حمید گلزار (بحث | مشارکتها) ←ایجاد صفحه: بخش جدید |
←راهنمای کلی: بخش جدید |
||
| خط ۴: | خط ۴: | ||
@[[کاربر:امان الله فصیحی|امان الله فصیحی]] [[کاربر:حمید گلزار|حمید گلزار]] ([[بحث کاربر:حمید گلزار|بحث]]) ۲۰ فروردین ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۰۸ (+0330) | @[[کاربر:امان الله فصیحی|امان الله فصیحی]] [[کاربر:حمید گلزار|حمید گلزار]] ([[بحث کاربر:حمید گلزار|بحث]]) ۲۰ فروردین ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۰۸ (+0330) | ||
== راهنمای کلی == | |||
علاوه بر نگارش مطالب که در دیگر شخصیت ها نگارش می شود، در این مقاله می شود موارد زیر را هم نگارش کرد. سیاستهای هنری کیسینجر در قبال ایرانِ دوره پهلوی، علیرغم تقویت کوتاهمدت جایگاه ژئوپلیتیک تهران، با انتقادات ساختاری جدی روبهرو است. دکترین مشهور «چک سفید امضا» که توسط او پایهگذاری شد، با صدور مجوز فروش نامحدود پیشرفتهترین تسلیحات آمریکایی به محمدرضا شاه، موجب دامن زدن به مسابقه تسلیحاتی، هدررفت درآمدهای نفتی و بروز تورم فزاینده در دهه ۵۰ شمسی شد. در حقیقت در سایه فروش اسلحه بر بازار نفت یران مسلط شد. کاری که با کشورهای عربی می کنند. افزون بر این، تمرکز انحصاری او بر مکتب واقعگرایی (رئالپولیتیک) و حفظ توازن قوا در جنگ سرد، باعث شد تا سیاست خارجی آمریکا هشدارها درباره نقض حقوق بشر و رشد نارضایتیهای داخلی در ایران را نادیده بگیرد؛ خطای محاسباتی بزرگی که در غافلگیری اطلاعاتی ایالات متحده نسبت به سرعت فروپاشی نظام شاهنشاهی نقش بسزایی داشت. | |||
با وقوع انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷، کیسینجر به یکی از منتقدان سرسختِ انفعالِ دولت جیمی کارتر تبدیل شد و با لابیگری گسترده برای پذیرش محمدرضا شاهِ بیمار به خاک آمریکا، نقشی کلیدی در تحریک انقلابیون و تسخیر سفارت ایالات متحده (آبان ۱۳۵۸) ایفا کرد. نگاه او به نظام جدید، تا پایان عمر بر پایه سیاست «مهار» استوار ماند؛ چرا که او ساختار سیاسی برآمده از انقلاب را نه یک «دولت-ملتِ» پایبند به مناسبات بینالمللی، بلکه «نیرویی ایدئولوژیک» میدانست که هدف اصلیاش برهم زدن نظم و ثبات خاورمیانه است و بر همین اساس، همواره از حامیان اصلی انزوای دیپلماتیک و مقابله با نفوذ منطقهای تهران به شمار میرفت.@[[کاربر:حمید گلزار|حمید گلزار]] [[کاربر:امان الله فصیحی|امان الله فصیحی]] ([[بحث کاربر:امان الله فصیحی|بحث]]) ۲۰ فروردین ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۳۰ (+0330) | |||
