به کربلا بازگشت و بهعنوان مرجع عام شیعیان شناخته شد. در این دوره، حوزۀ علمیه کربلا به اوج شکوفایی رسید.[۱۴] وی مدتی بعد در کاظمین ساکن شد و مرجعیت دینی و علمی شیعیان را عهدهدار شد.[۱۵]
فعالیتهای سیاسی
آغاز جنگ روسیه و ایران در دورۀ قاجار
در دورۀ زعامت سید محمد طباطبایی مجاهد، مرحلۀ دوم جنگهای ایران و روسیه آغاز شد. دورۀ سلطنت فتحعلیشاه که بخشی از آن همزمان با زندگی سید محمد مجاهد بود، یکی از بحرانیترین دورههای تاریخ ایران و جهان به شمار میرود. در این دوره ایران بهسبب موقعیت راهبردی، در کانون توجه و رقابت قدرتهای بزرگ قرار داشت.[۱۶] پس از شکست ایران در جنگهای اول با روسیه (۱۲۲۸ق)، عهدنامه گلستان امضا شد و بخشهایی از خاک ایران به روسیه واگذار شد و ادعای ایران بر برخی مناطق کنار گذاشته شد.[۱۷]
درخواست صدور فتوای جهاد
پس از عهدنامۀ گلستان، بهدلیل نامشخص بودن مرزها، اختلافات میان ایران و روسیه دوباره شدت گرفت و تلاشهای عباسمیرزا برای حل آن بینتیجه ماند. روسها نیز در جریان جنگ ایران و عثمانی بخشهایی از خاک ایران را اشغال کردند و کوششهای فتحعلیشاه برای بازپسگیری مسالمتآمیز این مناطق با مخالفت روسیه روبهرو شد. در سال ۱۲۴۱ق، روسها به مردم مناطق اشغالی ستم کردند، محصولات کشاورزان ساکن مناطق اشغالی را به زور از آنها میگرفتند،[۱۸] کودکان را به مدارس مسیحی فرستادند و به مساجد اهانت کردند. این اخبار به تهران رسید و اهالی مناطق اشغالی با ارسال نامهای از سید محمد مجاهد درخواست یاری کردند.[۱۹] عباسمیرزا نیز سید مجاهد را از وضعیت آگاه ساخت و از او کمک خواست تا همانند دورۀ اول جنگ، با جلب حمایت مرجعیت شیعه، شاه را به مقابله با تجاوزات روسها وادار کند.[۲۰]
صدور فتوا برای جهاد علیه روسیه
در این شرایط، سید مجاهد دیگر علما را از اوضاع آگاه ساخت و همه در صدور فتوای جهاد علیه روسیه اتفاق نظر یافتند. سپس با نامههایی به فتحعلیشاه خواستار مقابله با ظلم و تعدی روسها شد و هشدار داد که در صورت بیعملی شاه، خود اقدام خواهد کرد.[۲۱]
حضور سید مجاهد در جبههها
پس از صدور فتوای جهاد، سید مجاهد بههمراه گروهی از علما و طلاب به ایران آمد و راهی تهران شد و از علما خواست برای اتحاد در جنگ با روسیه به پایتخت بیایند. سپس او بههمراه شماری از علمای برجسته، از جمله محمدجعفر استرآبادی، محمدتقی برغانی و میرزا عبدالوهاب قزوینی، به تبریز رفت تا با حضور خود، مردم آذربایجان را برانگیزد و حمایت علما از این حرکت را نشان دهد.[۲۲] حضور مستقیم او در جبهه، دلیل اصلی شهرتش به «مجاهد» بود.[۲۳] این اقدام باعث شد نیروهای مردمی در کنار سپاه ایران به میدان آیند و روحیهای تازه در جبههها ایجاد شود؛ بسیاری از گزارشها، موفقیتهای ابتدایی ایران در مقابله با روسیه را ناشی از همین انگیزش دینی و حضور فعال علما، بهویژه سید مجاهد، میدانند.[۲۴]
مقابله سید مجاهد با فشار روسها
در جریان جنگهای ایران و روس، سفیر روسیه که در اردوگاه سپاه ایران حضور داشت، برای بازداشتن ایران از ادامه جنگ، ابتدا با دولتمردان و سپس با علما وارد مذاکره شد؛ اما سید مجاهد و سایر مجتهدان هیچگونه سازش را نپذیرفتند و جهاد در برابر روسها را واجب دانستند. با آغاز نبرد، سپاه ایران با حمایت علما و فرماندهی عباسمیرزا موفق شد بسیاری از مناطق اشغالی را بازپس گیرد و مردم برخی شهرها نیز به آنها پیوستند. با این حال، بهدلیل فرمان ناگهانی عباسمیرزا مبنی بر عقب کشاندن شاهزادگان از خط مقدم، فرار برخی فرماندهان و اختلافات داخلی، انسجام سپاه از بین رفت و مناطق آزادشده یکی پس از دیگری سقوط کرد.[۲۵]
مدیریت جنگ و چالشهای داخلی
در ادامۀ جنگ، میان دربار قاجار، بهویژه عباسمیرزا و سید مجاهد اختلافاتی ایجاد شد. این اختلافات مربوط به نحوۀ مدیریت جنگ و برخی تصمیمات نظامی، ازجمله قلعه شوشی بود. سید محمد مجاهد عملکرد فرماندهان را ناشی از سهلانگاری یا ملاحظات سیاسی میدانست؛ در حالی که درباریان نفوذ او میان مردم را تهدیدی برای موقعیت خود ارزیابی میکردند و با تبلیغات منفی او را عامل ناکامیها معرفی کردند. همچنین برخی عناصر آشوبگر به تحریک دربار، شرایطی ایجاد کردند که سید محمد مجاهد در معرض بیاحترامی و فشار قرار گرفت.[۲۶]
در نهایت، فتحعلیشاه قاجار که از ابتدا تمایل چندانی به ادامه جنگ نداشت، به تهران بازگشت و عباسمیرزا را در برابر روسها تنها گذاشت.[۲۷] در این زمان، انگلیس که منافعش در خطر بود، وارد میانجیگری شده و عهدنامه ترکمانچای امضا شد که طی آن دولت ایران امتیازات گستردهای به حکومت تزاری روسیه داد.[۲۸]
بیماری و وفات
سید محمد مجاهد که در طول جنگ دوم ایران و روسیه در تبریز مستقر بود، قبل از اتمام جنگ بهدلیل ابتلا به بیماری سوءهاضمه ناچار به ترک تبریز شد و به قزوین سفر کرد. وی در قزوین با بیاحترامی و آزار برخی افراد روبهرو شد و سرانجام در ۱۳ جمادیالثانی ۱۲۴۲ق بر اثر همان بیماری درگذشت.[۲۹] طبق وصیت او، پیکرش به کربلا منتقل و در آنجا به خاک سپرده شد. محل دفن او در ناحیۀ بینالحرمین و در نزدیکی مدرسهای منسوب به او قرار داشت. این مدرسه در سال ۱۴۰۰ق تخریب شد؛ اما مزار او با گنبدی کوچک همچنان باقی است.[۳۰]
پانویس
- ↑ «آيةالله السيد محمد المجاهد»، الموقع الإلكتروني مكتبة التراث الكربلائي.
- ↑ «السيد محمد المجاهد عالم على صهوة الجهاد»، الموقع الإلكتروني للعتبة الحسينية المقدسة.
- ↑ نقیبزاده، هدیه لآل عبا فی نسب آل طباطبا، ۱۳۳۱ق، ص۱۷.
- ↑ «السيد محمد المجاهد عالم على صهوة الجهاد»، الموقع الإلكتروني للعتبة الحسينية المقدسة.
- ↑ «آيةالله السيد محمد المجاهد»، الموقع الإلكتروني مكتبة التراث الكربلائي.
- ↑ «السيد محمد المجاهد عالم على صهوة الجهاد»، الموقع الإلكتروني للعتبة الحسينية المقدسة.
- ↑ «آيةالله السيد محمد المجاهد»، الموقع الإلكتروني مكتبة التراث الكربلائي.
- ↑ «السيد محمد المجاهد عالم على صهوة الجهاد»، الموقع الإلكتروني للعتبة الحسينية المقدسة.
- ↑ امین، اعیان الشیعه، ۱۴۰۶ق، ج۹، ص۴۴۳.
- ↑ آقا بزرگ تهرانی، الذریعه الی تصانیف الشیعه، ۱۴۰۸ق، ج۲۰، ص۲۱۲.
- ↑ امین، اعیان الشیعه، ۱۴۰۶ق، ج۹، ص۴۴۳.
- ↑ امین، اعیان الشیعه، ۱۴۰۶ق، ج۹، ص۴۴۳.
- ↑ «السيد محمد المجاهد عالم على صهوة الجهاد»، الموقع الإلكتروني للعتبة الحسينية المقدسة.
- ↑ «آيةالله السيد محمد المجاهد»، الموقع الإلكتروني مكتبة التراث الكربلائي.
- ↑ «سید محمد مجاهد»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه.
- ↑ نفیسی، تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران در دوره معاصر، ۱۳۹۱ش، ج۱، ص۷۷.
- ↑ هوشنگ، تاریخ روابط خارجی ایران، ۱۳۸۶ش، ص۲۲۳.
- ↑ «فتوای جهاد، سنگ بنای مقاومت در برابر هجوم روس»، وبسایت جامجم آنلاین.
- ↑ دوانی، نهضت روحانیون ایران، ۱۳۹۴ش، ج۱، ص۵۶.
- ↑ سپهر، ناسخ التواریخ، سلاطین قاجاریه، ۱۳۵۳ش، ج۱، ص۳۵۷.
- ↑ امین، اعیان الشیعه، ۱۴۰۶ق، ج۹، ص۴۴۳.
- ↑ رضا قلیخان، روضه الصفا، ۱۳۸۵ش، ج۸، ص۶۴۲.
- ↑ امین، اعیان الشیعه، ۱۴۰۶ق، ج۹، ص۴۴۳.
- ↑ ذاکری، «جنگ ایران و روس و نقش علما»، نشریه حوزه، ۱۳۸۰ش.
- ↑ جمالزاده، تاریخ روابط روس و ایران، ۱۴۰۴ش، ص۲۵۱.
- ↑ ذاکری، «جنگ ایران و روس و نقش علما»، ۱۳۸۰ش.
- ↑ جمالزاده، تاریخ روابط روس و ایران، ۱۴۰۴ش، ص۲۵۱.
- ↑ نجفی و حقانی، تاریخ تحولات سیاسی ایران، ۱۳۸۸، ص۱۰۴ –۱۰۳.
- ↑ «سید محمد مجاهد»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه.
- ↑ «آيةالله السيد محمد المجاهد»، الموقع الإلكتروني مكتبة التراث الكربلائي.
منابع
- آقابزرگ طهرانی، محمدمحسن، الذریعة الی تصانیف الشیعة، قم، اسماعیلیان و تهران، کتابخانه اسلامیه، ۱۴۰۸ق.
- «آيةالله السيد محمد المجاهد»، الموقع الإلكتروني مكتبة التراث الكربلائي. تاریخ بازدید: ۶ فروردین ۱۴۰۵ش.
- امین، سید محسن، اعیان الشیعة، بیروت، دارالتعارف للمطبوعات، ۱۴۰۶ق.
- جمالزاده، محمدعلی، تاریخ روابط روس و ایران، علم، ۱۴۰۴ش.
- دوانی، علی، نهضت روحانیون ایران، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ۱۳۹۴ش.
- ذاکری، علیاکبر، «جنگ ایران و روس و نقش علما»، نشریه حوزه، شماره ۱۰۷ و ۱۰۸، ۱۳۸۰ش.
- رضا قلیخان، هدایت، روضه الصفا، کتابفروشی مرکزی، ۱۳۸۵ش.
- «سید محمد مجاهد»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه، تاریخ درج مطلب: ۴ تیر ۱۳۸۵ش.
- «السيد محمد المجاهد عالم على صهوة الجهاد»، الموقع الإلكتروني للعتبة الحسينية المقدسة، تاريخ درج مطلب: ۲۳ فوریه ۲۰۱۹م.
- سپهر، محمدتقی، ناسخالتواریخ، سلاطین قاجاریه، کتابفروشی اسلامیه، ۱۳۵۳ش.
- شفیع بروجردی، سید محمد، الروضه البهیه فی الاجازه الشفیعیه، موسسه کتابشناسی شیعه، ۱۳۹۲ش.
- نجفی، موسی و حقانی، موسی، تاریخ تحولات سیاسی ایران، موسسه مطالعات تاریخ معاصر، ۱۳۸۸ش.
- نفیسی، سعید، تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران در دوره معاصر، اساطیر، ۱۳۹۱ش.
- نقیبزاده مشایخ طباطبا، سید حسینعلی، هدیه لآل عبا فی نسب آل طباطبا، تهران، مجلس، ۱۳۳۱ق.
- هوشنگ، عبدالرضا، تاریخ روابط خارجی ایران، امیرکبیر، ۱۳۸۶ش.